INDEX >> ACHTERGRONDEN >> PREVIEW

PREVIEW
Vooruitblik 2008

Hans Dewijngaert  /  Alden Susa  /  Jos Wolffers  /  Kenny De Maertelaere  /  Michel Druart  /  Karen Vandyck  /  Wannes Van den Bossche  /  Matthias De Bock  /  Karel Deknudt | 30/12/2007

Ian McEwen is een regelmatig verfilmde, populaire schrijver. Na The Comfort of Strangers en The Cement Garden is Atonement de nieuwste film die gebaseerd is op één van zijn boeken. Regisseur Joe Wright kennen we vooral van de meest recente verfilming van Pride & Prejudice. Atonement opent in dezelfde stijl. In het midden van de jaren dertig van de vorige eeuw leren we een familie uit de rijkere middenklasse kennen. Een dochter wordt verliefd wordt op de zoon van hun dienstmeid. De jongste dochter van de familie begrijpt deze relatie niet goed, en al snel volgen er onrechtvaardige beschuldigingen. De jongen vliegt eerst naar de gevangenis en wordt later naar het oorlogsfront gestuurd. Achter dit doorsnee verhaal schuilt een prent vol passie en verscheurende keuzes, met diepe personageontwikkelingen en behoorlijk wat visuele pracht. De crème van de nieuwe Engelse lichting acteurs speelt mee, met onder andere Keira Knightley, James McAvoy en Romola Garai; maar ook gevestigde namen als Vanessa Redgrave. De film is genomineerd voor acht Golden Globes en wordt zonder enige twijfel een publiekslieveling.

De politieke film is helemaal terug in Hollywood. Na – onder anderen – Syriana, Munich, The Good Shepherd, Lions for Lambs en The Kingdom is er begin 2008 Charlie Wilson’s War. Als het afhangt van de naam en reputatie van de regisseur en zijn cast, zou dit politieke drama alle prijzen moeten winnen die er te winnen vallen. Met Mike Nichols achter de camera en Tom Hanks, Julia Roberts en Philip Seymour Hoffman ervoor, telt Charlie Wilson’s War maar liefst vier Oscarwinnaars in zijn rangen. De film speelt zich af in de jaren tachtig, in de periode dat Rusland Afghanistan binnenvalt. Titelpersonage en congreslid Charlie Wilson probeert samen met de steenrijke Joanne Harring en CIA-agent Gust Avrakatos, de Afghaanse vrijheidsstrijders te helpen. De drie ontdekken al snel de grootste doofpotoperatie ooit. Tien jaar geleden zou deze film met deze cast bijzonder Oscarrijp zijn geweest, maar ondertussen hebben Hanks en Roberts hun fakkel van ‘Leading Man’ en ‘Leading Lady’ in Hollywood moeten doorgeven aan hun jongere collega’s. Bovendien reageerden de Amerikaanse critici verdeeld. Ondertussen heeft de film vijf Golden Globe nominaties op zak, dus het kan nog alle kanten op.

Het filmjaar 2007 leverde enkele regelrechte toppers op. Inland Empire en American Gangster lieten zien dat film ook diep in het eerste decennium van de 21ste eeuw een medium is dat blijft verrassen. Misschien wel de allerbeste film van dit jaar komt echter pas volgend jaar in onze bioscopen. No Country For Old Men is de twaalfde langspeelfilm van Amerika’s meest bekende regisseursduo. Joel en Ethan Coen stonden jarenlang garant voor grimmige misdaadfilms met een stevige portie zwarte humor. De laatste paar jaar leken ze enigszins uitgerangeerd en inspiratieloos. No Country for Old Men lijkt hun return to form te zijn. Met dezelfde sfeer als hun meesterwerk Fargo, alleen nog een tikkeltje gewelddadiger. Het verhaal: een jager vindt nabij de Rio Grande enkele dode lichamen, een berg heroïne en twee miljoen dollar. Als dat geen goede premisse is voor een nieuwe krimiklassieker van de Coen brothers, dan weten wij het ook niet meer. Met Tommy Lee Jones, Javier Bardem, Josh Brolin en héél véél Oscar buzz.

