Pyramide Distribution
MEDUZOT
Wachten op de lach
Matthias Van Wichelen | 18/03/2008
Hoe mooi ‘tristesse’ kan zijn, bewijst het Israëlische Meduzot. Het regisserende duo Etgar Keret en Shira Geffen won met deze breekbare film de Caméra d'Or in Cannes, dat is de prijs voor het beste regiedebuut. In 74 luttele minuten volgt Meduzot – Hebreeuws voor kwallen – vier vrouwen in Tel Aviv.
De personages hebben het niet onder de markt. Ze zijn allen chronisch verdrietig, sommigen hebben gewoon pech of zijn het slachtoffer van omstandigheden waar ze geen invloed op kunnen uitoefenen. Ook de mensen in hun nabijheid barsten niet van de vrolijkheid.
Depressie, verdriet, heimwee, eenzaamheid, chagrijn en levensmoeheid zijn de voornaamste ingrediënten van dit amusante en fijngevoelige lichtgewichtfilmpje. Serveerster Batia is net verlaten door haar vent. Het dringt niet helemaal tot haar door. Omdat haar gedachten al eens afdwalen, heeft ze vaak ruzie met de baas van de feestzaal waarvoor ze werkt. Dag na dag dient ze dezelfde gerechten op en hoort ze de dj dezelfde platen draaien in dezelfde volgorde. Enkel het bruidspaar is verschillend. Op een vrije middag dagdroomt ze op het strand, wanneer plots een mysterieuze krullenbol uit de zee opduikt. Het meisje stapt recht op Batia af. Het kind spreekt niet, bij de politie is geen onrustwekkende verdwijning gemeld, en de sociale dienst is al gesloten. Batia neemt haar dan maar mee naar huis.
Even later wordt Batia ontslagen. Tijdens haar laatste diensturen breekt de bruid-van-de-dag haar been. Omdat de dokter haar verbiedt het vliegtuig te nemen, brengt ze samen met haar man de wittebroodsweken door in een muffig en lawaaierig hotel in de stad en niet op een prinsheerlijk eiland in de Caraïben. Een ambitieuze toneelactrice huurt de Filippijnse huishoudhulp Joy in voor haar moeder. De koppige vrouw vindt dat ze geen hulp nodig heeft en al zeker niet van een wildvreemde die geen Hebreeuws spreekt. Joy mist haar zoontje, dat achtergebleven is in Azië. Binnenkort is hij jarig en Joy zoekt een geschikt cadeau.
Meduzot zoekt het niet te ver. De verhalen van de ploeterende vrouwen zijn niet wereldschokkend en het soortelijk gewicht van hun problemen is klein. Regisseurs Keret en Geffen benaderen hun personages alsof het goede vrienden zijn. Ze slaan de arm om hen heen, lopen een eindje mee, drinken samen een kop koffie en luisteren naar het stil verdriet. Zonder te oordelen, te minimaliseren of uit te vergroten. Meduzot ziet alle vrouwen even graag, zelfs de ‘psycho’ bruid die met haar onophoudelijke gejammer haar echtgenoot terroriseert. Het scenario biedt de personages geen snelle oplossing, maar zoekt in ieder van hen dat ene element van hoop. De film leidt hen naar een kruispunt vanwaar ze zelf verder kunnen. Meduzot puurt poëzie uit pijn.
De vaak absurde – soms zwarte – situatiehumor en de in melancholie gedrenkte vertolkingen maken van Meduzot een te koesteren kleinood.
Titel: Meduzot
Genre: Tragikomedie
Speelduur: 1u14
Regisseurs: Etgar Keret en Shira Geffen
Acteurs: Sarah Adler, Nora Raban, Assi Dayan, Gera Sandler, Miri Fabian, Tzahi Grad
Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.
We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.
Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.
HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS
De eerste keer van Pablo Larraín
Pablo Larraín maakte naam met zijn opmerkelijke Pinochet-trilogie Tony Manero – Post Mortem – No. Debuteren als regisseur deed hij in 2006 met Fuga, een film die vooral opvalt omdat hij zo verrassend onopvallend en braaf is. Hij is zonder twijfel degelijk gemaakt maar mist de urgentie, originaliteit en intensiteit van Larraíns latere werk.
>>>
Het debuut van de Chileense Ed Wood
‘El Unico Clasico del Cine Chileno’ staat te lezen op de DVD-hoes van Azul y Blanco. Aan valse bescheidenheid heeft niemand iets maar de marketingman die het in zijn bol kreeg de zelfverzekerde slogan te koppelen aan deze miskleun van een film heeft dringend professionele hulp nodig.
>>>
Sporen van het verleden in licht en duisternis
Patricio Guzman is een filmmaker die als geen ander verbonden is met de moderne geschiedenis van Chili. Hij werd bekend met zijn epische en gelauwerde documentaire La Batalla de Chile. Een kroniek van de periode dat Salvador Allende aan de macht kwam tot aan de coup van 1973.
>>>
No - Democratie is een blij product
Agressieve agenten slaan met wapenstokken in op burgers. Tanks rollen door de straten. Mensen worden weggevoerd. Enge muziek. Als het filmpje is afgelopen, wachten leiders van de Chileense oppositie op de reactie van René Saavedra, reclameman. ‘Ik denk dat dit niet verkoopt’, zegt hij. Ontsteltenis alom. Weet hij dan niet hoe schurkachtig het regime is? Natuurlijk weet hij dat, maar als je wilt dat mensen voor jou stemmen, dan moet je het anders aanpakken.
>>>
Filmland Chili: groot in kleine films
De Latijns-Amerikaanse cinema is de laatste tientallen jaren gedomineerd door Argentinië, Brazilië en Mexico. In de schaduw heeft Chili zich ontwikkeld tot een minstens even boeiend en verrassend filmland. Het blijft voorlopig een goed bewaard geheim omdat de meeste films het commerciële circuit in Europa niet halen. Op filmfestivals gooien ze wel hoge ogen en winnen ze steeds belangrijkere onderscheidingen.
>>>
Quartet - Zoals het leven is
Een debutant kan je Dustin Hoffman bezwaarlijk noemen. De meermaals gevierde acteur van onder meer The Graduate, Kramer versus Kramer, Tootsie en Rain Man is ondertussen 75 jaar maar met Quartet maakt hij zijn debuut als regisseur. Daarvoor kon hij een beroep doen op een resem Britse steracteurs op leeftijd en een sterke theatertekst.
>>>
A-Film Distribution
Het rock-‘n-roll-gehalte van terrorisme
>>>