Meteen naar de tekst springen

INDEX >> ACHTERGRONDEN >> DEVELOPMENT HELL

DEVELOPMENT HELL
Deel 1: Droomprojecten en verloren audiovisuele wonderen

 

Kenny De Maertelaere | 19/03/2006


Share/Bookmark

Elke grote filmstudio heeft er wel een: een donkere, kronkelige gang die naar een achter een klein deurtje verscholen ruimte leidt. Wie het aandurft om de deur te openen ontdekt er een wereld van onafgewerkte scenario’s, als naargeestige foetussen in bokalen rondrijvende ideeën en ter dood veroordeelde concepten, wegens een te hoog budget vastgeketend aan de muren. Dit is een – toegegeven - vrije interpretatie van Development Hell: het vagevuur van de filmindustrie. Een plek waar regisseurs, scenaristen en acteurs hun droomprojecten naartoe zien verdwijnen. Soms ontsnapt er een exemplaar en vindt het een weg naar de oppervlakte, anderen bereiken nooit hun doel: het witte doek.

In deze driedelige reeks behandelen we enkele projecten waarvan de toekomst op zijn minst onzeker is én producties die wij alvast zouden willen zien. Sommige films zullen vroeg of laat ongetwijfeld in een of andere vorm gerealiseerd worden maar anderen maken enkel deel uit van cinemafolklore; voetnoten in een geschiedenis van “wat had kunnen zijn”.

Crusade  – De Heilige Graal van de films in Development Hell. Begin jaren ‘90 kreeg Paul Verhoeven het idee om een film over de Kruistochten te maken. Na het succes van Total Recall en Basic Instinct leek Verhoevens bedje in Hollywood gespreid en was het maar logisch dat hij elk project van de grond zou krijgen. Hij liet een scenario schrijven door Walon Green (die vooral bekendheid geniet dankzij het script voor The Wild Bunch), vond zijn hoofdacteur in Arnold Schwarzenegger en het project werd klaargestoomd om in ’95 – ’96 in de zalen te komen. Het verhaal vertelde over de lotgevallen van de crimineel Hagen (Schwarzenegger) die aan een executie wist te ontsnappen en op kruistocht ging naar Jeruzalem. Daar bond hij de strijd aan met de Arabieren maar wie zich aan een hersenloze actiefilm verwachtte zou bedrogen uitkomen. Naar goede gewoonte was het Verhoevens doel om alles en iedereen zonder schroom aan te pakken. Temidden van massagevechten (die in een tijdperk voor vergevorderde computeranimaties allesbehalve eenvoudig zouden blijken) moest Crusade een regelrechte aanklacht worden (het scenario opende met een kloosterpriester die jongetjes misbruikt!) en zou een nietsontziende tegenpool geweest zijn van Ridley Scotts politiekcorrecte Kingdom of Heaven. Helaas, het mocht niet zijn. Greens scenario mag dan wel de reputatie hebben “the best unproduced screenplay of the decade” te zijn, filmmaatschappij Carolco koos een andere dure film en de preproductie van Crusade werd stopgezet. Echt tragisch wordt het als blijkt dat die andere film Renny Harlins monsterflop Cutthroat Island is. Het verlies van de piratenfilm betekende het faillissement van Carolco en Verhoeven stortte zich dan maar op Showgirls... de rest is geschiedenis. Af en toe uit Schwarzenegger in interviews zijn verlangen om Crusade alsnog te maken maar het huidige explosieve politieke en religieuze klimaat, Schwarzeneggers dubieuze gouverneurschap en het feit dat Verhoeven Hollywood als een verbitterd man verlaten heeft maken dat de komst van de hoofden afhakkende Hagen niets meer dan een legende zal blijven. 

