Lions Gate
CRANK
Vluggertje op speed
Hans Dewijngaert | 14/03/2007
Aan de namen van de hoofdrolspelers herken je het genre film waar je naar gaat kijken. Een film vol Chevs, Carlito's en Verona's belooft snelle actie, snedig wapengekletter en gierende banden. Crank is een ultrakorte, ultrahippe, ultraharde actiefilm op speed. Weinig kans dat je na de film op café oeverloze discussies voert over plot, karakter of thema. De loser van de groep heeft slechts één vraag: wie heeft een pilletje tegen hoofdpijn?
Uit de reeks gekortwiekte, opgepompte, uitgebouwde films voor de MTV-generatie is Crank zonder twijfel de meest hyperkinetische. Regisseurs Mark Neveldine en Brian Taylor monteren tot op de milliseconde. Ze snijden hun beelden scherper dan het gladste scheermesje. Crank is een film met ADHD. De vorm vol hyperbolen, experimenten en extreme invalshoeken dient de inhoud.
Al in de eerste minuten komen we te weten dat huurmoordenaar Chev Chelios (Jason Statham) geïnjecteerd is met een dodelijke Beijing-cocktail. Hij zal binnen het uur sterven. Chev ontvlamt in een niet te stoppen agressie. Zijn immense flatscreen moet eraan geloven. In het uur dat hem nog rest wil hij wraak op zijn baas Carlito die hem erin luisde. Als een bezetene begint zijn zoektocht doorheen de straten van Los Angeles.
De adrenaline, zo leert Chev, houdt hem in leven. Als zijn hartslag zakt, zinkt hij weg in een coma, met tenslotte de dood als gevolg. En dus moet Chev zich blijven opfokken en druk maken. Als een dosis drugs, opzettelijke ruzies met mensen, openbare seks en neussprays niet meer helpen, legt hij maar zijn handen op een gloedheet wafelijzer. Alles is goed om bezig te blijven.
Het verhaal is in Crank van totaal ondergeschikt belang. De film flitst voorbij als een razendsnel videogame. De kalende Britse actieheld Jason Statham (Revolver, Transporter) is prima op dreef als opgehitste Bruce Willis voor de nieuwe generatie. Het blonde, domme delletje Amy Smart heeft als zijn vriendin de meest vrouwonvriendelijke rol van het jaar. Wanneer jonge, geile kerels de joystick in handen nemen, is er niet zoveel tijd meer om na te denken over politieke correctheid.
Hoe snedig, flitsend en verrassend Mark Neveldine en Brian Taylor hun film ook beginnen, na een tijdje gaat hun over the top sfeertje toch aardig tegensteken. Ze etaleren hun trucjes en geinige invallen met iets teveel pretentie en willen al te opvallend zonder handen fietsen. In elk parcours op de achtbaan is er minstens één stukje om op adem te kopen. Looping na looping na looping gaat aardig vervelen.
Titel: Crank
Genre: Actie
Speelduur: 1u27
Regisseur: Mark Neveldine en Brian Taylor
Acteurs: Jason Statham, Amy Smart, Jose Pablo Cantillo, Efren Ramirez, Dwight Yoakam, Carlos Sanz, Reno Wilson, Edi Gathegi
Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.
We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.
Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.
HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS
De eerste keer van Pablo Larraín
Pablo Larraín maakte naam met zijn opmerkelijke Pinochet-trilogie Tony Manero – Post Mortem – No. Debuteren als regisseur deed hij in 2006 met Fuga, een film die vooral opvalt omdat hij zo verrassend onopvallend en braaf is. Hij is zonder twijfel degelijk gemaakt maar mist de urgentie, originaliteit en intensiteit van Larraíns latere werk.
>>>
Het debuut van de Chileense Ed Wood
‘El Unico Clasico del Cine Chileno’ staat te lezen op de DVD-hoes van Azul y Blanco. Aan valse bescheidenheid heeft niemand iets maar de marketingman die het in zijn bol kreeg de zelfverzekerde slogan te koppelen aan deze miskleun van een film heeft dringend professionele hulp nodig.
>>>
Sporen van het verleden in licht en duisternis
Patricio Guzman is een filmmaker die als geen ander verbonden is met de moderne geschiedenis van Chili. Hij werd bekend met zijn epische en gelauwerde documentaire La Batalla de Chile. Een kroniek van de periode dat Salvador Allende aan de macht kwam tot aan de coup van 1973.
>>>
No - Democratie is een blij product
Agressieve agenten slaan met wapenstokken in op burgers. Tanks rollen door de straten. Mensen worden weggevoerd. Enge muziek. Als het filmpje is afgelopen, wachten leiders van de Chileense oppositie op de reactie van René Saavedra, reclameman. ‘Ik denk dat dit niet verkoopt’, zegt hij. Ontsteltenis alom. Weet hij dan niet hoe schurkachtig het regime is? Natuurlijk weet hij dat, maar als je wilt dat mensen voor jou stemmen, dan moet je het anders aanpakken.
>>>
Filmland Chili: groot in kleine films
De Latijns-Amerikaanse cinema is de laatste tientallen jaren gedomineerd door Argentinië, Brazilië en Mexico. In de schaduw heeft Chili zich ontwikkeld tot een minstens even boeiend en verrassend filmland. Het blijft voorlopig een goed bewaard geheim omdat de meeste films het commerciële circuit in Europa niet halen. Op filmfestivals gooien ze wel hoge ogen en winnen ze steeds belangrijkere onderscheidingen.
>>>
Quartet - Zoals het leven is
Een debutant kan je Dustin Hoffman bezwaarlijk noemen. De meermaals gevierde acteur van onder meer The Graduate, Kramer versus Kramer, Tootsie en Rain Man is ondertussen 75 jaar maar met Quartet maakt hij zijn debuut als regisseur. Daarvoor kon hij een beroep doen op een resem Britse steracteurs op leeftijd en een sterke theatertekst.
>>>
Foto: Cineart/Cinelibre
De terugkeer van Koning Jackson
>>>