Het debuut van Limburger Dimitri Karakatsanis is ontegensprekelijk één van de vreemdste in de Belgische filmgeschiedenis. Al van op de schoolbanken zoekt Karakatsanis de vage grenzen tussen realiteit en fantasie op. Dat werkte toen, Karakatsanis werd tot beste filmstudent van 2001 gekroond voor zijn kortfilm Le Guide, en het werkt ook nu. Ondanks een beperkt budget – Small Gods kreeg géén subsidies – slaagde hij er in een originele en visueel prachtige prent te draaien (een pluim voor broer Nicolas die instond voor de fotografie). Dat werd gesmaakt op het Filmfestival van Gent, waar de jongerenjury Small Gods met een eervolle vermelding bekroonde. Titus De Voogdt, Louiza Vande Woestijne en Steffi Peeters brengen het verhaal van Elena, David en Sara. Op een dag wordt Elena door David ontvoerd uit het ziekenhuis waar zij herstelt van een ongeval. Samen met de stille wees Sara ondernemen zij een trip door een surreële wereld van verlaten landschappen. Een boksmatch met Onze Lieve Heer himself, brandende kruisbeelden, vreemde flashbacks... De weirdnessmeter gaat diep in het rood en dat hoeft niet per se een slechte zaak te zijn. Getuige de selectie voor de Filmfestivals van Leeds, Götenborg en Thessaloniki en de Critics Week op het Filmfestival van Venetië.

Over hype gesproken. Toen de Amerikanen afgelopen zomer massaal naar Transformers afzakten, kregen ze een wel heel bizarre trailer voorgeschoteld: een rommelig amateurfilmpje waarin een aantal feestende jongeren op het nippertje wegduiken voor het rondvliegende hoofd van het New Yorkse Vrijheidsbeeld. Waar de voorlopig nog naamloze film – nu bekend als Cloverfield - precies over ging, bleef een raadsel. Enkel de naam van producer J.J. Abrams (Lost, Alias) rolde over het scherm. De strategie van filmstudio Paramount werkte en na de release van een tweede, minstens even geheimzinnige trailer, deed de hype aanzwellen. Hoe de vork precies in de steel zit, is een maand voor de release nog niet helemaal duidelijk (er werd zelfs gespeculeerd dat het om een spin-off van Lost zou gaan), maar het lijkt erop dat Abrams en regisseur Matt Reeves zich hebben gewaagd aan een soort kruising tussen The Blair Witch Project en Godzilla.

In 2007 zagen we hoe Sylvester Stallone opnieuw de boksring indook om het daar als de ultieme underdog op te nemen tegen een fysiek superieure Übermensch in het niet eens zo onaardige Rocky Balboa. In 2008 haalt Stallone dat andere personage dat hem een actiester maakte vanonder het zich sinds de jaren ’80 ophopende stof: John Rambo, de door psychoses geplaagde Vietnamveteraan is back! In een eerste, R-rated trailer die nog steeds op het net circuleert zien we hoe een teruggetrokken Rambo opnieuw het slagveld betreedt om korte metten te maken met de lokale, schietgrage sadisten van dienst. Dat Rambo zelf een psychopaat is lijkt in deze trailer alvast duidelijk: de man rukt een strottenhoofd uit, hakt hoofden zonder pardon van rompen af en – in wat zo ongeveer het goorste én politiek minst correcte moment van 2008 moet worden – schiet een tegenstander genadeloos aan gort, waarbij de anonieme henchman in een bloederige brij explodeert. Vergeet de makke terugkeer van John McClane in Die Hard 4.0.; Rambo toont de eighties-knokiconen hoe het écht moet!

Waren musicals in de eerste decennia van de klankfilm nog een gerespecteerd en geliefd genre, dan werden ze langzaam maar zeker een achterhaalde entertainmentvorm in de marge. Liedjes hoorden thuis in theaters en matinees maar niet op het witte doek. De musical stierf een stille dood en het was toen Moulin Rouge verscheen dat het genre weer hip bleek. Omdat ook het heerlijk swingende en energieke Hairspray reuze meeviel is het uitkijken naar Sweeney Todd: Tim Burtons zesde samenwerking met Johnny Depp. Als deze filmbewerking van Stephen Sondheims bizarre musical over een op wraak beluste kapper in een grauw London half zo goed is als de critici ons willen doen geloven (“Burtons beste sinds Ed Wood!”) dan wacht er een fantastisch spektakel. De prent is nagenoeg volledig gezongen, kijkt naar verluidt niet op een emmertje bloed meer of minder en bewijst dat Depp kan zingen. Helena Bonham Carter - mevrouw Burton – vertolkt de rol van Todds partner in crime en Alan Rickman is als Rechter Turpin diens rivaal. Ga dat zien!

