Cinéart
RICKY
Creatief met vleugeltjes
Elke Tilborg | 23/03/2009
François Ozon is een grootmeester in het ontmaskeren van menselijke relaties (zie onder andere het geweldige Sous le Sable en Swimming Pool). In Ricky, zijn nieuwste film, kadert de Franse regisseur dit uitgangspunt in een eigentijds sprookje met een wel erg verrassende wending.
Ricky begint als een sociaal drama, à la de gebroeders Dardenne, waarin alleenstaande moeder Kathie (rol van Alexandra Lamy) en haar 7-jarige dochter Lisa (rol van Melusine Mayance) het beste proberen te maken van hun leven in een troosteloos appartementsblok. Wanneer Kathie verliefd wordt op de Spaanse fabrieksarbeider Paco (rol van Pan’s Labyrinth-engerd Sergi López), moet het 7-jarige meisje plots haar leven - en haar moeder - delen met een nieuwe man en de vrucht van hun liefdesdaad: Ricky. De zorg voor de baby blijkt echter een veeleisende taak en het duurt dan ook niet lang voordat de relatie tussen Kathie en Paco de eerste barsten vertoont.
Tot zover het eerste, vrij banale - maar daarom niet minder fascinerende - gedeelte van Ricky. Ozon schetst in deze eerste helft op zeer subtiele wijze de gespannen verhoudingen tussen de leden van een nieuw samengesteld gezin. Wanneer de baby plots vleugels (!) krijgt, begint het te dagen dat Ricky niet zomaar een doordeweeks sociaal drama is. Laat je echter niet misleiden door deze op de apotheose van een sciencefictionfilm gelijkende plotwending. Het resultaat van de transformatie leidt niet tot een sensationele film, maar simpelweg tot een magisch-realistische fabel over (moeder)liefde en een alledaags koppel dat een uitzonderlijke baby heeft.
De flink uit de kluiten gewassen fladderende baby - die dankzij vernuftige computereffecten zowaar echt lijkt te vliegen - steelt de show en zal menigeen weten te vertederen (tenzij je allergisch bent voor babygehuil). Dat zijn vleugeltjes allerhande komische scènes opleveren (moeder en dochter blijken bijvoorbeeld bijzonder creatief in het fabriceren van een aangepaste garderobe voor Ricky) maakt het tweede gedeelte een stuk lichtvoetiger. Ozon verliest echter nooit het realistische aspect uit het oog, waardoor het geheel iets tragikomisch krijgt.
Dat Ricky uiteenlopende reacties bij het bioscooppubliek veroorzaakt, verbaast ons niets. Ozon neemt een risico door te kiezen voor een onderwerp dat niet zou misstaan in een Disneyfilm. Niet iedereen zal bijgevolg gecharmeerd raken door de magische wereld en de fantasierijke hersenschimmen van de Fransman.
Ozon blijft een tegendraadse regisseur die men ofwel in de armen sluit ofwel verguist. Buiten kijf staat echter dat de regisseur, die tevens het scenario voor zijn rekening genomen heeft, een eigenzinnige fabel biedt die realistische en fictieve elementen op een fascinerende wijze combineert.
Titel: Ricky
Genre: Tragikomedie
Speelduur: 1u30
Regisseur: François Ozon
Acteurs: Alexandra Lamy, Sergi López, Melusine Mayance
Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.
We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.
Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.
HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS
De eerste keer van Pablo Larraín
Pablo Larraín maakte naam met zijn opmerkelijke Pinochet-trilogie Tony Manero – Post Mortem – No. Debuteren als regisseur deed hij in 2006 met Fuga, een film die vooral opvalt omdat hij zo verrassend onopvallend en braaf is. Hij is zonder twijfel degelijk gemaakt maar mist de urgentie, originaliteit en intensiteit van Larraíns latere werk.
>>>
Het debuut van de Chileense Ed Wood
‘El Unico Clasico del Cine Chileno’ staat te lezen op de DVD-hoes van Azul y Blanco. Aan valse bescheidenheid heeft niemand iets maar de marketingman die het in zijn bol kreeg de zelfverzekerde slogan te koppelen aan deze miskleun van een film heeft dringend professionele hulp nodig.
>>>
Sporen van het verleden in licht en duisternis
Patricio Guzman is een filmmaker die als geen ander verbonden is met de moderne geschiedenis van Chili. Hij werd bekend met zijn epische en gelauwerde documentaire La Batalla de Chile. Een kroniek van de periode dat Salvador Allende aan de macht kwam tot aan de coup van 1973.
>>>
No - Democratie is een blij product
Agressieve agenten slaan met wapenstokken in op burgers. Tanks rollen door de straten. Mensen worden weggevoerd. Enge muziek. Als het filmpje is afgelopen, wachten leiders van de Chileense oppositie op de reactie van René Saavedra, reclameman. ‘Ik denk dat dit niet verkoopt’, zegt hij. Ontsteltenis alom. Weet hij dan niet hoe schurkachtig het regime is? Natuurlijk weet hij dat, maar als je wilt dat mensen voor jou stemmen, dan moet je het anders aanpakken.
>>>
Filmland Chili: groot in kleine films
De Latijns-Amerikaanse cinema is de laatste tientallen jaren gedomineerd door Argentinië, Brazilië en Mexico. In de schaduw heeft Chili zich ontwikkeld tot een minstens even boeiend en verrassend filmland. Het blijft voorlopig een goed bewaard geheim omdat de meeste films het commerciële circuit in Europa niet halen. Op filmfestivals gooien ze wel hoge ogen en winnen ze steeds belangrijkere onderscheidingen.
>>>
Quartet - Zoals het leven is
Een debutant kan je Dustin Hoffman bezwaarlijk noemen. De meermaals gevierde acteur van onder meer The Graduate, Kramer versus Kramer, Tootsie en Rain Man is ondertussen 75 jaar maar met Quartet maakt hij zijn debuut als regisseur. Daarvoor kon hij een beroep doen op een resem Britse steracteurs op leeftijd en een sterke theatertekst.
>>>
A-Film Distribution
Split Personality
>>>