RCV

INDEX >> RECENSIES >> THE BIG WHITE

THE BIG WHITE
Mislukte kopie van Fargo

Matthias Van Wichelen | 11/12/2005

   

Dat kabbala-kip Madonna niet wist dat haar hit Frozen sterk lijkt op Ma Vie Fout Le Camp van Salvatore Acquavita uit 1979 is haar niet kwalijk te nemen. Zelfs de moeder, de vader, dochter en zus van Acquavita hadden niet het flauwste vermoeden dat Acquavita een zanger was. Als zij het niet weten, hoe kan Madonna het dan weten? Dat regisseur Mark Mylod en scenarist Collin Friesen nooit van Fargo zouden hebben gehoord is onwaarschijnlijk. Dat ze zich hebben laten inspireren door de moderne klassieker van de geniale gebroeders Coen is wel duidelijk. Minder duidelijk is waarom ze amper acht jaar na de release van Fargo al een kloon hebben willen maken.

The Big White speelt zich af in de winter in Alaska waar Paul Barnes (Robin Williams) in een onooglijk dorpje een reisagentschap runt. Hij is niet de meest succesvolle zakenman en de schuldeisers hijgen hem in de nek. Zijn vrouw Margaret (Holly Hunter) lijdt aan het syndroom van Gilles de la Tourette. Miserie, miserie. Man, man, man. Paul ziet maar één uitweg: zijn verzekeringsmaatschappij oplichten. Pauls broer (Woody Harrelson) is al een hele tijd spoorloos verdwenen en toevallig – nou ja – had die een levensverzekering ter waarde van 1 miljoen dollar afgesloten. Een sympathiek plan. Verzekeringsmaatschappijen zijn het equivalent van gelegaliseerde maffia. Ze bulken van het geld, willen steeds meer en gaan daarvoor over lijken. Paul wordt een handje geholpen door het lot: hij vindt toevallig – nou ja – een lijk in de afvalcontainer. Hij maakt de politie wijs dat het zijn broer is. Maar Paul krijgt het geld niet zo maar. Een ambitieuze verzekeringsrechercheur (Giovanni Ribisi) onderzoekt zijn claim.

Een blinde ziet de gelijkenissen tussen Fargo en The Big White en alle vergelijkingen vallen uit in het nadeel uit van Mylods film. Er is het niet zo snuggere mannelijke hoofdpersonage in dringende geldnood: in Fargo autohandelaar Jerry Lundegaard (William H. Macy), in The Big White is het Paul Barnes. Lundegaard is een tragisch complex mannetje, Barnes een dom ventje. Er is het kleine excentrieke vrouwtje: de zwangere politieagente Maggie Gunderson (Frances McDormand) in Fargo versus de vloekende grofgebekte Margaret. Het is bedenkelijk hoe Mylod van het Tourette-syndroom een farce maakt. Van alle uiterlijke symptomen bij patiënten komt vloeken het allerminst voor. Los daarvan blijft het niveau van haar scheldpartijen steken op puberaal provinciaal niveau. Nog frappanter zijn de onhandige boeven die opduiken in The Big White. Zij moeten het lijk recupereren uit de afvalcontainer en het bezorgen aan de opdrachtgever van de moord. Steve Buscemi en Peter Stormare mitrailleren in Fargo spitante oneliners terwijl ze proberen Jerry’s vrouw te kidnappen. Hun tegenhangers Tim Blake Nelson en W. Earl Brown zijn in The Big White vooral lomp.

Drie jaar geleden liet Mark Mylod Ali G Indahouse los op de wereld. Zo’n film ‘waar je voor moet zijn.’ Subtiliteit is ook niet het toverwoord in The Big White. Zijn sterrencast – welke jonge regisseur mag werken met Robin Williams, Holly Hunter, Giovanni Ribisi, Tim Blake Nelson en Alison Lohman? – loopt door de film als een olifant door een porseleinkast. Robin Williams etaleert al zijn eeuwige irritante tics. Hij trekt bekken, kijkt schaapachtig en doet zijn accentjes. Zijn glorieperiode is net als bij Woody Harrelson al jaren voorbij. Holly Hunter maakte een inschattingsfout. Er valt geen eer te rapen met haar dwaze personage. Gelukkig zijn er Giovanni Ribisi en Alison Lohman. Hoewel Ribisi moet beginnen op te letten voor typecasting speelt hij een geestige rol als slecht rechercheur, verbannen naar het verre Alaska waar hij door een bedrijfspromotie ooit hoopt weg te komen. Hij en Lohman stralen iets uit dat lijkt op filmchemie. Lichtpuntjes in een zwakke film. Wel heel mooi zijn de sneeuwlandschappen maar of dat genoeg is om naar de cinema te gaan?