Meteen naar de tekst springen
Moonlight Films

INDEX >> RECENSIES >> RAMBO

RAMBO
Hondsbrutale geweldorgie

boven middelmaat  

Wannes Van den Bossche | 10/02/2008


Share/Bookmark

Met Sylvester Stallone hebben mensen vaak een haat-liefdeverhouding. Wanneer hij als Gabe Walker in Cliffhanger de zoveelste smeerlap tegen een ijspegel klieft, begint je sadistische onderbewustzijn luid mee te supporteren. Maar wanneer de actieheld in barslechte films als Avenging Angelo debiele oneliners uitslaat, wil je hem meteen een rechtse à la Rocky Balboa verkopen. Toegegeven, Stallone heeft zijn hoogtepunten gekend, iets wat van veel andere acteurs niet kan gezegd worden. Vorig jaar verraste hij nog vriend en vijand met zijn sluitstuk op de Rocky-serie, nu knoopt hij nog een laatste keer – tenminste, als het van hem afhangt – de rode haarband om. De Rambo-trilogie is verre van Stallone’s beste werk, maar ze stond wel altijd garant voor een stevige brok hersenloze actie. Ook Rambo IV (kortweg Rambo) sluit bij die traditie aan.

Twintig jaar geleden steunde Rambo nog de Afghanen in hun strijd tegen het communistische Rusland. Vandaag leeft de veteraan teruggetrokken in het noorden van Thailand, waar hij zich in alle rust kan bezighouden met het vangen van slangen en andere activiteiten. Dat er in Myanmar (het vroegere Birma) een genocide aan de gang is, laat de veteraan aan zich voorbijgaan. Een groepje vredelievende christelijke mensenrechtenactivisten wil de noodlijdende Myanmarezen echter gaan helpen, en vraagt Rambo om de boot voor hun overtocht te besturen. Rambo reageert aanvankelijk met een welgemeende ‘fuck the world’, maar draait uiteindelijk bij door toedoen van Sarah Miller (Julie Benz), de enige vrouw in het gezelschap. Na een tussenstopje, dat voor verschillende Birmanen slecht uitdraait, slaagt Rambo erin om de zendelingen op hun bestemming te droppen. Maar dan slaat het onheil pas echt toe: het dorp wordt overvallen, de plaatselijke bevolking wordt uitgeroeid, en de missionarissen worden gevangengenomen. De actie zet kwaad bloed bij Rambo, en wederom besluit hij om de wapens op te nemen tegen elkeen die het aandurft om het goede te bestrijden. Samen met een groepje huurlingen – dat ondanks de debiele dialogen nog best meevalt – zet de held een reddingsoperatie op touw. Al snel blijkt Rambo daarbij een grote aanwinst…

Vanaf de eerste scènes valt het op hoe Stallone het geweld zo realistisch en zo brutaal mogelijk in beeld probeert te brengen. Het aantal emmers bloed dat vergoten wordt, is nauwelijks bij te houden. Baby’s worden in brandende huizen geworpen, kleuters krijgen bajonetten in hun borstkas gestoken, en de vrouwen krijgen zoveel klappen dat de feministenbond stof genoeg heeft voor het komende decennium. Ondanks het brutale geweld weet Stallone, net als vorig jaar met Rocky Balboa, te verrassen. Tussen het bloedspektakel door wordt de Thaise jungle mooi in beeld gebracht, en wederom laat Stallone zijn bicepsen de dialogen voeren, waardoor de man ook een stuk zelfverzekerder overkomt. Bij het zien van zo’n brutale volkerenmoord ga je als kijker nog meer met de held sympathiseren, en wacht je in spanning af tot de geliefde veteraan zijn granieten handen rond een volgende nek wringt.

Voor de nevencast, die grotendeels uit onbekende acteurs bestaat (onder de huurlingen speelt Matthew Marsden – Slater uit Resident Evil 3 – duidelijk degene met de hersenen naast zijn ontembare kanon dat letterlijk koppen wegrukt), geldt dezelfde stelregel als voor de hoofdrolspeler: de personages zijn best te smaken als ze hun wapens afvuren, maar wanneer hun infantiele dialogen de bovenhand halen, zijn ze een stuk minder sympathiek. Al zullen we Rambo net dat tikkeltje meer ontzien. Wanneer de actieheld in het heetst van de strijd een pijl voor iemands neus houdt en de woorden “Live for nothing, or die for something. Your call!” uitkraamt, valt zelfs heel even een greintje acteerernst in Stallone’s veelzeggende ogen te bespeuren. De actie wordt niet alleen zo bloederig mogelijk maar ook zo doeltreffend mogelijk in beeld gebracht, waardoor de hatelijke MTV-toestanden gelukkig achterwege blijven.

Voorstander of niet, iedereen zal moeten toegeven dat Stallone zijn geliefde personage nieuw leven heeft kunnen inblazen. Rambo is en blijft een filmheld om te onthouden, al zullen de films nooit eeuwige roem verwerven. Wie zin heeft in een goede hersenloze actieknaller met oneliners als “Nothing does change”, weet waarheen hij zich kan begeven. Maar wie een hondsbrutale geweldorgie schuwt, kan bij bepaalde actiescènes maar beter de ogen sluiten. En dan bedoelen we niet alleen tijdens de toch wel spectaculaire climax. Conclusie: Rambo is voer voor de actiefanaten.


Titel: Rambo
Genre: Actie
Speelduur: 1u31
Regisseur: Sylvester Stallone
Acteurs: Sylvester Stallone, Julie Benz, Matthew Marsden, Graham McTavish, Reynaldo Gallegos

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

KFD
PERFUME
In geuren en kleuren
>>>