Dan in Real Life Productions

INDEX >> RECENSIES >> DAN IN REAL LIFE

DAN IN REAL LIFE
Radeloos in Rhode Island

Fred Caren | 10/06/2008

Maar deze aangename voorkennis bevat valkuilen en vormt zowel de kracht als de zwakte van het romcomgenre. Acteurs dansen vaak op een erg dunne koord van geloofwaardigheid. Bovendien kan een matig script of fout gecaste acteurs tot een tenenkrommend eindproduct leiden. Denk maar aan John Cusack en Kate Beckinsale in Serendipity (2001) of Thandie Newton en Simon Pegg in Run Fatboy Run (2007). Diametraal daar tegenover stond dan Sleeples in Seatlle, waarin Meg Ryan en Tom Hanks schitterden door een knap script en een bruisende chemie tussen hen.

Sinds de hoogtijdagen van Cary Grant en James Stewart, vlak na de Tweede Wereldoorlog, excelleren de Amerikanen in de romantische komedie. Zowel in dit genre als in de slapstick, gaat het tenslotte om de corebusiness van de cinema: ontsnappen uit de grauwe realiteit vanuit de baarmoederachtige warmte van een bioscoopstoel. Wat dat aangaat is Dan in Real Life, de nieuwste prent van regisseur en romanschrijver Peter Hedges (Pieces of April), ver verwijderd van het echte leven en wel erg voorspelbaar. Een hoogtepunt van het genre is het allerminst, maar de uitmuntende hoofdrolspelers maken veel goed.

De filmtitel is de naam van de column met pedagogische tips die journalist Dan Burns (Steve Carell, The 40 Year Old Virgin, The Office) dagelijks in de plaatselijke krant van Rode Island schrijft. Van opvoeding kent Dan alles, want sinds de dood van zijn vrouw vier jaar eerder staat hij er alleen voor met zijn drie dochters.

Zijn eigen moeder, een typische all American-mom die wordt gespeeld door de steeds verder uitdijende Broadway-ster Dianne Weist, vindt hem te streng. “Je moet die meiden meer ruimte geven”, houdt ze hem voor. Op weg naar een familieweekend in het sprookjeshuis van zijn ouders aan de schitterende kust van New England valt hij in een boekwinkel als een blok voor een vrouw die hem om advies vraagt.

Iets later wordt het duidelijk dat Dan niet verliefd mag worden op de beeldschone Marie (Juliette Binoche) omdat zij toevallig nauwe banden heeft met een ander familielid. Vanaf hier worden de rollen dus omgedraaid. Betweter Dan moet de opvoedkundige tips die hij beroepsmatig dagelijks rondstrooit, nu zelf gaan opvolgen.

Hoewel het er soms verdacht sterk op lijkt, is dit script niet door een computer gegenereerd, maar een samenwerking tussen regisseur Hedges en schrijver Pearce Gardner. Daarin schuwen zij geen enkel genrecliché, wel integendeel. De pathetische weduwnaar wiens overleden echtgenote en moeder van zijn kinderen een bijna heilige was, vormt een subgenre van de romcom. Noem het gerust de Romcom-Mom-Gone-variant. Weduwnaars met kleine kinderen vormen ook in het echte leven een magneet voor onbeschaamde en ongevraagde empathie van de buitenwacht.

Desondanks is Dan’s kleffe familie een struikelblok voor de geloofwaardigheid van dit filmproject. Zo lief en braaf worden ze in dit mooie huis in Rhode Island zelfs in Amerika zelden gebakken. Stuk voor stuk weggelopen uit een oer-Amerikaans Norman Rockwel- schilderij en regelrecht een blanke Cosby Show ingeloodst. De argeloze bioscoopbezoeker wordt bedekt met een plakkerige, stroperige suikerspin. Dan’s moeder mogen wij gerust als de hoofddader aanwijzen, maar gelukkig zijn hoofdrolspelers Binoche en Carell meer dan opgewassen tegen haar en het flinterdunne scenario.

De liefde tussen Dan en Marie is schier onmogelijk. Maar zou het toch kunnen gebeuren? Zou het op de valreep, nadat alle hindernissen overwonnen zijn, alsnog tussen deze twee tortelduiven mislukken? Het antwoord weet u ongetwijfeld zelf. In Hollywood solt men immers niet met de ijzeren wetten van het Romcom-Mom-Gone-genre. Onmogelijke liefdesklusjes worden standaard in iets meer dan negentig minuten geklaard.

Maar in Dan in Real Life, net als bij Laurel en Hardy, stijgt de voorpret al vroeg in het verhaal. De eindbestemming van de slagroomtaart staat al vast, maar de hoofdrolspelers in dit niemendalletje op niveau overtuigen wel. Laurel & Hardy, grootmeesters van de vermakelijke voorspelbaarheid, hebben er in Binoche & Carell een paar geduchte concurrenten bij.