INDEX >> RECENSIES >> DISTURBIA

DISTURBIA
Een raamvertelling

 

Jos Wolffers | 19/08/2007

Remakes zijn er tegenwoordig genoeg. En dat Hollywood de laatste jaren lijdt aan een schrijnend gebrek aan inspiratie, is ondertussen ook geen nieuws meer. Vergeef ons dus dat we de tienerthriller Disturbia (een dunnetjes vermomde remake van Hitchcocks klassieker Rear Window) aanvankelijk op een hoopje wilden gooien met remakerommel als The Hitcher, When a Stranger Calls en Black Christmas. Maar wat blijkt? Nergens voor nodig! Want Disturbia is, ondanks het weinig originele uitgangspunt, een frisse, spannende en vooral aanstekelijke thriller. Mét een pracht van een hoofdrol voor superster-in-wording Shia LaBoeuf.
 
Kale Brecht (LaBeouf) is eigenlijk een doorsnee tienerjongen. Maar als hij na een auto-ongeluk zijn vader verliest, weet hij met zijn verdriet geen raad meer. Hij trekt zich helemaal terug in zijn schulp en wil ook op school niet echt meer meeweken. Uiteraard tot groot ongenoegen van zijn leraren, die hem niet meer kunnen bereiken. En als zijn leraar Spaans zich een misplaatste opmerking over zijn vader laat ontvallen, slaan bij Kale alle stoppen door en trakteert hij de man op een stevige dreun in zijn gezicht. Uiteraard krijgt dit een staartje en Kale moet zich voor zijn gedrag verantwoorden voor de jeugdrechter. Gelukkig vindt die Kale iets te zachtzinnig voor “juvenile hall” en krijgt hij een alternatieve straf: drie maanden huisarrest. Kale moet een enkelband dragen en mag zich nooit verder dan 50 meter van huis begeven. Doet hij dat wel, krijgt hij bezoek van de politie en mag hij zijn straf alsnog in een jeugdinstelling uitzitten. Maar in tegenstelling tot wat hij had verwacht, valt het niet mee om de hele dag thuis te zitten. Kales moeder (Carrie-Ann Moss) is namelijk zo boos dat ze zijn tv afpakt en zijn gsm-, iTunes en Xbox-abonnementen afzegt. En wat doe je dan de hele dag als je niet van lezen of breien houdt?
 
Gluren dan maar. Naar de buren. Net als James Stewart in Rear Window vindt Kale er niets beters op dan het reilen en zeilen in zijn buurt de hele dag vanuit zijn kamer in de gaten te houden. En dat is eigenlijk nog best interessant. Want waarom moet de postbode absoluut binnenkomen van de buurvrouw? En weet de overbuurvrouw eigenlijk wel dat haar zoontjes stiekem naar seksfilms kijken? Aanvankelijk lijkt Kale de enige te zijn die gefascineerd is in alle intriges die zich in zijn wijk afspelen, maar gaandeweg raakt ook zijn beste vriend Ronnie (Aaron Yoo) meer en meer geïnteresseerd. Zeker als blijkt dat ze vanuit Kales kamer uitstekend gepositioneerd zijn om het nieuwe, knappe buurmeisje Ashley (Sarah Roemer) in de gaten te houden. Maar Sarah krijgt al snel door dat ze bespied wordt en brengt de twee heren een bezoekje. Want ook zij wil eigenlijk wel weten wat er allemaal in de wijk gebeurt. Maar omdat er verder geen knappe tienermeiden zijn om te begluren, richt het drietal de aandacht op Mr. Turner (David Morse), de wat vreemde buurman. Want waarom heeft Kale de jonge vrouw die gisterenavond laat bij Turner op bezoek kwam nooit zien weggaan? En waarom heeft zijn auto een deuk en bloedspetters op de motorkap?
 
Op dit punt heeft regisseur D.J. Caruso alle pionnen in positie gebracht en kan het spel beginnen. Want heeft Kale eigenlijk wel gezien wat hij denkt te hebben gezien? Of begint hij zich vanalles in te beelden, in de hoop dat zijn dagen wat spannender worden? Halverwege de film wordt weliswaar duidelijk hoe de vork in de steel zit, maar diegenen die de (uiteraard vreselijke spoilerende) trailer hebben ontweken, krijgen toch nog een aantal prima verrassingen voorgeschoteld. Dat het nooit vervelend of flauw wordt, is vooral te danken aan de uitstekende sfeerschepping van regisseur Caruso (die ook films als The Salton Sea en Two For the Money met een net dat tikkeltje meer meegaf) en de efficiënte vertelstijl van scenaristen Christopher B. Landon en Carl Ellsworth (Red Eye).
 
Uiteraard bedienen ze zich gretig van alle standaardelementen van de moderne Hollywood-tienerthriller, maar ze slagen er toch in veel tenenkrommende clichés te vermijden. Bovendien is het laatste deel van Disturbia aanzienlijk spannender en gruwelijker dan wat je van een tienerthriller verwacht. Je kunt je zelfs afvragen of het keuringscertificaat PG-13 (kinderen vanaf 13 jaar toegelaten) niet iets té mild is. De bikkelharde ontknoping staat wellicht iets té haaks op de speelse, avontuurlijke sfeer van de rest van de film. Het Amerikaanse filmpubliek liet zich daardoor in elk geval niet afschrikken en zorgde ervoor dat Disturbia eerder dit jaar drie weken bovenaan de Amerikaanse boxoffice kampeerde.
 
Wellicht draagt ook de starpower van rijzende ster Shia LaBoeuf in aanzienlijke mate bij tot het succes van Disturbia. LaBoeuf heeft al een topjaar achter de rug (met hoofdrollen in Transformers, A Guide to Recognizing Your Saints en de animatiefilm Surf’s Up) en mag zich binnenkort de zoon van Indiana Jones noemen. En ook in Disturbia laat hij zien dat hij alle lof verdient. Hij is in elk geval een talent om in de gaten te houden. Of dat ook geldt voor Aaron Yoo en Sarah Roemer (als de vriend en vriendin van Kale) valt nog af te wachten, maar hun bijdrages mogen zeker niet worden onderschat. De aller leukste rol is uiteraard voor de (helaas nog steeds weinig bekende) David Morse, die het personage van Mr. Turner met voldoende nuance speelt om het publiek lang genoeg te laten gissen. Sterker nog, Disturbia is op zich eigenlijk goed genoeg om niet voortdurend met Rear Window te moeten worden vergeleken. Uiteraard blijft het origineel van Hitchcock de referentie, en een onverwoestbare en ongenaakbare klassieker, maar het feit dat Disturbia zijn inspiratiebron alle aandoet, is een compliment dat we de laatste jaren helaas té weinig mogen geven.