Sony

INDEX >> RECENSIES >> UNDERWORLD: EVOLUTION

UNDERWORLD: EVOLUTION
Geen evolutie

Mattijs Grannetia | 02/04/2006

In Underworld: Evolution pikken we de draad op waar we deze losgelaten hebben in het eerste deel. Selene (Kate Beckinsale) heeft de oppervampier Viktor een kopje kleiner gemaakt en denkt dat de rivaliteit tussen de weerwolven en de vampiers nu eindelijk ten einde is. Ze is wel nog steeds op de vlucht omdat ze zich tegen haar eigen soort heeft gekeerd. Samen met de bastaard Michael Corvin (Scott Speedman) gaat ze op zoek naar de vader aller vampiers, Marcus Corvinus (Corvin, Corvinus, voelen we hem aankomen?), om hem om vergiffenis te vragen. Marcus is echter niet van plan om Selene te vergeven... sterker nog: hij wil haar doden om bij zijn tweelingbroer, William de vader aller weerwolven, terecht te komen.

Je weet dat een regisseur geen vertrouwen heeft in zijn publiek wanneer hij eerst een half uur nodig heeft om het verhaal dat hij in de eerste film heeft verteld nog eens over te doen om maar duidelijk te maken hoe de zaken er ook al weer voor stonden. Dat was misschien nog niet eens zo erg geweest wanneer de daaropvolgende film een interessante voortzetting zou zijn geweest van de eerste film. Underworld was ondanks de nodige tekortkomingen een uitstekende film over de futiliteit van oorlog en het vechten voor een zaak waarvan je niet eens de achtergrond weet. Underworld: Evolution gooit dat alles overboord en ontpopt zich als een domme actiefilm waar kraak noch smaak aan zit. Alles is vlak en doorzichtig. Er is geen schijntje diepgang te bespeuren in de voorheen ook al niet al te snuggere personages.

Hoofdrolspeelster Kate Beckinsale ontpopte zich in Underworld tot een echte actieheldin, compleet met wapens en strak latex pak. Ze was de klassieke schoonheid die ook nog eens iemand flink in elkaar kon slaan. In Underworld: Evolution is helaas niets terug te vinden van die getormenteerde huurmoordenares die ons intrigeerde in het eerste deel. Beckinsale is in het tweede deel niet meer dan een porseleinen pop die met een vacante blik richting de camera alleen maar mooi mag zijn. Dat Beckinsale mooi op film is gezet valt te begrijpen. Ze is een mooie dame en als de regisseur dan ook nog eens je echtgenoot is (de romance begon op de set van Underworld) mag je verwachten dat de film op dat vak wel in orde zal zijn.

Als je als actrice dan ook nog iets in het script kan vinden waar je ook daadwerkelijk iets mee kan, is dat natuurlijk mooi meegenomen. Helaas. Underworld: Evolution heeft niets voor Beckinsale in petto om haar personage extra diepte mee te geven. Een paar flashbacks om haar jeugd te laten zien zijn zeker niet genoeg. Er mankeert ook wel het een en ander aan de andere rollen: de grote boosdoeners, Marcus en William, hadden griezelig moeten zijn, maar krijgen het niet voor elkaar om zelfs maar een enkele haar rechtop te doen staan. De acteertalenten van Derek Jacobi en Bill Nighy worden vrijwel niet gebruikt en Scott Speedman is in de rol van de Grote Belofte voor de toekomst van de weerwolven en vampiers werkelijk te belachelijk voor woorden.

Een van de serieuze mankementen aan het eerste deel was de aankleding. Alles leek direct overgenomen uit The Matrix en voor Underworld: Evolution hebben de ontwerpers weer niet heel erg ver gezocht. Het stadse imago van de eerste film wordt in deel twee ingewisseld voor het ruige achterland met bergweggetjes en oude vervallen kastelen. Dat moet voor Beckinsale wel een vreemde gewaarwording zijn geweest, want alles lijkt direct overgenomen uit Van Helsing, een andere stompzinnige film waarin Beckinsale een hoofdrol speelde. Voeg daarbij nog wat overgebleven kostuums uit The Matrix en je hebt wederom een film die een eigen gezicht ontbeert. Als we kijken naar Underworld: Evolution in zijn totaliteit kunnen we concluderen dat er slechter geacteerd wordt, het verhaal minder interessant geworden is en het aangezicht nog even weinig eigen karakter heeft. Dat is geen evolutie, maar het tegenovergestelde.