Voor het eerst in jaren weet Brian De Palma wat hij wil: geen goedkoop vermaak produceren, maar de waarheid verkondigen over een van de meest controversiële gewapende conflicten ooit: de oorlog in Irak. Hij doet dit op twee fronten. Door te tonen wat er werkelijk gebeurt in Irak en door uit de doeken te doen hoe de media omgaan met deze gebeurtenissen. Redacted betekent letterlijk: “klaargemaakt voor publicatie” en onder deze titel presenteert De Palma zijn pamflet presenteren tegen oorlog en de bijhorende waanzin. Hij maakte dankbaar gebruik van ‘found footage’ van bijvoorbeeld YouTube — geënsceneerd, maar wel gebaseerd op ware feiten. Hij won in Venetië bekroond als beste regisseur voor zijn film die in veel opzichten lijkt op zijn Vietnamfilm Casualties of War. Redacted is een krachtig statement. Verplichte kost.

Roland Emmerichs nieuwste had afgelopen zomer al in de zalen moeten draaien, maar om onduidelijke redenen werd zijn voorhistorische epos verschoven naar het begin van het nieuwe jaar, een moment waarop de supermegablockbusters nog dun gezaaid zijn. Wellicht geen slecht idee, want ondanks de indrukwekkend ogende speciale effecten en de originele setting, blijft 10,000 BC een ongebruikelijk recept voor een blockbuster. Al kan dat natuurlijk ook een grote troef zijn. Mel Gibsons eigenzinnige avonturenfilm Apocalypto bewees al dat niet enkel superheldenfilms of sequels de kassa doen rinkelen. Sterker nog, als filmstudio Warner Bros. de reclamecampagne fatsoenlijk aanpakt, kan dit een van de verrassingen van het nieuwe jaar kunnen worden. Indien niet, haal nog eens de dvd van La Guerre du Feu uit de kast ...

Frank Darabont werd ooit binnengehaald als Hollywoods wonderkind. Zijn bioscoopdebuut The Shawshank Redemption, gebaseerd op een kortverhaal van Stephen King, ontwikkelde zich immers tot een instant classic - terug te vinden is op vele beste-film lijstjes. Het opmerkelijke van zijn opvolger, The Green Mile wederom gebaseerd op een werk van King, was dat hij niet alleen op critical acclaim kon rekenen maar ook dat bioscoopsucces werd waar de studiobonzen op hoopten. The Majestic bleek een te zware dobber voor critici èn publiek en het werd het even stil rond Darabont. Hij is nu terug met een derde King verfilming en deze keer gaat het om echte horror. In The Mist wordt een Amerikaans stadje belaagd door een mysterieuze mist die al even mysterieuze wezens met zich meebrengt. Weliswaar weer niet die potentieel commerciële topper, maar de “oude” Darabont is terug. Laten we het hopen, in ieder geval is Jim Carrey niet van de partij, wel Thomas Jane en Marcia Gay Harden.

Na het internationale succes van Caché is het niet verwonderlijk dat de Amerikanen ineens geïnteresseerd zijn in het werk van de Oostenrijker Michael Haneke. Ook het feit dat ze hem een remake van een van zijn eerdere films lieten draaien, is op zich niet opzienbarend (dat deden George Sluizer, Hideo Nakata, Francis Veber en de Pang Brothers immers ook al). Dat Haneke echter koos voor een letterlijke, shot-per-shot remake van Funny Games, is wel een verrassing. Want waarom zou een talent als Haneke exact hetzelfde verhaal twee keer willen vertellen zonder nieuwe accenten te leggen? Als interessant experiment kan het natuurlijk tellen (kijk maar naar de Psycho-remake van Gus Van Sant), maar de vraag is of de filmfans zitten te wachten op een Engelstalige kopie van een film die ze tien jaar geleden al eens hebben gezien.

