Universal Pictures
THE RETURN
Rusteloze ziel
Hans Dewijngaert | 24/12/2007
Optimisten vinden dat de carrière van Sarah Michelle Gellar in de bioscoop vlotjes vordert. Aan hoofdrollen en kassasucces heeft de voormalige Buffy inderdaad geen gebrek. Pessimisten wijzen op de bedenkelijke rollen die Gellar aangeboden krijgt: tweemaal Daphne Blake in Scooby Doo? Niet echt een carrièreboost. Karen Davis in The Grudge? Niet echt oscarmateriaal. In The Return probeert Gellar het waar te maken in een zowaar dramatischere rol. Met zwart haar!
The Return wordt her en der omschreven als een enge horrorfilm in het verlengde van The Ring of The Grudge, maar dat klopt niet helemaal. De schrikmomenten zijn erg beperkt en van een gore portie bloed is al helmaal geen sprake. Regisseur Asif Kapadia (The Warrior) legt de nadruk op de psychologie en ontwikkeling van zijn hoofdpersonages. Helaas zijn die personages niet interessant genoeg om genuanceerd uit te werken.
Sarah Michelle Gellar speelt Joanna Mills, een 25-jarige dame door wiens aderen alleen maar onrust stroomt. Ze kan geen twee seconden stilzitten en reist voor haar werk als vertegenwoordigster voortdurend het land af. Een rusteloze ziel die van hotel tot hotel trekt. "Als ik blijf vooruitgaan, kan niets me inhalen," zo zegt ze op een bepaald moment in de film. De onrust dateert uit haar jeugd en is een onverwerkt trauma dat haar hele leven achtervolgt.
Als Joanna voor haar werk naar Texas moet, kan ze het verleden niet langer ontvluchten. Het is immers daar dat ze haar jeugd heeft doorgebracht en als elfjarige een vreselijk ongeluk meemaakte. In het stoffige plaatsje La Salle worden haar visioenen en herinneringen aan het verleden alleen maar groter. Wat is er gebeurd? En hoe komt het dat heden en verleden als een puzzel in elkaar lijken te schuiven?
De Engelse regisseur Asif Kapadia maakte zowel documentaires voor de BBC als reclamefilms voor hij in 2001 op de filmische scène doorbrak met The Warrior. In The Return ontpopt hij zich als een sfeervol regisseur die prachtige beelden op pelicule kan smeren. Het rijke kleurenpalet, de mooie overgangen tussen heden en verleden en de knappe regietechnische ingrepen maken de film boeiend genoeg om naar te kijken.
Het verhaal van The Return is te cliché om te verrassen. Asif Kapadia troost zich de moeite om het personage van Joanna Mills voldoende diepgang mee te geven, maar slaagt daar niet helemaal in. Bovendien weegt Sarah Michelle Gellar in een productie als deze te licht om een zware, dramatische rol te dragen. Het maakt van The Return een matige maar erg snel vergeten psychologische prent. Laat je niet misleiden door het vreemde oog op de poster of de enge trailer. Van horror is in The Return geen sprake.
Titel: The Return
Genre: Drama, thriller
Speelduur: 1u25
Regisseur: Asif Kapadia
Acteurs: Sam Shepard, Sarah Michelle Gellar en Peter O'Brien
Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.
We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.
Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.
HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS
Sporen van het verleden in licht en duisternis
Patricio Guzman is een filmmaker die als geen ander verbonden is met de moderne geschiedenis van Chili. Hij werd bekend met zijn epische en gelauwerde documentaire La Batalla de Chile. Een kroniek van de periode dat Salvador Allende aan de macht kwam tot aan de coup van 1973.
>>>
No - Democratie is een blij product
Agressieve agenten slaan met wapenstokken in op burgers. Tanks rollen door de straten. Mensen worden weggevoerd. Enge muziek. Als het filmpje is afgelopen, wachten leiders van de Chileense oppositie op de reactie van René Saavedra, reclameman. ‘Ik denk dat dit niet verkoopt’, zegt hij. Ontsteltenis alom. Weet hij dan niet hoe schurkachtig het regime is? Natuurlijk weet hij dat, maar als je wilt dat mensen voor jou stemmen, dan moet je het anders aanpakken.
>>>
Filmland Chili: groot in kleine films
De Latijns-Amerikaanse cinema is de laatste tientallen jaren gedomineerd door Argentinië, Brazilië en Mexico. In de schaduw heeft Chili zich ontwikkeld tot een minstens even boeiend en verrassend filmland. Het blijft voorlopig een goed bewaard geheim omdat de meeste films het commerciële circuit in Europa niet halen. Op filmfestivals gooien ze wel hoge ogen en winnen ze steeds belangrijkere onderscheidingen.
>>>
Quartet - Zoals het leven is
Een debutant kan je Dustin Hoffman bezwaarlijk noemen. De meermaals gevierde acteur van onder meer The Graduate, Kramer versus Kramer, Tootsie en Rain Man is ondertussen 75 jaar maar met Quartet maakt hij zijn debuut als regisseur. Daarvoor kon hij een beroep doen op een resem Britse steracteurs op leeftijd en een sterke theatertekst.
>>>
Romantiek op z’n Brits
Britten en romantische komedies: het is een match die werkt. Waar Amerikanen het vaak niet kunnen laten om hun romcoms te overgieten met een zeemzoeterige sentimentaliteit die bij overmatig gebruik tot zware maagkrampen kan leiden, is het Britse recept heel wat lekkerder.
>>>
Romeo en Julia in moderne tijden
De liefde is lenig, maar is ze ook sterker dan de zwaartekracht? De verliefde snuiter Adam stelt de vraag in Upside Down (2012), een merkwaardige sciencefictionfilm waar twee werelden met een omgekeerde zwaartekracht tegen elkaar aan schurken. In Warm Bodies (2013) is de vraag: kan de liefde het hart van een zombie weer laten kloppen? Twee keer geldt: de vraag stellen, is ze beantwoorden.
>>>
Buena Vista
Ontspoorde trein
>>>