Fox

INDEX >> RECENSIES >> MR. & MRS. SMITH

MR. & MRS. SMITH
Liefde is... elkaar vermoorden

Hans Dewijngaert | 31/07/2005

Brad Pitt maakt tegenwoordig films zoals wij door het park wandelen: op ons dooie gemakje, met de handen ontspannen op de rug en rustig een deuntje fluitend. Dat gemak, die onbezorgdheid waarmee hij ook al door Ocean’s Twelve huppelde, gaat stilaan op de heupen werken en dat geldt bij uitbreiding voor de films waarin hij meespeelt. Voor Mr. & Mrs. Smith zou Pitt eerst de credits delen met Nicole Kidman, maar toen die afhaakte, wilde ook Pitt niet meer. Jim Carrey, Johnny Depp en Will Smith waren kandidaten om hem te vervangen, maar toen Pitt vernam dat niemand minder dan Angelina Jolie de nieuwe vrouwelijke hoofdrolspeelster zou worden, keerde hij terug.

De roddels over Brad Pitt en Angelina Jolie, hun ontkiemende relatie en Pitts uiteindelijke dramatische breuk met Jennifer Aniston overvleugelde andere, meer onheilspellende, berichten over de productie. Handig om bijvoorbeeld te verdoezelen dat het scenario van de film meer dan vijftig keer herschreven werd of dat de makers er maar niet uit geraakten hoe de prent moest eindigen. Dat Pitt in het midden van de opnames doodleuk de set voor drie maanden moest verlaten om Ocean’s Twelve op te nemen, moet wat continuïteit betreft ook al niet de meest ideale situatie geweest zijn.

Mr. & Mrs. Smith ademt dan ook van a tot z een bijna ondraaglijke lichtheid uit. Al van bij de openingsscène weet je dat dit geen ernstige actieprent wordt, maar eentje vol dollen en pret maken, vol lachen en steekjes geven. Zo zitten John en Jane Smith aan het begin van de prent bij een huwelijksconsulent. Na “vijf of zes” jaar huwelijk is de fut er wel uit. Elke dag draait op routine en het hoogtepunt is telkens het avondeten, waarbij meneer en mevrouw elk zonder veel te zeggen aan een uiteinde van de tafel zitten. Seks? Het is een verre herinnering. Dat was nog eens anders bij hun ontmoeting destijds in Bogota.

Dan komt de twist. John en Jane vertrekken elke dag naar hun saai kantoor, maar leiden een dubbelleven. John heeft een wapenarsenaal verborgen in een geheime bunker onder het huis, terwijl Jane haar messenvoorraad scherp houdt in geheime laden van haar indrukwekkende keuken. Op een dag worden ze er door hun organisaties op uitgestuurd om een geheim doelwit onschadelijk te maken: het blijkt dat ze het gemunt hebben op elkaar. Dat idee is eventjes leuk en levert een paar grappige huiselijke taferelen op, maar is niet sterk genoeg om een hele film aan op te hangen. Uiteraard slaat de gloeiende haat om in spetterende liefde en bundelen Mr. en Mrs. Smith uiteindelijk hun krachten tégen hun opdrachtgevers. Als huwelijksadvies kan dat tellen.

Mr. & Mrs. Smith is zo’n opzichtig luchtige zomerfilm dat het bijna beschamend wordt. De plot is een excuus voor ontploffingen, spectaculaire stunts of grootschalige shoot-outs, maar hobbelt uiteindelijk naar een ontknoping die te gek is voor woorden. Regisseur Doug Liman bewees met The Bourne Identity al dat hij grote actiescènes aankan (budgetbeheer is nochtans niet zijn beste vak), maar zit hier opgescheept met twee hoofdrolspelers die elke scène zelf willen stelen. Brad Pitt doet dat al flierefluitend, Angelina Jolie blijft lang de stijve, strenge tante voor ze een beetje ontdooit. Het klikt wel degelijk tussen de acteurs en af en toe geeft dat de nodige chemistry, maar al bij al is Mr. & Mrs. Smith veel te zelfingenomen en veel te pronkerig. Het is een film die heel de tijd om aandacht schreeuwt: kijk eens wat wij kunnen, kijk eens hoe cool we zijn, kijk eens hoe modieus onze zonnebrillen, kijk eens hoe hip onze wapens. Dat kan ons in ieder geval geen bal schelen. Mr. & Mrs. Smith horen thuis in de peutertuin van Hollywood en er is al een Supernanny voor nodig om hen wat op te voeden.