Over nutteloze remakes gesproken: tot onze grote spijt wordt de weergaloze Thaise actiefilm Bangkok Dangerous het komende jaar door de Hollywoodmangel gehaald. Weliswaar werd de remake ingeblikt door de onmetelijk getalenteerde Pang Brothers, maar dat verhult helaas niet dat de Amerikaanse producenten niets begrepen hebben van de essentie van het origineel. Het verhaal van de doofstomme Thaise jongen die zich tot een gewiekste huurmoordenaar ontpopt, werd namelijk veranderd in het verhaal van een verkrampt kijkende Nicolas Cage die naar Thailand komt voor een opdracht en daarbij een doofstom meisje moet redden. De Pangs hadden hun oorspronkelijke scenario graag behouden, maar “moesten superster Cage om marketingredenen toch iets te zeggen geven.” Zucht.

Je kan zeggen wat je wil, maar over Southland Tales is de afgelopen jaren al meer geschreven dan over alle films in deze preview samen. In het kort: de langverwachte tweede film van Donnie Darko-regisseur Richard Kelly had drie jaar geleden al in de zalen moeten zijn. Maar het project had alles tegen: een script dat zo complex was dat er drie vuistdikke stripverhalen voor nodig waren om het in te leiden, eindeloos veel productieproblemen en een vernietigend onthaal op het filmfestival van Cannes in 2006, waarna Kelly zich opnieuw een jaar lang in de montagekamer opsloot. Ook het eindresultaat blijft niet onbesproken. Amerikaanse recensies vermelden zowel “visionair meesterwerk” als “pompeuze onzin”. Wat je er ook van denkt, Southland Tales is eerst en vooral een ode aan het doorzettingsvermogen van Kelly, die ondanks alle tegenslagen keihard is blijven vechten voor zijn visie. Darren Aronofsky en Terry Gilliam zullen trots op hem zijn.

Het is amper te geloven dat het nieuwe jaar een nieuwe Indiana Jones brengt! Het is al van 1989 geleden dat we Jones, zijn vader, Sallah en Marcus Brody de zonsondergang tegemoet zagen rijden in The Last Crusade. Na jaren speculatie, roddels, geweigerde scenario’s en chaotische agenda’s is het er uiteindelijk toch van gekomen om alle spelers voor en achter de schermen samen op dezelfde set te krijgen. Het blijft afwachten of Harrison Ford; vandaag slechts een schaduw van de ster die hij ooit was, in Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull opnieuw de enige echte Indy op het scherm kan toveren. De eerste setfoto’s tonen in ieder geval dat de iconische hoed hem nog steeds als gegoten past. Steven Spielberg beloofde verder weinig CGI en een cameraregie die de film alvast stilistisch aansluit bij de eerste trilogie. Over de plot is weinig bekend maar de aanwezigheid van buitenaardse wezens lijkt ons (vergeef ons deze woordspeling) niet uit de lucht gegrepen. Indy’s tegenstanders zijn dit keer geen nazi’s maar Russen, onder leiding van de fantastische Cate Blanchett als Agent Spalko. Verder daagt ook Ray Winstone op als een (vermoedelijke) archeoloog-concurrent van Indy, zien we de terugkeer van Karen Allen als Marion Ravenwood, John Hurt als haar vader Abner (die in Raiders of the Lost Ark besproken wordt), Jim Broadbent als een collega-professor (een soort Marcus Brody dus) en superster in spe Shia LaBeouf als de motorrijdende zoon (?) van Indy en Marion. Een ongeëvenaarde hit of een beschamende poging om iets wat ooit goed was dunnetjes over te doen? Het lijkt alsof er geen tussenweg is.

Het donkerste, meest depressieve boek dat we vorig jaar lazen, was The Ruins van Scott Smith. Die naam doet wellicht een belletje rinkelen, want Smith is de auteur van het geniale A Simple Plan, dat door Sam Raimi verfilmd werd. Ruins is het verhaal van een groepje jonge toeristen die het leventje van zon, zee en tequila aan de Mexicaanse kust beu zijn en op avontuur trekken doorheen de jungle op zoek naar de broer van een man die ze nog maar net ontmoet hebben. Hun tocht ontaardt in een zwartgallige, weinig hoopgevende maalstroom van ellende. Waar het boek de lezer langzaam in de poel van verderf trekt, laat de trailer geen plaats voor suggestie. Hoewel het verhaal zich in het Mexicaanse Cancún afspeelt, vonden de opnames plaats in Queensland, Australië. Achter de camera staat een fotograaf: Carter Smith. Smith maakte fotoreeksen over mode en celebs en publiceerde onder meer in New York Times Magazine en Vogue. Hij regisseerde ook reclamefilmpjes voor Lancome, Tommy Hilfiger en Tiffany's. Mooie beelden gegarandeerd!