Preacher – Hoewel we bijna maandelijks geconfronteerd worden met stripverfilmingen en er nog ontelbaar veel in de startblokken staan blijven meer volwassen en intelligente comics soms onterecht in de schaduw achter. Preacher, van schrijver Garth Ennis en tekenaar Steve Dillon, verhaalt over Jesse Custer, een priester die bezeten raakt door een bovennatuurlijk wezen – Genesis -  dat het resultaat is van een passioneel nummertje tussen een engel en een demon. In zijn tocht op zoek naar de waarheid over zijn nieuwe krachten en de afwezigheid van God in de hemel komt Jesse in contact met excentrieke en gevaarlijke personages zoals de kleurrijk genaamde Arseface (wiens gezicht het resultaat is van een mislukte zelfmoordpoging), The Saint of Killers, de Ierse vampier Cassidy en veel meer. Een interpretatie van een dergelijk verhaal lijkt ons vandaag bijna onmogelijk en heeft eerder kans om als een televisieserie op een betaalzender als HBO te overleven. Maar zoals we ook zagen bij het schitterende Carnivàle zijn sterk religieuze, bovennatuurlijke fenomenen, griezelige gebeurtenissen en knap uitgewerkte personages niet meteen publiekstrekkers. Toch zou Preacher verfilmd worden met X-Men’s James Marsden in de titelrol en was Samuel L. Jacksons interesse gewekt om The Saint of Killers te vertolken. Er werden make-up tests gedaan voor Arseface maar het project viel uiteindelijk uit elkaar en dat is misschien maar goed ook, als we enkele meningen over een versie van het scenario mogen geloven.  

Dino – Een lange tijd leek het alsof een van Martin Scorsese’s nieuwste projecten een biografie van Dean Martin zou worden. Getiteld Dino zouden de levens van de Rat Pack centraal staan met een sterrencast in de hoofdrollen: Tom Hanks als Martin, John Travolta als Frank Sinatra, Jim Carrey als Jerry Lewis, Wesley Snipes als Sammy Davis Jr. (huh?), Hugh Grant als Peter Lawford en Adam Sandler als Joey Bishop. De geruchtenmolen bleef namen aan de cast toevoegen, de ene al absurder dan de andere, maar feit is wel dat er een scenario van de hand van Casino’s Nicholas Pileggi, gebaseerd op het boek Dino: Livin' High in the Dirty Business of Dreams, geschreven werd. Het scenario; beschreven als een kruisbestuiving tussen Scorsese’s eigen Casino en The King of Comedy met een snuifje Lenny en Confessions of a Dangerous Mind, werd niet unaniem positief ontvangen maar we kunnen het erover eens zijn dat ons een groots, bijna ouderwets Hollywoodproject ontzegd wordt. De leden van de Rat Pack verdienen meer dan enkele televisiefilms van de week.     

Stanley Kubrick’s Napoleon – Wie even op zoek gaat op het internet vindt vast ergens nog wel een versie van Stanley Kubricks scenario voor Napoleon. De Franse keizer werd al ontelbare keren verfilmd (iedereen van Marlon Brando en Christian Clavier tot Ian Holm, Armand Assante en Rod Steiger hebben de man vertolkt) maar een ultieme bioscoopversie over het leven van de overheerser bleef uit. In 1969 had Kubrick dit scenario al geschreven; een epische biografie waarin Napoleons kindertijd, zijn opleiding als soldaat, de militaire en politieke overwinningen die hem tot Keizer van Frankrijk kroonden en zijn uiteindelijke ondergang aan bod kwamen. Oorspronkelijk bedoeld om na 2001: A Space Odyssey in productie te gaan zagen de producenten weinig heil in het project en gingen ze lopen, hun centen stevig in hun gretige knuisten geklemd. Na de dood van Kubrick verscheen het scenario op het net en het resultaat is een complexe karakterstudie over de man waarin geweld en seks niet geschuwd worden. We kunnen enkel dromen van de film die Kubrick ons geschonken zou hebben (en de gedachte dat hij destijds Jack Nicholson wou voor de titelrol doet ons zo mogelijk nog meer watertanden) maar daar blijft het ook bij. Zelfs al daagt er een andere regisseur op die, net als Steven Spielberg bij A.I.: Artificial Intelligence de regie op zich neemt, dan zou het resultaat nooit Kubricks visie benaderen. Het scenario is een troost voor alle filmliefhebbers die het rustig kunnen lezen, nadenkend over... inderdaad... wat had kunnen zijn.

