Jeffrey De Keyser
INDEX FESTIVALS OFFSCREEN FILMFESTIVAL 2008: TERUGBLIK
OFFSCREEN FILMFESTIVAL 2008: TERUGBLIK
Le Freak, c'est chic
Jeffrey De Keyser | 18/03/2008
Het freakcircus breekt zijn tenten af, Kieuwman trekt zich terug in het schemerduister van de lagunes, en de kungfu-nonnen zijn andermaal tot het boeddhistisch slotklooster gedoemd. De eerste editie van het Offscreen Filmfestival zit erop. Tijd voor een korte terugblik op drie verlengde weekends grensverleggende cinema.
LEES OOK:
FREAKSHOW FRIDAY | GRENZELOZE CINEMA IN DE NAVEL VAN DE DROOM | MORELE ECLIPS DOOR EEN ZONNEBRIL
Tussen 21 februari en 9 maart kon de festivalbezoeker zich in Cinema Nova vergapen aan de meest zonderlinge films: First (Off) Screenings, 3D, Manimal, Freak Cinema en een eerbetoon aan Jack Hill. Ook het Filmmuseum nam deel aan het programma met een retrospectieve rond Tod Browning.
Dat de 3D-module zich tot de onbetwiste publiekstrekker van het festival ontpopte, hoeft eigenlijk nauwelijks te verbazen. We krijgen immers niet elke week de kans om het stereoscopisch film kijken in zijn originele vorm te herontdekken. Bovendien stonden met Creature from the Black Lagoon, House of Wax en Flesh for Frankenstein onvervalste genreklassiekers op het menu. Terwijl de cultfans zich in de Hill-retrospectieve konden buigen over de genese van de blaxploitation-film, werden in Freak Cinema de morele standaarden onverbiddelijk aan de decadentie geslachtofferd. Beide modules bereikten eveneens een hoog publieksgemiddelde. De aanwezigheid van Jack Hill, die enkele van zijn films persoonlijk kwam voorstellen, is daar wellicht niet vreemd aan. Het niet van seksuele aberraties gespeende Manimal en de gedurfde selectie van First (Off) Screenings presteerden licht onder de verwachtingen. Dat dit vooral een probleem is voor de avant-premières, beseffen ook de organisatoren. Het slotweekend miste inderdaad een echte publiekstrekker. Naar volgend jaar toe zouden we op dat vlak dan ook iets bekender werk mogen verwachten.
Zoals de titel van het festival al laat vermoeden, wordt er op Offscreen ruim aandacht besteed aan wat er zich naast het scherm afspeelt. Zo gaf filmhistoricus Dick Tomasovic in het Filmmuseum een interessante uiteenzetting over het leven en werk van Tod Browning, en organiseerde Cinema Nova een gesmaakte Q&A met Jack Hill. Freaky sideshows, concerten en goochelacts zorgden dan weer voor een vreemdsoortige détente. Dergelijke randactiviteiten verhogen in aanzienlijke mate de betrokkenheid van het publiek. Het persoonlijk contact en de interactie met de toeschouwers zijn in elk geval een opsteker in vergelijking met het soms ongebreideld consumerisme op de grote festivals. In die context hoeft het dan ook niet te verwonderen dat het onderliggende Cinema Nova café bewust geen cola en ijsthee serveert, en de bekende krieks en trappisten onverbiddelijk als industriële bieren brandmerkt. De kleinschaligheid van het festival, de bezieling en het retrogehalte hebben hun eigen charme. Toch zijn daar ook enkele nadelen aan verbonden: uurroosters worden maar zelden gerespecteerd (bepaalde films liepen tot een halfuur vertraging op), de smalle en langgerekte wachtrijen zorgen soms voor claustrofobische taferelen, en wie zelf geen biertje drinkt, kan zich maar beter voorbereiden op de alcoholdampen die in het Nova-zaaltje (blijven) hangen.