Vijf jaar na het einde van hun Matrix-avontuur laten de Wachowski's weer van zich horen. Uiteraard hebben ze de afgelopen jaren niet stilgezeten (met onder meer een script voor V for Vendetta en wat knip-en-plakwerk voor de geflopte blockbuster The Invasion), maar met de verfilming van de in fanboy-kringen erg bekende Japanse animatiereeks Speed Racer zijn ze weer echt in hun element. Uiteraard hoort daar ook een excentrieke visuele stijl bij, die in ware Sin City-stijl volledig uit de computer werd getoverd. Bovendien vond überproducer Joel Silver dat het eens tijd wordt dat ook het jonge publiek kennismaakt met hun werk. Dit keer geen filosofische denkspelletjes en een groezelige cyberlook, maar veel speelse actie en knallerige neonkleuren. Misschien niet wat we van de broers verwachten, maar net daarom een film om in de gaten te houden.

Vergeet de rat, 2008 wordt het jaar van de robot WALL-E. Met zijn droevige oogjes kijkt hij in trailers en op posters de mensheid aan, maar voor de rest is er maar bitter weinig geweten over de nieuwe worp van Pixar. Behalve dan dat die komt van regisseur Andrew Stanton, die eerder verantwoordelijk was voor A Bug's Life en Finding Nemo. De robot met de naam uit de titel houdt na zevenhonderd eenzame jaren op met het schoonmaken van de aarde en waagt zijn kans wanneer hij de zoekrobot EVE ontmoet. Afgaande op de trailer speelt Stanton even veel op het gemoed als op de lachspieren. Jim Reardon vond WALL-E zo'n fantastisch project dat hij zijn positie als superviserend regisseur bij The Simpsons opgaf om bij Pixar aan de slag te gaan. Dat zegt genoeg!

Het is geen geheim dat wij bij Moviegids een zwak hebben voor de films van Christopher Nolan. De man is sinds Memento doorgestoten naar de top van Hollywood maar blijft integer en authentiek en zorgt ervoor dat grote studioprojecten als Batman Begins en The Prestige geen losgeslagen effectenmachines worden. Na de teaser met de Joker-speelkaart aan het eind van Batman Begins kon een sequel niet uitblijven – al beweert Nolan zelf dat hij aanvankelijk niet geneigd was om een vervolg te maken). In The Dark Knight draait de plot rond een centrale schurk die het leven in Gotham danig overhoop haalt: Batmans iconische aartsrivaal The Joker. Door de realistische, bijna seventies-filter van Nolans visie op de nachtelijke held en diens wereld is The Joker geen flamboyante, voortdurende giechelende bendeleider maar eerder een vuil geschminkte, mentaal verminkte freak die er genoegen in schept om chaos en anarchie te creëren. Heath Ledger werd uiteindelijk de niet voor de hand liggende acteur om het misdaadgenie te vertolken (in de jongste trailer zien we hoe hij alle eerdere vertolkingen van The Joker – Nicholson incluis – lijkt te vermengen tot een originele, bevreemdende, licht mankende creatie) en een zes minuten durende openingssequentie die voor I Am Legend in IMAX-bioscopen speelde lijkt eerder een scène uit Heat dan het begin een stripverfilming. Hoe Batman zelf, diens vriendin Rachel (vertolkt door Maggie Gyllenhaal, die Katie Holmes vervangt), Gary Oldmans Gordon, Morgan Freeman, Michael Caine en Aaron Eckhart als Harvey Dent (die hoogstwaarschijnlijk in deze prent de moorddadige Two-Face zal worden) in de plot passen blijft nog enigszins mysterieus.

