Fox

INDEX >> RECENSIES >> BANDIDAS

BANDIDAS
Wild Wild Breast

Kenny De Maertelaere | 12/02/2006

   

Soms gebeurt het wel eens dat we weemoedig terugdenken aan de dagen dat Luc Besson nog een echte regisseur was. Met films als Subway, Le Grand Blue en Nikita bewees de man zich als een van Frankrijks visuele auteurs en hij maakte de overstap naar de internationale filmwereld met een van onze all time favorites Léon om daarna het extravagante actiespektakel The Fifth Element op het nietsvermoedende publiek los te laten. De laatste jaren lijkt het creatief niet zo goed te gaan. The Messenger: The Story of Joan of Arc was nog best te pruimen maar het betekende meteen ook zijn laatste wapenfeit als regisseur tot hij eind 2005 Angel-A afleverde; een aanvankelijk in mysterie gehulde, door geen kat bekeken en kritisch genadeloos uitgeschakelde zwartwit fabel over een kleine crimineel en zijn door een model vertolkte bewaarengel. Waar Besson zich de laatste jaren bijna uitsluitend mee bezig hield was het produceren van films. Pessimisten wijzen dan naar producties als de Taxi-reeks en beide Transporters maar Besson verbond zijn naam ook aan beter werk, zoals het recente The Three Burials of Melquiades Estrada. Wij hopen dat de man zich volgend jaar ook in de regiestoel herpakt met de animatiefilm Arthur and the Minimoys maar voorlopig moeten we het met zijn vaak toch wel twijfelachtige output als producent redden. Bandidas is zo’n audiovisueel tussendoortje dat voor de hersenen doet wat fast-food met de maag en de darmen uithaalt. Het smaakt wel als je aan het eten bent maar daarna kan dat wel eens zuur opbreken.

Geregisseerd door het volstrekt onbekende Noorse duo Joachim Roenning en Espen Sandberg vertelt Bandidas het clichématige verhaal van twee totaal verschillende jonge vrouwen (de ene – Salma Hayek – de ijdele dochter van een rijke landheer, de andere – Penélope Cruz – een vuilgebekte boerendochter) die door de snode plannen van een stereotiepe, besnorde bad guy (Dwight Yoakam) noodgedwongen met elkaar moeten samenwerken. Ze besluiten bankovervallers te worden in een plot dat slechts een excuus is om enkele dwaze actiescènes, zinnenprikkelende outfits en nietsbetekenende cameo’s aan elkaar te rijgen. Ergens past ook Steve Zahn als agent Quentin Cooke in het verhaal maar verder dan veel wijd opengesperde blikken vol verbazing komt hij niet. Toch is er die ene scène waarin hij – en dat moeten we wel toegeven – een van dé erotische fantasieën van elke zichzelf respecterende, warmbloedige, heteroseksuele man mag beleven. Lucky bastard!

De meerwaardezoeker laat Bandidas maar beter links liggen. Dit is luide, enerverend in beeld gebrachte, verstand-onder-nul cinema met maar een doel: de twee latino babes in een film (en een paar korsetten) persen. Dit stijgt nooit boven een gimmick uit en het resultaat is dan ook een vanuit de onderbuik tot stand gebrachte, infantiele maar verder ongevaarlijke amusementsprent. Het is precies omdat de makers zichzelf en hun film allesbehalve serieus nemen dat de film toch nog een beetje plezant wordt. Bandidas is op dat vlak pretentieloze kolder en valt, mits u in de juiste stemming verkeert, binnen de categorie van de guilty pleasures.

Nergens krijgt u als kijker het gevoel naar een film met enige waarde te kijken. De personages zijn onbestaande, de plot is een samenraapsel van genreclichés en de westernsets lijken gestolen uit een of ander pretpark. Toch kwijten La Hayek en Cruz zich vrij goed van hun taak. Cruz is best leuk als de vrijgevochten, schreeuwerige maar in de liefde onbeholpen deerne maar moet haar meerdere erkennen in de voluptueuze Hayek, wiens rol toch iets meer om het lijf heeft (pun definitely intended). De twee dames amuseren zich duidelijk tijdens de vele kibbelmomenten en in enkele scènes genereren ze voldoende Kinderen Toegelaten erotiek om zelfs de grootste kniesoor tot een geil brabbelend hoopje vlees te herleiden. Van begin tot einde heeft de film als doel ons te overtuigen van de aantrekkelijkheid en fysieke superioriteit (sorry, we moeten ons even laten gaan) van deze twee nagenoeg perfecte specimen van het vrouwelijke geslacht!

Als de realistische criticus in ons opnieuw de bovenhand haalt merken we op dat de andere acteerprestaties niets zijn om over naar huis te schrijven. De eerder genoemde Steve Zahn dient enkel om romantische tweedracht te zaaien tussen de langzaam naar elkaar toegroeiende dames, Sam Shepard daagt op in een vrij beschamende bijrol en Dwight Yoakam slaapwandelt door zijn scènes om dan opeens wakker te worden in het beslissende “Adios señoritas” moment. Regisseurs Roenning en Sandberg kruiden de film met Sergio Leone-achtige knipogen naar het publiek, bevestigen de toon van de prent als niets meer dan een live-action cartoon met een dwaze maar best geslaagde scène waarin een banjo voor de geluidseffecten zorgt en gaan volledig uit de bocht in een laatste, met visuele effecten bezaaide krankzinnige shootout.

Liefhebbers van de actrices: rep u naar de bioscopen! Bij alle anderen dreigt het risico dat ze zich als een Charles Bronson-achtige, bebaard cowboytuig afschietende Engel der Wrake gaan gedragen…