Meteen naar de tekst springen
Benelux Film Distributors

INDEX >> RECENSIES >> HOME

HOME
Een thuis is altijd een thuis

goed  

Matthias Van Wichelen | 16/11/2008


Share/Bookmark

Marthe en Michel wonen met hun drie kinderen in een huis op luttele meters van een niet in gebruik genomen autosnelweg. De viervaksbaan ligt er al tien jaar en het ziet er niet naar uit dat er ooit auto’s over zullen rijden. Het gezin creëerde er een privé-paradijsje, geïsoleerd van de rest van de wereld.

Home, het regiedebuut van de Zwitserse-Franse-Belgische filmmaakster Ursula Meier is een maatschappijkritische moderne fabel vol donkere humor en bizarre ontwikkelingen. Meier vergroot de situatie van het gezin uit, maar blijft realistisch genoeg om herkenbaar en betekenisvol te blijven.

Op zoek naar rust, regelmaat en vrijheid installeert het gezin zich op het stukje niemandsland. Alsof het de normaalste plek op aarde is om te wonen, graaft Michel een zwembad in de tuin, het zoontje leert fietsen op de egale betonlaag, de tienerdochter zonnebaadt zonder pottenkijkers in de buurt, Marthe gebruikt de vangrails om het wasgoed te laten drogen. De autosnelweg is een bijzonder verlengstuk van hun huis en tuin, een fysieke en psychologische barrière met de buitenwereld. Hun geluk lijkt perfect.

Dat hun harmonische bestaan verstoord zal worden is voorspelbaar, de film zou anders ontzettend saai zijn. Dus komt een ploeg wegenwerkers in het holst van de nacht de laatste laag asfalt gieten. Enkele dagen later raast de eerste auto voorbij. De reactie van de familie is wel verrassend. Het aanhoudende gebrul van de motoren en de stank maken een menswaardig leven onmogelijk, maar Michel en Marthe blijven. Ze passen zich aan.

Aanvankelijk heeft de opening van de snelweg zelfs een positief effect. De strijd tegen de gemeenschappelijke vijand – lawaai, geur, fijne stofdeeltjes, trillende muren – versterkt de cohesie binnen het gezin en stimuleert hun creativiteit. Na verloop van tijd breekt de weerstand. Tegen zoveel overlast kan niemand op. Opnieuw is de reactie verrassend.

Ursula Meier bekijkt de situatie consequent door de ogen van de familie. In de nogal lange introductie toont ze een hecht liefdevol gezin. Michel en Marthe zijn fatsoenlijke, normale ouders. Zij is huisvrouw, hij vertrekt ’s ochtends opgeruimd naar zijn werk en komt iedere avond terug. Hun kinderen lijken degelijk opgevoed, ze doen wat kinderen doorgaans doen op die leeftijd. Er is niets opzienbarends of aparts te melden, hun woonplaats uitgezonderd. Dat ze zo normaal lijken, heeft alles te maken met de genuanceerde, trefzekere vertolkingen van Olivier Gourmet, Isabelle Huppert, Adélaïde Leroux, Madeleine Budd en Kacey Mottet Klein.

Onmerkbaar mengt Meier haar sluipend gif in hun levens. Het gevaar komt uit alle hoeken. Eerst alleen van de snelweg, later van de gezinsleden zelf die de kluts volledig kwijt raken. De veranderde levensomstandigheden leggen de spanningen binnen het gezin genadeloos bloot. De vermoeidheid en frustraties laten hun sporen. De logica verdwijnt uit hun daden en beslissingen en er is niemand in de buurt om hen op het gevaar te wijzen.

Met de nodige theatraliteit brengt Ursula Meier verschillende interessante boodschappen. Behalve de gezinsleden zijn er geen andere personages. Isabelle Huppert en Olivier Gourmet spelen een voor hen ongebruikelijke rol. De Française is labiel en besluiteloos en ondergaat de lijdzaam de situatie. Haar man verzorgt haar, luistert en koestert. Het is een verademing hem te zien in een rol waarin hij zijn menselijke, gevoelige kant mag tonen. Het koppel Gourmet – Huppert vormt de dramatische as van de film. De geloofwaardigheid van hun relatie is de draaikolk die de kijker meesleept.

Home is een film over het extreme aanpassingsvermogen van de mens. In de hele wereld wonen mensen aan de rand van vervuilende industrieterreinen, onder walmende schoorstenen of op walgelijke vuilnisbelten. Mensen passen zich aan, soms zo zeer dat het gevaarlijk en onverantwoord wordt. De hechtenis aan hun huis en geboortegrond is een onpeilbare factor. Liever het bekende kwaad, dan de onbekende verbetering. Hoe miserabel het er ook is, een thuis is een thuis.

Een stevige portie humor houdt Home, ondanks de ernstige ondertoon, heel bekijkbaar. Meier is geen onheilsbode maar een getalenteerde regisseuse die heel wat te vertellen heeft. In haar eerste film heeft ze te veel ideeën gestopt, een typische beginnersfout. Van de andere kant: liever te veel inspiratie dan te weinig.

Gezien op het 23ste Festival van de Franstalige Film in Namen 2008


Titel: Home
Genre: Tragikomedie
Speelduur: 1u37
Regisseur: Ursula Meier
Acteurs: Olivier Gourmet, Isabelle Huppert, Adélaïde Leroux, Madeleine Budd, Kacey Mottet Klein

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

(c) RCV
THE LOST CITY
Een balling droomt van zijn stad
>>>