Maar de kern van de zaak is dat Offscreen zich tijdens de eerste editie als een aangenaam, gedurfd, uniek en eigenzinnig filmfestival wist te profileren. Liefhebbers kunnen zich nu al opmaken voor de tweede editie die er begin volgend jaar aankomt. De organisatoren staat alvast een grote uitdaging te wachten. De ‘sequel’ mikt op eenzelfde publieksbereik (om en bij de 3300 toeschouwers), maar zal het volgend jaar wel zonder de 3D-locomotief moeten stellen. Daarnaast rekent Offscreen voor de tweede editie opnieuw op de onbaatzuchtige inzet van haar vrijwilligers en op een consolidatie van de structurele ondersteuning via subsidies (dit jaar kwam Brusselse Aangelegenheden met 5000 euro over de brug). Aan de programmeringsformule – drie verlengde weekends – wordt alvast niet gesleuteld.
Wie de eerste editie gemist heeft, kan tot eind maart nog enkele films uit het Offscreen-programma bekijken in Cinema Zed Leuven (o.a. My Winnipeg en Brothers of the Head) of in het Museum van Hedendaagse Kunst Antwerpen (o.a. Spider Baby, Forbidden Zone, en een herneming van de retrospectieve rond Tod Browning). Meer info op www.cinemazed.be en www.muhka.be.
De eerste editie van het Offscreen Film Festival liep van 21 februari t.e.m. 9 maart in Cinema Nova en het Filmmuseum in Brussel. Voor meer informatie kan u nog steeds terecht op www.offscreen.be
Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.
We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.
Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.
HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS
De eerste keer van Pablo Larraín
Pablo Larraín maakte naam met zijn opmerkelijke Pinochet-trilogie Tony Manero – Post Mortem – No. Debuteren als regisseur deed hij in 2006 met Fuga, een film die vooral opvalt omdat hij zo verrassend onopvallend en braaf is. Hij is zonder twijfel degelijk gemaakt maar mist de urgentie, originaliteit en intensiteit van Larraíns latere werk.
>>>
Het debuut van de Chileense Ed Wood
‘El Unico Clasico del Cine Chileno’ staat te lezen op de DVD-hoes van Azul y Blanco. Aan valse bescheidenheid heeft niemand iets maar de marketingman die het in zijn bol kreeg de zelfverzekerde slogan te koppelen aan deze miskleun van een film heeft dringend professionele hulp nodig.
>>>
Sporen van het verleden in licht en duisternis
Patricio Guzman is een filmmaker die als geen ander verbonden is met de moderne geschiedenis van Chili. Hij werd bekend met zijn epische en gelauwerde documentaire La Batalla de Chile. Een kroniek van de periode dat Salvador Allende aan de macht kwam tot aan de coup van 1973.
>>>
No - Democratie is een blij product
Agressieve agenten slaan met wapenstokken in op burgers. Tanks rollen door de straten. Mensen worden weggevoerd. Enge muziek. Als het filmpje is afgelopen, wachten leiders van de Chileense oppositie op de reactie van René Saavedra, reclameman. ‘Ik denk dat dit niet verkoopt’, zegt hij. Ontsteltenis alom. Weet hij dan niet hoe schurkachtig het regime is? Natuurlijk weet hij dat, maar als je wilt dat mensen voor jou stemmen, dan moet je het anders aanpakken.
>>>
Filmland Chili: groot in kleine films
De Latijns-Amerikaanse cinema is de laatste tientallen jaren gedomineerd door Argentinië, Brazilië en Mexico. In de schaduw heeft Chili zich ontwikkeld tot een minstens even boeiend en verrassend filmland. Het blijft voorlopig een goed bewaard geheim omdat de meeste films het commerciële circuit in Europa niet halen. Op filmfestivals gooien ze wel hoge ogen en winnen ze steeds belangrijkere onderscheidingen.
>>>
Quartet - Zoals het leven is
Een debutant kan je Dustin Hoffman bezwaarlijk noemen. De meermaals gevierde acteur van onder meer The Graduate, Kramer versus Kramer, Tootsie en Rain Man is ondertussen 75 jaar maar met Quartet maakt hij zijn debuut als regisseur. Daarvoor kon hij een beroep doen op een resem Britse steracteurs op leeftijd en een sterke theatertekst.
>>>
RCV
Final Li
>>>