Foto: UIP

INDEX >> RECENSIES >> DICKIE ROBERTS: FORMER CHILD STAR

DICKIE ROBERTS: FORMER CHILD STAR
Komiek met gebruiksaanwijzing

Mattijs Grannetia | 18/07/2004

Dickie Roberts (David Spade) is precies zo'n kindsterretje. Ooit was hij het lieverdje in een sitcom, maar tegenwoordig parkeert hij auto's voor de kost. Hoe diep kan je zinken als acteur? Hij laat echter de hoop niet varen en gaat auditie doen voor een serieuze rol in een serieuze film van niemand minder dan Rob Reiner. De rol is die van de 'gewone man', maar de producent van de film ziet al gauw dat hij alles behalve normaal is, hij heeft tenslotte geen normale jeugd gehad. Dickie komt op het lumineuze idee om een gezin in te huren om zo de jeugd te beleven die hij nooit gekend heeft. Zo hoopt hij te leren om een normale persoon te worden en zo die belangrijke rol te krijgen om zijn carrière nieuw leven in te blazen.

David Spade is een aardige komiek, maar wel eentje met een gebruiksaanwijzing. Zijn humor en slapstick zijn niet voor iedereen bestemd en wat dat betreft past hij uitstekend thuis bij Happy Madison Productions, waar ook Adam Sandler en Rob Schneider hun thuisbasis hebben. Spade schreef samen met oud-Saturday Night Live-collega Fred Wolf het script van Dickie Roberts. De basis van Dickie Roberts is leuk, omdat iedereen die kleine sterretjes kent en iedereen zich ook wel eens afgevraagd heeft wat er nu eigenlijk gebeurd is met het overgrote deel van hen. Dit geeft Dickie Roberts een plezierige relevantie waar helaas door beide heren te weinig mee gedaan wordt.

Spade en Wolf hebben een leuk idee, maar weten niet wat ze ermee aan moeten. Na een derde van de film beginnen ze zichzelf iets te serieus te nemen en proberen ze met de subtiliteit van een voorhamer ons duidelijk te maken dat de in het begin nog arrogante Dickie toch best wel gevoelens in zijn lijf heeft zitten. Daarnaast zijn er ladingen grappen ingebouwd in Dickie Roberts, maar veel van deze grappen missen elk doel doordat Spade te krampachtig leuk probeert te zijn. Wanneer we hem in een kinderbuggy over straat geduwd zien worden staat ons het huilen nader dan het lachen. Plus: hij heeft niet genoeg dramatische bagage om al die inmiddels volwassen sterretjes genoeg eer toe te doen komen.

Spade moet nog maar even goed nadenken over wat hij wil met zijn carrière, want na het zien van Dickie Roberts en Joe Dirt is het kristalhelder dat hij niet op zijn plaats is op het grote scherm. Hij komt het best tot zijn recht op het kleine scherm in een sitcom als Just Shoot Me, waar hij in korte tijd een barrage van grappen kan afvuren. 99 minuten kijken naar de uitspattingen van Spade is gewoon te veel van het 'goede'.

Verreweg het meest interessante aan Dickie Roberts is toch wel dat het begin en het eind de leukste onderdelen zijn. De rest ertussenin doet er eigenlijk niet zo veel toe. Aan het begin van de film krijgen we een standaard E! Entertainment True Hollywood Story voor onze kiezen zoals er dertien in een dozijn zijn te vinden op het showbizzkanaal. Erg grappig gedaan en erg geloofwaardig. Voor het uitzitten van Dickie Roberts wordt de kijker ook beloond. Tijdens de aftiteling brengt een koor van voormalige kindsterretjes op een Live Aid manier een lied ten gehore waarin zij hun leven als kindsterretje evalueren. Het is vooral erg leuk om te zien hoeveel van deze mensen je nog kan herkennen van vroeger.

Ondanks deze boekeinden is Dickie Roberts in zijn totaliteit geen totaal fiasco geworden en kan zeker op een verloren avond nog best door de beugel, maar dat is vooral te danken aan het spel van de uitstekende Mary McCormack (Private Parts). Alyssa Milano doet ook nog haar duit in het zakje als de verwende ex-vriendin van Dickie. Interessant is het detail dat regisseur Sam Weisman ooit Milano nog geregisseerd heeft in Who's The Boss?, waarin Milano zelf ook een kindsterretje was.