Batman: Year One / Batman: The Dark Knight Returns – Dat het heropstarten van een filmreeks wonderen kan doen bewees Christopher Nolan vorig jaar met Batman Begins. Wij geloven dat eender welk bronmateriaal, of het nu om een boek, een stripverhaal of zelfs een videogame gaat, ontelbaar veel interpretaties kan hebben. De gedachte dat een regisseur, scenarist of acteur het alleenrecht heeft over een franchise lijkt ons idioot (zo zou in theorie Bryan Singer ooit zijn derde X-Men film kunnen maken, los van Brett Ratners in mei in de zalen verschijnende verdere visie op Singers eerste twee films) en die stelling werd ontegensprekelijk bewezen met Batman Begins, waarin de Batman-reeks van nul begon. Toch waren er nog projecten in productie om de misdaadbestrijdende vleermuis opnieuw in de bioscoop te brengen. Zo koesterde Wolfgang Petersen plannen voor Batman vs. Superman en schreef Darren Aronofsky (Requiem for a Dream) een scenario gebaseerd op Frank Millers Batman: Year One waarin het ontstaan van Batman centraal staat. Veel elementen uit Year One werden door scenarist David Goyer en regisseur Nolan in Begins verwerkt maar met het succes van Frank Millers Sin City en de huidige productie van 300 lijkt een hondstrouwe visuele en inhoudelijke adaptatie van Millers boek ons bijzonder interessant. Nog beter zou een live-action versie van Batman: The Dark Knight Returns zijn. Millers visie over een oudere Bruce Wayne/Batman die geconfronteerd wordt met angstaanjagende schurken, een gruwelijk sadistische Joker, hulp krijgt van een vrouwelijke Robin en in zich in een tank verplaatst (de Batmobile uit Begins lijkt een matchboxautootje vergelijken met dit gevaarte) bracht eind jaren ’80 een revolutie teweeg in de stripwereld. Een filmversie zou dan ook visueel en thematisch haaks staan op Begins’ realisme en een maatschappijkritisch, bijna futuristisch alternatief tonen.  

Rendez-vous with Rama – Het is vreemd dat een regisseur als David Fincher, die dankzij Seven als een grote belofte onthaald werd, het nog steeds moeilijk heeft om films in productie te krijgen. Met Fight Club en Panic Room kreeg hij evenveel voor- als tegenstanders en het bleef vervolgens een aantal jaren stil rond hem. Momenteel werkt hij aan Zodiac, opnieuw een film over een seriemoordenaar met goed volk als Robert Downey Jr., Jake Gyllenhaal, Gary Oldman, Brian Cox, Mark Ruffalo, Elias Koteas en meer in de cast, maar dat betekent niet dat hij in tussentijd niet gekoppeld werd aan andere films. Rendez-vous with Rama is een van hen; een 2001-achtig sciencefictionverhaal (eveneens gebaseerd op een bijzonder succesvol boek van Arthur C. Larke) over een mysterieus cilindervormig voorwerp dat in ons zonnestelsel wordt opgemerkt. Astronauten gaan op het vreemde schip, dat Rama genoemd wordt, af en ontdekken in het holle interieur bewijsmateriaal over buitenaardse beschavingen. Op het net verscheen een site met promotiemateriaal, de melding dat Morgan Freeman de hoofdrol zou vertolken en de stelling dat de film met de nieuwste computertechnologie gerealiseerd zou worden maar er werd nooit meer iets van gehoord en de toestand van de film is, op dit moment, comateus.    

