Sahamongkol Film International Co. Ltd. (13 Beloved)
INDEX FESTIVALS 26ste BRUSSELS INTERNATIONAAL FESTIVAL VAN DE FANTASTISCHE FILM
Nu de hellepoorten van het BIFFF weer voor een jaar gesloten zijn en de fans hun dagelijkse leventje opnieuw hebben opgepikt, blijven enkel de herinneringen. Het was alweer een geslaagd festival, met een handvol indrukwekkende verrassingen, heel wat leuke gasten en onvergetelijke momenten. Maar welke werken vond de jury nu de allerbeste?
LEES OOK DE ANDERE BIFFF-ARTIKELS:
De gasten: vraag-en antwoordsessies
De gasten: Lost in Translation
Het dagboek van de dood
Een duivelse vooruitblik
Zoals wel vaker gebeurt, komt de winnaar van de Gouden Raaf (de hoofdvogel van het festival) uit onverwachte hoek. Om het publiek ook dit jaar te verrassen, hebben juryleden Umberto Lenzi, Joon-Ho Bong, Thomas Gunzig, Brett Leonard, Lisa Marie en Catherine Wilkening zich duidelijk ingespannen om geen voor de hand liggende keuze te maken. Opvallend is wel dat de juryfavoriet dit jaar geen horrorfilm is, toch niet in de strikte zin van het woord. In 13 Beloved vertelt de Thaise regisseur Chukiat Sakveerakul het verhaal van de jonge Pusit, de spreekwoordelijke sukkel op de dool. Pusit verliest zijn baan, stapelt de schulden op en ziet eigenlijk geen heil meer in het leven. Tot hij op een gegeven moment een geheimzinnig telefoontje krijgt. Een stem aan de andere kant van de lijn belooft hem van al zijn geldzorgen te verlossen als hij 13 vreemde opdrachten tot een goed einde weet te brengen. Regisseur Sakveerakul won in thuisland Thailand al een aantal belangrijke filmprijzen en zal dankzij deze bekroning ook op meer internationale bijval kunnen rekenen. Maar of dat ook voldoende is voor een release in de Belgische bioscopen valt nog af te wachten.
De jury vond de competitie dit jaar sterk genoeg om zelfs twee Zilveren Raven uit te reiken. Tot groot genoegen van de horrorfans mocht regisseur Stuart Gordon een van die prijzen mee naar huis nemen. Met zijn nieuwste thriller Stuck heeft hij duidelijk een tweede adem gevonden, wat de verwachtingen voor zijn langverwachte House of Re-Animator alleen nog maar aanscherpt. De andere Zilveren Raaf ging naar regisseurs Jaume Balagueró en Paco Plaza voor hun beklemmende horrorthriller [REC]. Hiermee steken ze zelfs regisseur George A. Romero de loef af, die met zijn videodagboekthriller Dairy of the Dead hetzelfde probeerde. Helaas blijft hij echter steken in een moeras van geleuter en zedenpreken. Balagueró en Plaza houden het daarentegen pittig en spannend, en net als bij het soortgelijke Cloverfield maken ze maximaal gebruik van de beperkingen van de videocamera. [REC] viel bovendien uitstekend in de smaak bij het publiek en ging ook nog met de Pegasus-publieksprijs aan de haal. Voor de Deense jeugdfilm Vikaren (The Substitute) van regisseur Ole Bornedal had de jury ten slotte nog een Speciale Onderscheiding over. De jury was erg onder de indruk van “de originaliteit van het scenario en de uitzonderlijke acteerprestaties van de kinderen”, en wilde deze aanstekelijke film dus niet onopgemerkt voorbij laten gaan.
Ook in de nevencompetities vielen er nog wat interessante prijzen te rapen. De Europese jury was -net als het publiek trouwens- zo sterk onder de indruk van het Franse gruwelfestijn Frontière(s), dat regisseur Xavier Gens meteen met de Zilveren Meliès werd bedacht. Een release in de Belgische bioscopen kan zijn film nu haast niet meer ontlopen. De Prijs van het Zevende Spoor, de belangrijkste prijs van de nevencompetitie, ging naar La Antena (The Aerial) van de Argentijnse regisseur Esteban Sapir. Tijdens de uitreiking van de prijzen voor de kortfilmcompetitie ontstond er op het podium trouwens nog even een relletje toen bleek dat de jury niet alle prijzen had toegekend. Toen dat euvel echter was verholpen, mocht een schare jonge regisseurs toch nog het prijzenpodium opklimmen. Een van hen was de Belg Jonas Govaerts, die voor zijn kortfilm Of Cats & Women de Meliès voor Beste Kortfilm mee naar huis kreeg. Wie weet staat zijn eerste langspeelfilm een van de komende jaren wel op het reguliere programma van dit heerlijke genrefestival.
Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.
We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.
Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.
HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS
Patricio Guzman is een filmmaker die als geen ander verbonden is met de moderne geschiedenis van Chili. Hij werd bekend met zijn epische en gelauwerde documentaire La Batalla de Chile. Een kroniek van de periode dat Salvador Allende aan de macht kwam tot aan de coup van 1973.
>>>
Agressieve agenten slaan met wapenstokken in op burgers. Tanks rollen door de straten. Mensen worden weggevoerd. Enge muziek. Als het filmpje is afgelopen, wachten leiders van de Chileense oppositie op de reactie van René Saavedra, reclameman. ‘Ik denk dat dit niet verkoopt’, zegt hij. Ontsteltenis alom. Weet hij dan niet hoe schurkachtig het regime is? Natuurlijk weet hij dat, maar als je wilt dat mensen voor jou stemmen, dan moet je het anders aanpakken.
>>>
De Latijns-Amerikaanse cinema is de laatste tientallen jaren gedomineerd door Argentinië, Brazilië en Mexico. In de schaduw heeft Chili zich ontwikkeld tot een minstens even boeiend en verrassend filmland. Het blijft voorlopig een goed bewaard geheim omdat de meeste films het commerciële circuit in Europa niet halen. Op filmfestivals gooien ze wel hoge ogen en winnen ze steeds belangrijkere onderscheidingen.
>>>
Een debutant kan je Dustin Hoffman bezwaarlijk noemen. De meermaals gevierde acteur van onder meer The Graduate, Kramer versus Kramer, Tootsie en Rain Man is ondertussen 75 jaar maar met Quartet maakt hij zijn debuut als regisseur. Daarvoor kon hij een beroep doen op een resem Britse steracteurs op leeftijd en een sterke theatertekst.
>>>
Britten en romantische komedies: het is een match die werkt. Waar Amerikanen het vaak niet kunnen laten om hun romcoms te overgieten met een zeemzoeterige sentimentaliteit die bij overmatig gebruik tot zware maagkrampen kan leiden, is het Britse recept heel wat lekkerder.
>>>
De liefde is lenig, maar is ze ook sterker dan de zwaartekracht? De verliefde snuiter Adam stelt de vraag in Upside Down (2012), een merkwaardige sciencefictionfilm waar twee werelden met een omgekeerde zwaartekracht tegen elkaar aan schurken. In Warm Bodies (2013) is de vraag: kan de liefde het hart van een zombie weer laten kloppen? Twee keer geldt: de vraag stellen, is ze beantwoorden.
>>>
Pixar/Disney