Regisseur Stephen Sommers staat niet meer aan het roer van de franchise die hem beroemd maakte. Gelukkig voor de producers van The Mummy 3 zag Stealth-regisseur Rob Cohen wel nog graten in een derde deel van de avonturensaga die al bij deel twee de wenkbrauwen deed fronsen. Laten we alvast hopen dat hij over betere computers beschikt zodat de speciale effecten er wat beter uitkomen. Brendan Fraser herneemt zijn rol als would-be Indiana Jones. Ook zijn wederhelft keert terug, deze keer in de vorm van Maria Bello (van onder meer The Cooler en A History of Violence) die de rol overneemt van Oscarwinnares Rachel Weisz. Die had zo veel bedenkingen bij het verhaal dat ze liet weten dat het voor haar mooi is geweest. In het derde deel krijgt O’Connell (eindelijk) een nieuwe vijand – Mummy Arnold Vosloo ligt kennelijk voorgoed onder de zoden. Niemand minder dan actielegende Jet Li ontwaakt uit de dood om de Engelsman het leven zuur te maken. Ook nog gecast zijn John Hannah (opnieuw als komische attractie) en Michelle Yeoh als de tovenares die Jet Li uit zijn windels laat schieten. Actieliefhebbers zullen wellicht meer uitkijken naar het vierde deel van de echte Indiana Jones, maar laat ons hopen dat Rob Cohen een film heeft gemaakt die meer lijkt op deel één van de Mummy-trilogie dan op deel twee…

Wat ons betreft kan Guillermo del Toro niet genoeg films maken. De man heeft een overdaad aan projecten in productie, werd in het verleden geplaagd door budget- én visiebeperkingen maar met Pan’s Labyrinth heeft hij de wereld bewezen dat hij een groot regisseur is. Daarom kijken wij ook uit naar Hellboy 2: The Golden Army, het vervolg op Hellboy uit 2004. Del Toro, vrij van de restricties die hem eerder knechtten in zijn taak om zijn favoriete strippersonage naar de bioscoop te vertalen, belooft ons een film die de wondere magie van Labyrinth met de Lovecraft-monster knokpartijen van het stripuniversum combineert. Ron Perlman is opnieuw van de partij als de rode demon met het hart van goud en de vele creaturen en boosaardige elfen die de eerste trailer bevolken tonen alvast dat deze Hellboy meer zelfvertrouwen heeft dan zijn goede maar te brave voorganger.

In literatuurland is het liedje van Harry Potter met de publicatie van het zevende en laatste boek The Deathly Hallows dit jaar voorgoed uitgezongen. In filmland hebben we nog twee delen tegoed, beginnende met Harry Potter and the Half-Blood Prince in november 2008. In deze film begint Harry Potter samen met zijn vrienden Ron Weasley en Hermione Granger aan zijn zesde jaar op Hogwarts. Daar ontdekt hij bij toeval een dagboek dat ooit toebehoorde aan The Half-Blood Prince. Potter is vastbesloten uit te vissen wie deze prins is. Tijdens zijn zoektocht komt hij meer te weten over het verleden van zijn grootste vijand Lord Voldemort. Warner Bros zal er alles aan doen om voor deze voorlaatste Harry Potterfilm alles uit hun geldkoe te wringen. De studio koos daarom de Mexicaan Guillermo Del Toro om de film te regisseren. De Mexicaan bedankte voor de eer en dus ging de regiejob opnieuw naar de Brit David Yates, die ook het vorige deel, Harry Potter and the Order of the Phoenix, draaide. Zo is Yates na Chris Columbus de tweede regisseur die twee delen van de franchise mag verfilmen. Verwacht van Harry Potter and the Half-Blood Prince dat het een film is waarin alles wordt klaargezet voor het laatste deel, Harry Potter and the Deathly Hallows, dat in 2010 verschijnt. En dan valt het doek ook in de filmwereld definitief voor Harry Potter en co.

