Wild Wild Breast
Toen in Once Upon a Time in the
West Henry Fonda met zijn doordringende blauwe kijkers en bijgestaan door Ennio
Morricone’s onvergetelijke filmmuziek het onafwendbare lot van een onschuldig
jongetje, wiens ouders zojuist afgemaakt waren, bezegelde werd de status van het
westerngenre tot hoog boven het gebruikelijke schiet- en knalwerk verheven.
Momenten van zo’n grootse genialiteit zal u in Bandidas niet aantreffen.
Weelderige boezems, uitnodigende decolletés, vurige dames, loensende bad guys,
slechte gebitten en idiote actiescènes daarentegen wel. Wees
gewaarschuwd.
Soms gebeurt het wel eens dat we
weemoedig terugdenken aan de dagen dat Luc Besson nog een echte regisseur was.
Met films als Subway, Le Grand Blue en Nikita bewees de man zich als een van
Frankrijks visuele auteurs en hij maakte de overstap naar de internationale
filmwereld met een van onze all time favorites Léon om daarna het
extravagante actiespektakel The Fifth Element op het nietsvermoedende publiek
los te laten. De laatste jaren lijkt het creatief niet zo goed te gaan. The
Messenger: The Story of Joan of Arc was nog best te pruimen maar het betekende
meteen ook zijn laatste wapenfeit als regisseur tot hij eind 2005 Angel-A
afleverde; een aanvankelijk in mysterie gehulde, door geen kat bekeken en
kritisch genadeloos uitgeschakelde zwartwit fabel over een kleine crimineel en
zijn door een model vertolkte bewaarengel. Waar Besson zich de laatste jaren
bijna uitsluitend mee bezig hield was het produceren van films. Pessimisten
wijzen dan naar producties als de Taxi-reeks en beide Transporters maar Besson
verbond zijn naam ook aan beter werk, zoals het recente The Three Burials of
Melquiades Estrada. Wij hopen dat de man zich volgend jaar ook in de regiestoel
herpakt met de animatiefilm Arthur and the Minimoys maar voorlopig moeten we het
met zijn vaak toch wel twijfelachtige output als producent redden. Bandidas is
zo’n audiovisueel tussendoortje dat voor de hersenen doet wat fast-food met de maag en de darmen
uithaalt. Het smaakt wel als je aan het eten bent maar daarna kan dat wel eens
zuur opbreken.
Geregisseerd door het volstrekt
onbekende Noorse duo Joachim Roenning en Espen Sandberg vertelt Bandidas het
clichématige verhaal van twee totaal verschillende jonge vrouwen (de ene – Salma
Hayek – de ijdele dochter van een rijke landheer, de andere – Penélope Cruz –
een vuilgebekte boerendochter) die door de snode plannen van een stereotiepe,
besnorde bad guy (Dwight Yoakam) noodgedwongen met elkaar moeten
samenwerken. Ze besluiten bankovervallers te worden in een plot dat slechts een
excuus is om enkele dwaze actiescènes, zinnenprikkelende outfits en
nietsbetekenende cameo’s aan elkaar te rijgen. Ergens past ook Steve Zahn als
agent Quentin Cooke in het verhaal maar verder dan veel wijd opengesperde
blikken vol verbazing komt hij niet. Toch is er die ene scène waarin hij – en
dat moeten we wel toegeven – een van dé erotische fantasieën van elke zichzelf
respecterende, warmbloedige, heteroseksuele man mag beleven. Lucky
bastard!
De meerwaardezoeker laat Bandidas
maar beter links liggen. Dit is luide, enerverend in beeld gebrachte,
verstand-onder-nul cinema met maar een doel: de twee latino
babes in een film
(en een paar korsetten) persen. Dit stijgt nooit boven een gimmick uit en het
resultaat is dan ook een vanuit de onderbuik tot stand gebrachte, infantiele
maar verder ongevaarlijke amusementsprent. Het is precies omdat de makers
zichzelf en hun film allesbehalve serieus nemen dat de film toch nog een beetje
plezant wordt. Bandidas is op dat vlak pretentieloze kolder en valt, mits u in
de juiste stemming verkeert, binnen de categorie van de guilty pleasures.
Nergens krijgt u als kijker het
gevoel naar een film met enige waarde te kijken. De personages zijn onbestaande,
de plot is een samenraapsel van genreclichés en de westernsets lijken gestolen
uit een of ander pretpark. Toch kwijten La Hayek en Cruz zich vrij goed van hun
taak. Cruz is best leuk als de vrijgevochten, schreeuwerige maar in de liefde
onbeholpen deerne maar moet haar meerdere erkennen in de voluptueuze Hayek,
wiens rol toch iets meer om het lijf heeft (pun
definitely intended). De twee dames amuseren zich
duidelijk tijdens de vele kibbelmomenten en in enkele scènes genereren ze
voldoende Kinderen Toegelaten erotiek om zelfs de grootste kniesoor tot een geil
brabbelend hoopje vlees te herleiden. Van begin tot einde heeft de film als doel
ons te overtuigen van de aantrekkelijkheid en fysieke superioriteit (sorry, we
moeten ons even laten gaan) van deze twee nagenoeg perfecte specimen van het
vrouwelijke geslacht!
Als de realistische criticus in
ons opnieuw de bovenhand haalt merken we op dat de andere acteerprestaties niets
zijn om over naar huis te schrijven. De eerder genoemde Steve Zahn dient enkel
om romantische tweedracht te zaaien tussen de langzaam naar elkaar toegroeiende
dames, Sam Shepard daagt op in een vrij beschamende bijrol en Dwight Yoakam
slaapwandelt door zijn scènes om dan opeens wakker te worden in het beslissende
“Adios
señoritas” moment.
Regisseurs Roenning en Sandberg kruiden de film met Sergio Leone-achtige
knipogen naar het publiek, bevestigen de toon van de prent als niets meer dan
een live-action cartoon met een dwaze maar best
geslaagde scène waarin een banjo voor de geluidseffecten zorgt en gaan volledig
uit de bocht in een laatste, met visuele effecten bezaaide krankzinnige
shootout.
Liefhebbers van de actrices: rep u
naar de bioscopen! Bij alle anderen dreigt het risico dat ze zich als een
Charles Bronson-achtige, bebaard cowboytuig afschietende Engel der Wrake gaan
gedragen…
terug naar boven | afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
|
uitmuntend
uitstekend
goed
boven middelmaat
onder middelmaat
slecht
afrader
