Vergeving en boetedoening
Veelfilmer Kim Ki-duk heeft het weer gedaan. Na het uiterst intieme drama in Bin-jip en de terugkeer naar de basale waarden van het leven in Spring, Summer, Fall, Winter... levert hij weer een film af van hoogstaande klasse. Een film over schuld en onschuld, vergeving en boetedoening. Met Samaria (The Samaritan Girl) heeft Kim een film gemaakt die diep geworteld is in de hedendaagse Koreaanse samenleving en staat daarmee veel dichter bij het volk van Korea dan de eerder genoemde films. Samaria heeft echter ook weer de typische kenmerken van een echte Kim Ki-duk.
Yeo-jin (Kwak Ji-min) en Jae-yoeng (Seo Min-jeong) zijn twee jongedames die ervan dromen om op vakantie te gaan naar Europa. Om hiervoor geld bij elkaar te krijgen verkoopt Jae-yoeng haar lichaam aan oudere mannen. Yeo-jin is haar manager en regelt de zaken met de ‘heren’. Ze zijn er allebei goed van doordrongen dat zij in grote problemen terecht kunnen komen als zij gepakt worden, maar voelen niet dat zij er op het persoonlijke vlak veel schade van ondervinden. Op een dag, tijdens een van de liaisons van Jae-yoeng, is Yeo-jin niet oplettend genoeg bij het op de uitkijk staan voor politie. Om niet gepakt te worden springt de wanhopige Jae-yeong uit het raam van het motel en belandt in het ziekenhuis.
De schuld over het ongeluk van Jae-yeong begint te knagen aan Yeo-jin. Zij wil met zichzelf in het reine komen en besluit al de oude klanten van Jae-yeong af te gaan lopen. Niet om nog meer geld te verdienen, maar om juist het zuur verdiende geld aan hen terug te geven. De vader van Yeo-jin komt erachter dat zijn dochter zich bezig houdt met praktijken die niet door de beugel kunnen. Hij gaat zijn dochter volgen naar elke ontmoeting en rekent daarna af met de mannen. Met extreme gevolgen voor vader en dochter.
Het is in Korea (en vele andere landen) geen uitzonderlijke zaak dat jonge meisjes hun lichaam verkopen om te voorzien in dagelijkse behoeften of het kunnen betalen van schoolgelden. Wat dat betreft slaat Kim met Samaria de spijker recht op de kop. De achteloze wijze waarop de meisjes met hun zaakje omgaan is ronduit stuitend te noemen en boezemt veel zorgen in bij mensen die hier niet van op de hoogte waren. Waar Kim met deze constructie wel een schimmig gebied betreedt is de reden waarom de meisjes doen wat zij doen.
Waarom kozen zij voor een extreme oplossing als prostitutie als zij ook een gewoon baantje konden nemen? Hun nood om naar Europa op vakantie te gaan kan nooit zó hoog zijn geweest. Tenzij Kim meer weet dan wij over zijn land en wellicht weet dat prostitutie daar meer voor de hand ligt dan een gewoon baantje. In dat geval maakt hij Samaria nog dramatischer. Het is geheel aan de welwillendheid van de kijker om dit aspect te accepteren of niet. Een groot gedeelte van de geloofwaardigheid van de film is hier echter wel van afhankelijk.
Zo zijn er meer elementen in het script van Kim waar flink over gedebatteerd kan worden. De keuze van Yeo-jin om zelf de prostitutie in te gaan (hoe nobel haar intenties ook zijn) is moeilijk te bevatten. Waarom confronteert de vader van Yeo-jin Yeo-jin niet in een vroeger stadium? Gek genoeg storen dit soort dingen niet enorm bij het bekijken van Samaria. Elke film van Kim heeft wel elementen in zich waar je vraagtekens bij kan zetten; zoals bijvoorbeeld de bovennatuurlijke kunsten van de jongen in Bin-jip. Kim weet het allemaal te brengen op een manier die je gerust stelt en je direct doet geloven dat dit soort dingen echt gebeuren in het Kim-universum.
Samaria wrijft ons in het gezicht dat het vooral de ouders zijn die het zwaarst te lijden hebben onder het fenomeen jeugdprostitutie. In interviews over Samaria liet Kim weten dat er, in Korea alleen al, maar liefst een half miljoen jonge meisjes in de prostitutie hun geld verdienen. Dat betekent dat er ook een half miljoen vaders zijn die moeten leren omgaan met dit abnormale fenomeen (als zij er al achter komen). Dat maakt de reactie van de vader in Samaria des te meer begrijpelijk. Al dan niet een beetje overdreven af en toe.
Symboliek is in een film van Kim altijd een belangrijk onderdeel. Dat is in Samaria niet minder het geval. De manieren waarop Kim zijn schermcomposities indeelt en het gebruik van rauwe achtergronden geeft enorm veel ruimte voor interpretatie en dat voedt de tweede laag van Kim’s films. Een symbolische tweede laag die (toegegeven) in Samaria een stuk dieper ligt dan in Bin-jip en Spring, Summer... Dat maakt het niet gemakkelijk om een diepere betekenis te vinden in deze elfde film van het Koreaanse wonderkind.
De volgende film van Kim ligt inmiddels al klaar. Hwal (The Bow) ging onlangs in première op het filmfestival Un Certain Regard in Cannes, waar de populaire regisseur zelf ook bij aanwezig was. De symboliek, de confronterende inhoud en de jonge actrice Seo Min-jeong zullen wederom hun opwachting maken in deze film. Het grote wachten is alweer begonnen, maar tot die tijd kunnen we genieten van Samaria.
terug naar boven | afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
| 
uitmuntend
uitstekend
boven middelmaat
middelmatig
onder middelmaat
slecht
afrader
