Meteen naar de tekst springen
Paradiso Entertainment

INDEX >> RECENSIES >> LA ZONA

LA ZONA
Gepeperd maar zoutloos

middelmatig  

Jeffrey De Keyser | 23/09/2008


Share/Bookmark

Sinds de economische crisis midden de jaren negentig gaat Mexico gebukt onder een enorme schuldenlast, een ongekende golf van misdaad en een donkere zweem van corruptie. Vandaag leeft ongeveer 40% van de bevolking onder de armoedegrens, waarvan bijna de helft in extreme armoede. Toch heeft Mexico met zakenman Carlos Slim één van de rijkste mensen ter wereld rondlopen, en heeft de maquila-industrie er de laatste jaren honderden miljonairs voortgebracht. Reden genoeg voor de Mexicaanse cineast Rodrigo Plá om de symptomen van de groeiende kloof tussen arm en rijk naar het witte doek te vertalen en zijn boodschap de wereld rond te sturen.

Alejandro woont samen met zijn ouders in ‘La Zona’, een residentieel gebied tussen de sloppenwijken in Mexico City. De elitaire buurt is afgezet met metershoge muren, metalen omheiningen, elektrische prikkeldraad en bewakingscamera’s die elke beweging registreren. Maar op een nacht profiteren drie jonge inbrekers van een stroomonderbreking om de surveillance te verschalken. Ze kraken een villa, maar worden betrapt en schieten in paniek de bewoonster neer. De jongeren slaan op de vlucht. Twee van hen worden door de bewakers afgeknald, de derde – Miguel – kan ontsnappen en verschanst zich in de kelder van Alejandro’s huis. De bevolking besluit daarop het recht in eigen handen te nemen en zet een heuse klopjacht in. Intussen vraagt Alejandro zich af wat hij met Miguel moet aanvangen. Verklikt hij de vermoedelijke moordenaar bij zijn gewetenloze vader, of probeert hij zijn leeftijdsgenoot buiten de zone te loodsen?

La Zona dient zich aanvankelijk aan als een suspensevolle thriller met een moraliserende ondertoon. De film opent met een onheilspellende scène, waarin een initieel dartele camera zonder verpinken de grauwe muren van de door haar geviseerde prikkeldraadmaatschappij penetreert. Maar dan loopt het al mis. Van meet af aan krijgt de kijker de corruptie van de zonebewoners in zijn strot geramd, maar laat dat dan precies het motief zijn waaraan debuterend cineast Rodrigo Plá zijn volledige verhaalstructuur wil gaan ophangen. Als de evolutie van de morele decadentie die uit de klopjacht voortvloeit zowel de premisse als de pointe is, waar wil je dan met je film naartoe?

Het grote probleem met La Zona is dat hij met een genreconflict worstelt: naarmate het verhaal vordert, faalt de film grotendeels als thriller, maar ook als sociaal drama blijkt hij weinig om het lijf te hebben. De politieke boodschap blijft wel lang overeind. Plá toont een door angst, paranoia en eigenbelang gedreven middenklasse die alles in het werkt stelt om haar eigen positie te bestendigen. Ze speelt slachtoffer, politie, rechter en God, en zaagt de treden weg onder de voeten van zij die de sociale ladder willen beklimmen. Plá toont hoe beschermingsmuren gevangenismuren worden, niet alleen voor de indringer maar vooral voor de bewoners van ‘de zone’ die hun veiligheids- en superioriteitsgevoel tot illusoire noties gereduceerd zien. Tijdens het desintegratieproces van de microkosmos zijn de toespelingen op een in elkaar klappende wereld nooit ver weg. Maar naarmate de film vordert, wordt het politiek behang – de allegorische motieven ten spijt – steeds verder overschilderd met een goedkope melodramatische verf. Het alsmaar uitvergroten en dramatiseren van de sociale en economische tegenstellingen heeft bovendien een averechts effect op de geloofwaardigheid van de problematiek.

Ook filmtechnisch loopt niet alles van een leien dakje. La Zona gaat gebukt onder een ongeïnspireerde montage met de cameravoering van een middelmatige tv-serie. In plaats van de spanning naar een hoger niveau te tillen, halen de flashforwards en flashbacks alle vaart uit de film. De fragmenten met de korrelige bewakingscamerabeelden zijn dan weer weinig innoverend en kunnen in een film waarin de surveillance sowieso van het scherm druipt zelfs als overbodig worden gecatalogeerd.

De acteerprestaties zijn een dubbeltje op hun kant. Plá voert een plejade van vlakke personages op, waardoor het bij momenten lijkt alsof de Mexicaan zijn hoofdpersonages is vergeten aan te duiden. Maribel Verdú (Y tu mamá también) presteert ondermaats als beschermende moeder, en de jonge snaken missen duidelijk ervaring. Daniel Tovar (Alejandro) houdt met zijn doorleefde vertwijfeling evenwel het hoofd boven water, en Carlos Bardem (broer van) puurt het beste uit zijn prototypische rol van ‘de bange man’. Maar feit blijft dat de voor de rest karakterloze protagonisten een grote afstand creëren tussen de kijker en het vertelde verhaal.

Rodrigo Plá kaart met zijn langspeeldebuut een belangrijk thema aan. Hij legt de vinger op de wonde van het maatschappelijk onbehagen in Latijns-Amerika, en ontbloot ook de giftige angel: de hypocrisie van een paranoïde middenklasse die tot haar dierlijke instincten is herleid. Zijn gedurfde studie blinkt helaas uit in eentonigheid en simplisme.

Gezien op Cinema Novo 2008


Titel: La Zona
Genre: Drama / Thriller
Speelduur: 1u37
Regisseur: Rodrigo Plá
Acteurs: Daniel Tovar, Maribel Verdú, Alan Chávez, Daniel Giménez Cacho, Carlos Bardem

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Les Films du Worso
MEURTRIERES
Twee verdwaalde meisjes
>>>