Joe Carnahans Mission: Impossible III – Begin mei zien we J.J. Abrams visie op dit derde Mission: Impossible verhaal en wordt duidelijk of hij het bioscooppubliek kan overdonderen zoals hij dat op televisie met Lost deed. Niet zo heel lang geleden lagen de kaarten anders en zou Joe Carnahan de film regisseren. Tom Cruise had Carnahans keiharde Narc gezien, een politiethriller met Jason Patric en een onvergetelijke Ray Liotta, en was zo onder de indruk van Carnahans talent dat hij de man vroeg om de nieuwste Mission-film in beeld te brengen. Scarlett Johansson en Carrie-Anne Moss werden gecast maar creatieve onenigheid maakte een einde aan het project, Carnahan werd uit de regisseurstoel getild en Cruise zocht een jonge, beloftevolle regisseur waar hij, als producent, meer controle over had. We mogen dan wel best uitkijken naar Abrams versie, toch vragen we ons af wat voor prent Carnahan zou gemaakt hebben. Het potentieel van de ruwe, ondraaglijk intense actiethriller die Carnahan voor ogen had was misschien te mooi om waar te zijn.

Ridley Scotts / James Camerons Alien V – Ridley Scott en James Cameron, gefrustreerd door de derde en vierde film in de Alien-reeks kregen op een goede dag, toen de planeten op een lijn lagen, het idee om samen een vijfde Alien-film te maken. Denk aan de sublieme spanning en instinctieve horror van Scotts origineel met de waanzinnige actie en creaturen uit Camerons genrebepalende thriller en probeer niet al te opgewonden te raken. De komst van Paul W.S. Anderson en zijn Alien vs. Predator maakten een einde aan de plannen. Wij willen niet zover gaan en melden dat Andersons film een teken van de nakende Apocalyps is (binnen de beperkingen van een PG-13 leeftijdskeuring, een flauw plot en karikaturale acteerprestaties hebben we ons soms nog – slik – best geamuseerd) maar Sigourney Weaver, Ripley herself, was niet te spreken over het resultaat en besloot nooit nog de strijd met de buitenaardse penismonsters aan te gaan. Scott en Cameron lieten het project eveneens varen en ontzegden ons misschien wel de ultieme Alien-prent die waarschijnlijk zou beginnen waar Camerons film eindigde, daarbij de plotwendingen van Alien 3 en Resurrection negerend.

The Man Who Killed Don Quixote / Good Omens / The Defective Detective / Theseus and the Minotaur – Als er een regisseur is die bijna dagelijks met de teneur van Development Hell te maken heeft dan is het de verdoemde Terry Gilliam wel. Was hij vol goede moed met camera’s aan de slag op de set van The Man Who Killed Don Quixote dan veegde een hogere macht, of gewoon brute pech, Gilliams droomproject met bijbelse stormen en budgettaire radeloosheid zonder discussie van de kaart. Een interpretatie van Neil Gaimans en Terry Pratchetts boek Good Omens, een komedie over het einde van de wereld, kreeg geen financiële steun, The Defective Detective; over een politieagent die in een Alice in Wonderland-achtige wereld terechtkomt, zou met Nicolas Cage in de hoofdrol gemaakt worden maar de filmstudio’s krabbelden terug en Theseus and the Minotaur vond zijn oorsprong na Gilliams debuut Jabberwocky en blijft in Gilliams achterhoofd hangen. Het zijn slechts enkele titels uit een hallucinant ellenlange lijst. Dat Gilliams films niet voor iedereen toegankelijk zijn is een understatement maar het is zonde dat de man, door de machinaties van het studiosysteem, herhaaldelijk wordt verdrongen. 2005 bracht miraculeus twee producties van hem in de zalen (Brothers Grimm en Tideland) maar de overwegend negatieve kritiek betekent dat de kans groot is dat hij opnieuw enkele jaren mag ploeteren. Welke films we van hem ook nog mogen verwachten, Don Quixote lijkt in ieder geval morsdood...

Volgende week: Frank Darabonts The Mist, Stephen Kings epische fantasy The Dark Tower, de laatste man op aarde in I Am Legend, groene aliens en rondborstige schoonheden in John Carter of Mars, oude beschavingen in At The Mountains of Madness en de langverwachte terugkeer van Indiana Jones… of toch niet?

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Fox
ROCKY BALBOA
Onverwachtse rechtse
>>>