INDEX >> RECENSIES >> RESIDENT EVIL: EXTINCTION

RESIDENT EVIL: EXTINCTION
Actiespektakel in leeg verhaal

 

Wannes Van den Bossche | 07/10/2007

Iedereen weet het en iedereen zal het ondervinden: de mens blijft niet eeuwig leven en aan elk leven komt een einde. Aan élk leven? In Hollywood is er welgekend genre dat nog een tijdje uit de dood zal blijven terugkeren: de zombies zijn (nog maar eens) terug van weggeweest.
 
Enkele weken voor Robert Rodriguez' nieuwste slasher Planet Terror bij ons in de zalen verschijnt, komt het laatste (?) deel van het drieluik Resident Evil uit. Het populaire game dat veel fanaten vroeger uren trillend aan hun consoles hield, kreeg in 2002 een min of meer geslaagde verfilming in een regie van Paul W. S. Anderson. In een best aangename knaller mochten babes Milla Jovovich (woohoo!) en Michelle Rodriguez enkele zombies terug hun graf inschoppen. Twee jaar later kwam, vanwege het succes van het eerste deel, het vervolg Resident Evil: Apocalypse uit. Paul Anderson was druk in de weer met Alien vs. Predator (binnenkort een vervolg in de zalen) en leverde zodoende enkel het script af. Onder de regie van nieuwkomer Alexander Witt teisterden de zombies de stad Raccoon City en mocht Milla Jovovich (Michelle Rodriguez ging namelijk de pijp uit in deel één) opnieuw de boel schoonmaken. Ondanks de erg twijfelachtige regie en de hoofdpijnverwekkende actiescènes keken de liefhebbers uit naar een derde deel. De makers zorgden duidelijk voor een rauwere aanpak en laten de camera ditmaal wat rustiger swingen, maar een sterk verhaal is er opnieuw niet.
 
Het verhaal van de derde film start enige tijd na het einde van de tweede. Heldin Alice (Milla Jovovich blijft er goed uitzien) beseft dat ze door haar mysterieuze krachten haar dierbaren in gevaar brengt en is er zodoende alleen op uitgetrokken. De wereld is intussen compleet om zeep en de weinige overlevenden trachten uit handen te blijven van de bloeddorstige zombies of de sinistere wetenschappers. Terwijl Alice elke ondode die ze onderweg tegenkomt een pijl door zijn bast jaagt, tracht een groep overlevenden op de helse planeet een veilige plek te vinden. Leiders zijn de sterk voor zich opkomende Claire (Ali-Yawhee-Larter uit de serie Heroes) en Carlos Olivera (Oded Fehr hernam zijn rol) die maar al te blij is wanneer hij Alice opnieuw op zijn pad tegenkomt. De mensen ontdekken al vlug dat er dringend nood is aan een nog niet besmette plek wanneer Alfred Hitchcock een nieuwere versie van The Birds uit de dood doet opstaan (jawel, de kraaien uit het spel zorgen voor een fraai stukje actie). Alaska lijkt de enige plek waar de zombies nog niet overheersen en dus wordt dat de plaats voor een nieuw onderkomen. Enige probleem is wel dat de extreem gewelddadige Dr. Isaacs (Iain Glen uit Tomb Raider als duivel van dienst) zijn zinnen nog steeds op Alices uitzonderlijke kwaliteiten gezet heeft en mens en zombie trotseert om haar te pakken te krijgen. Voor Alice zit er niets anders op om voor eens en altijd (?) af te rekenen met haar verleden en de strijd aan te gaan met iedereen die haar pad kruist…
 
Na vijf minuten beeldmateriaal uit het eerste deel komt de film uiteindelijk op gang. De apocalyptische beelden zetten meteen de juiste toon en zorgen voor de perfecte achtergrond voor het personage Alice. De eerste actiescène doet even vrezen voor hoge kosten aan aspirines, maar na een fraai visueel stukje van de kraaienaanval beseft de actiekijker dat het alsnog in orde komt. Ook de verdere geweldscènes zijn gezellige pulp. Leters bloed vloeien en de adrenaline stijgt naar een gepast niveau.
 
Regisseur Russell Mulcahy (Highlander) begrijpt duidelijk hoe je actie brengt en last zelfs verassende camerabeelden in. Enorme minpunt echter is het naar kruit ruikende script van Paul Anderson dat achteraf toch maar een losse flodder is geworden. De man schetst knap een beeld van een wereld die naar de verdoemenis is en weet dat je deze pulp niet al te serieus moet nemen, maar van duidelijkheid heeft de man geen idee. Naar verklaringen zoekt de Engelsman al helemaal niet. Resultaat is dat de personages hun verhaal doen, enkele kogels afvuren, transformeren in een zombiegedrocht en daarna in de vergetelheid verdwijnen.
 
Milla Jovovich speelt haar rol opnieuw naar behoren en blijft gezellig als actieheldin van dienst. Ali Larter en Oded Fehr zijn best aannemelijke acteurs, maar echt veel screentijd wordt hen niet gegund waardoor ze ook niet echt uit de verf komen. Iain Glenn is een wandelend cliché (geboren gezicht voor bad guy) en ook Ashanti en Mike Epps hebben een rolletje. Het verhaal springt wederom van actiescène op actiescène en wordt afgerond met een ‘kleine’ hint voor een eventueel vierde deel.
 
Toegegeven, de actiescènes zijn enorm genietbaar (de climax is wel een stuk minder) en Milla Jovovich blijft er heerlijk uitzien in die gezellige outfits, maar het lege en naar vragen roepende verhaal is een wel erg groot minpunt. Daarbij is het ook wel toeval dat verschillende zombies plotseling dezelfde snelheid hanteren als die uit het veel betere 28 days Later. Het maakt van deze Resident Evil: Extinction niet meer dan een tussendoortje.