Meteen naar de tekst springen
A-Film

INDEX >> RECENSIES >> OMAGH

OMAGH
Another Bloody Sunday

boven middelmaat  

Kenny De Maertelaere | 20/03/2005


Share/Bookmark

Met alle oorlogen, terroristische aanslagen en groeiende globale paranoia vergeten we soms wel eens dat er niet alleen in het Irak van deze wereld onschuldige slachtoffers hun dood vinden in door politiek en onvrede gevoede conflicten. Recent werden we met onze neuzen op de feiten gedrukt met Hotel Rwanda, waarin de volledig uit de hand gelopen rivaliteit tussen Hutu’s en Tutsi’s uitmondde in een door de wereldmachten schandelijk genegeerde genocide. Ook Omagh drukt zijn vinger op een pijnlijke wonde en confronteert zijn publiek met de gevolgen van een bomaanslag in een dorp in Noord-Ierland.

In 2002 werd regisseur Paul Greengrass in een klap een gerespecteerd regisseur met Bloody Sunday; een als een documentaire opgebouwde, op waargebeurde feiten gebaseerde prent waarin een mensenrechtenmars op dertig januari in 1972 in het Ierse dorp Derry brutaal verstoord wordt als het Britse leger het vuur opent op de mensen in de vredelievende protestmars, met dertien doden en veertien gewonden als pijnlijke gevolg. Greengrass’ film komt aan als een mokerslag en de centrale acteerprestatie van James Nesbitt is subliem. Het nog lang na de eindgeneriek nazinderende Sunday Bloody Sunday van U2 laat het publiek met verstomming achter. Greengrass werd niet lang daarna door Hollywood ontdekt maar hij bleef trouw aan zijn kwaliteiten als regisseur met het hyperkinetisch in beeld gebrachte en adrenalinepompende The Bourne Supremacy. Nu werkt hij volop aan wat hijzelf de Citizen Kane van de stripverfilmingen noemt; The Watchmen, gebaseerd op het gelijknamige graphic novel van Alan Moore. Voor Omagh schreef Greengrass mee aan het scenario en hij produceerde de film. De vooral voor televisie actieve Pete Travis (in 2003 realiseerde hij de miniserie Henry VIII met Ray Winstone in de titelrol) nam de regie voor zijn rekening.

We schrijven 1998 en zoals dat wel vaker gebeurt voor rampspoed toeslaat begint de dag in Omagh zoals alle andere. Toch weet het publiek meteen dat er iets gruwelijk mis zal gaan. Twee leden van de Real IRA rijden een wagen met daarin een dodelijke bom naar een drukke straat in het dorp, parkeren het voertuig en maken zich uit de voeten. Nietsvermoedende voorbijgangers lopen af en aan en onder hen bevindt zich ook Aiden Gallagher (Paul Kelly), de eenentwintigjarige zoon van automecanicien Michael (Gerard McSorley). De politie wordt getipt over een mogelijke bom maar door omstandigheden sluiten ze niet het juiste deel van de straat af en lopen de zich nu veilig wanende voetgangers nog steeds in de buurt van de naar ontploffing tikkende autobom. Het onvermijdelijke gebeurt en een explosie doodt negenentwintig slachtoffers en veroorzaakt honderden gewonden. Als Michael het nieuws verneemt en hij een groeiende paniek bij zijn vrouw en kinderen vaststelt rijdt hij naar de plek des onheil. Van Aiden is echter geen spoor. Het duurt niet lang vooraleer de jongen een zoveelste dode op de lijst van slachtoffers wordt. De Gallaghers komen in een bijzonder zwaar rouwproces terecht en Michael ontpopt zich zonder dat hij het aanvankelijk zelf lijkt te beseffen tot een mediafiguur, wanhopig op zoek naar de waarheid en het waarom.    

Het lijkt ons te eenvoudig om Omagh als een oorspronkelijk als televisiefilm gemaakte spin-off van Bloody Sunday te beschouwen. Toch zijn de gelijkenissen niet gering en spelen beide producties zich in dezelfde sfeer en grauwe realiteit af. In tegenstelling tot Bloody Sunday, een weinig verhullende aanklacht waarin een duidelijk politiek statement werd gemaakt, is Omagh intiemer. Het scenario volgt de lotgevallen van het gezin Gallagher en de bittere pogingen van vader Michael om de waarheid te achterhalen. Gerard McSorley, die we eerder opmerkten in films zoals In the Name of the Father en Veronica Guerin (waarin hij een verschrikkelijk gemene smeerlap vertolkte), is briljant als de getormenteerde patriarch die zichzelf niet toelaat door verdriet overmand te worden. Hij is de ingetogen, vredelievende woordvoerder van de families van de overledenen en levert een diepmenselijk portret af. De scène waarin hij tussen de ravage van de explosie op zoek gaat naar zijn zoon is dan ook hartverscheurend. Ook Michele Forbes, die zijn echtgenote Patsy vertolkt, laat een diepe indruk achter als een door verdriet erg verzwakte vrouw die niets meer wenst dan dat haar man er voor haar en de kinderen is.

Regisseur Pete Travis brengt weinig vernieuwende cinema maar hij slaagt erin de prent een misschien zelfs “te” realistische toon mee te geven. Het feit dat je als kijker het gevoel krijgt naar een documentaire te kijken draagt bij tot de bijna misselijkmakende spanning die vooral het eerste half uur domineert, waarin de onafwendbaarheid van een bom voor bloedstollende momenten zorgt. Travis’ spanningsopbouw is nagenoeg ondraaglijk maar eens het kwaad is geschied concentreert de film zich op de Gallaghers en hun verwerkingsproces. De acteurs zijn zonder uitzondering schitterend maar narratief valt er niet veel meer te beleven en hoewel we de film zeker kunnen aanraden, beklijft Omagh nergens zoveel als de film waarmee we hem eigenlijk niet willen vergelijken: Bloody Sunday.  

A-Film A-Film A-Film A-Film


Titel: Omagh
Genre: Drama
Speelduur: 1u46
Regisseur: Pete Travis
Acteurs: Gerard McSorley, Michele Forbes, Brenda Fricker, Stuart Graham, Peter Balance, Pauline Hutton, Fiona Glascott

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

LUST, CAUTION
Zo mooi, maar o zo kil
>>>