Het samenspel van David Finchers regie en het voortreffelijke acteerwerk van Brad Pitt zorgde eerder al voor vuurwerk waar geen Enschede tegenop gewassen is. Vooral Se7en, en ook The Fight Club zijn voortreffelijke cinema. Eind 2008 verschijnen beide namen opnieuw op dezelfde filmrol, in The Curious Story of Benjamin Button. Gebaseerd op een boek uit 1922 van F. Scott Fitzgerald, verhaalt de film over een soort omgekeerde levensloop. Benjamin Button (Brad Pitt) wordt in het lichaam van een oude man geboren, dat naarmate de jaren verstrijken evolueert naar dat van een jonge knaap. Vreemde plot alvast, die heel wat mooie werkmogelijkheden biedt. Blijft de vraag in hoeverre buitenbeentje Fincher het boek zal adapteren. Hij liet alvast duidelijk uitschijnen er geen ordinaire liefdescinema van te maken (Cate Blanchett speelt Brad Pitts antagonist). De opnames voor The Curious Story of Benjamin Button stonden al een poosje in de steigers, maar werden telkens uitgesteld. Het was uiteindelijk Fincher die met de regie ging lopen. Het grootste gedeelte werd opgenomen in het door de orkaan Katrina verwoeste New Orleans.

Bond 21 verbaasde vriend en vijand ondanks de kritische vragen vooraf over de legitimiteit van de reeks en vooral over de kwaliteit van de nieuwe Bond. Daniel Craig zou te lelijk zijn, de filmreeks zou geen plaats meer hebben en Jason Bourne was eigenlijk dè Bond van de 21ste eeuw. Maar toen Casino Royale kwam, zag en overwon waren de verwachtingen opeens torenhoog. Blijkbaar is die Craig zo slecht nog niet en is Bond nog lang niet op sterven na dood. Daarom werd al snel het sein gegeven voor Bond 22. Judi Dench is alvast van de partij om onze held van nog meer heerlijke feministische repliek te voorzien. Hoewel er veel namen werden rondgeslingerd is vooralsnog alleen zeker dat de film twee minuten na het einde van Casino Royale verdergaat. Onze held pakt Mr White aan, net als het script dat werd geschreven door hetzelfde team als Casino Royale - met ondermeer Oscarwinnaar Paul Haggis aan boord. Voeg daar nog de gerenommeerde regisseur Marc Foster aan toe en november 2008 is voor vele fanboys nu al een maand om rekening mee te houden.

De Vlaamse cinema boerde goed het voorbije jaar. Althans wat het aantal bezoekers betreft. Ben X van Nic Balthazar, Dominique Derudderes Firmin en Vermist van Jan Verheyen waren samen goed voor meer dan een half miljoen verkochte tickets. Terwijl Jan Verheyen voor reacties op dat succes werd opgebeld, stond hij al opnieuw op de set. In maart 2008 komt het resultaat, Los, in de zalen. In zijn nieuwe film, gebaseerd op het gelijknamige autobiografische boek van Tom Naegels, staat de jonge, linkse journalist Tom centraal. Hij acht de tijd rijp zich te settelen met zijn vriendin, tot een beeldschone asielzoekster en het afscheid van zijn grootvader hem uit zijn evenwicht brengen. In het boek balanceert Naegels vakkundig op de koord tussen ernst en humor. Hij weet van gewichtige thema’s als politiek, racisme, liefde en euthanasie een heerlijke soep te brouwen. Zowel de populaire als de kwaliteitsmedia omarmden Naegels’ novelle. Jan Verheyen stond dus geen gemakkelijke klus te wachten. Onder meer Pepijn “Kinderen van Dewindt” Caudron, Sofie “De Bedenkers” van Moll en Stany Crets zullen in de film aan het werk te zien zijn.

Een van de eerste fantasyfilms die in het kielzog van de immense Lord of the Rings-trilogie de zalen haalde, was The Lion, the Witch and the Wardrobe; de verfilming van het eerste deel in de zevendelige kinderboekensaga van Tolkien-tijdgenoot C.S. Lewis. Het resultaat was technisch goed, kleurrijk en charmant maar ook tam en tot vervelens toe misbruikt als het uithangbord voor de conservatieve katholieken in de States. De recensies hadden het eerder over de computeranimatie van de “Jezus-leeuw” Aslan dan het verhaal of de personages. De tweede Narnia-film Prince Caspian lijkt het buitenbeentje in de filmzomer van 2008 maar de makers beweren dat de prent, waarin de kinderen terugkeren naar een door oorlog verscheurd Narnia, donkerder en harder zal zijn dan het eerste luik. Na het floppen van the Golden Compass lijkt de toekomst van de “nieuwe fantasy” aan een zijden draadje te hangen. Zal Narnia het tij doen keren?