De rekening klopt niet
Vier briljante wiskundigen moeten uitdagende raadsels en vraagstukken oplossen of ze gaan dood. Dat is het simpele uitgangspunt van de Spaanse thriller La habitación de Fermat. De wetenschappers zijn samengebracht door de raadselachtige Fermat. Hij heeft hen uitgenodigd voor een topbijeenkomst waar ze onder specialisten het grootste wiskundige vraagstuk aller tijden zullen oplossen. De plaats van afspraak is een afgelegen terrein aan een idyllisch meer. Bij aankomst worden ze in een bootje verscheept naar een pakhuis op een eiland in het midden van het meer. Ze zijn totaal afgesloten van de buitenwereld. Fermat stelt zichzelf voor en verdwijnt even later na een onrustwekkend telefoontje. De wiskundigen zitten opgesloten. Ze krijgen opdrachten die ze binnen een beperkte tijdsperiode moeten vervullen. Lukt het niet dan komen de muren op hen af: letterlijk. Een wiskundige strijd op leven en dood barst los. La habitación de Fermat is het regiedebuut van Luis Piedrahita en Rodrigo Sopeña, mannen die hun filmgeschiedenis kennen en er gretig uit citeren. Hadden ze er ook maar iets unieks aan toegevoegd dan was er ook voor de kijker enig plezier te beleven aan hun film. Het concept van de mysterieuze – kwaadaardige – opdrachtgever die een kat-en-muis-spel speelt met een op het eerste gezicht (groep) onschuldig(e) slachtoffer(s), is zo oud als de straat. Om nog indruk te maken of te verrassen, moet je als filmmaker uitpakken met een originele setting, een wonderbaarlijk sterke cast, een donker verhaal met onverantwoord immorele twists en zeker met een intelligente, geloofwaardige ontknoping. Piedrahita en Rodrigo Sopeña scoren een trieste nul op vier. Ze willen absoluut bewijzen dat het mogelijk is een nagelbijter te maken over een als saai beschouwd thema als wiskunde. Een half uur lang slagen ze daar vrij aardig in. De introductie van de personages prikkelt de nieuwsgierigheid, de filmmakers komen razend snel ter zake en de eerste raadsels zijn geestig. De ellende begint wanneer de achtergrond en het verleden van de personages verwerkt wordt in het verhaal. Want natuurlijk zijn de vier niet toevallig gekozen. Behalve het feit dat ze allen briljante academici zijn, hebben ze een band met Fermat, al weten ze dat zelf niet. Hoe meer de filmmakers hun best doen om gevat en spitsvondig uit de hoek te komen, hoe meer ze zich vastrijden in hopeloze clichés en vergezochte verklaringen. Het doet de geloofwaardigheid van de personages en het verhaal geen deugd. De nieuwe feiten / onthullingen over de wiskundigen volgen elkaar zo snel op dat ze nauwelijks te verwerken zijn. Meedenken en meevoelen met het verhaal is onmogelijk. Alejo Sauras, Lluis Homar (de blinde regisseur in Almodovars Los Abrazos Rotos), Santi Millán en Elena Ballesteros zijn bovendien veel te aantrekkelijk en sociaal vaardig om geniale wiskundigen voor te kunnen stellen. Niet dat wetenschappers er in films per se uit hoeven te zien als marsmannetjes of moederskindjes, maar de wijzer slaat te ver door naar de andere kant. Zo is ook onwaarschijnlijk dat de vier wetenschappers elkaar niet kennen. Als ze werklijk zo goed zijn in hun vak dan moeten ze elkaar op een of ander congres toch al eens tegen het lijf gelopen zijn… De opdracht voor de acteurs was bij voorbaat kansloos. Ze gaan niet af, al kunnen ze in bepaalde scènes nauwelijks wegstoppen dat ze zich afvragen in wat voor film ze beland zijn. Op papier kan La Habitacion de Fermat er veelbelovend hebben uitgezien. De uitwerking is slap. Dit is een zielloze thriller zonder spanning of verrassing. De decorbouwers verdienen een pluim maar alle andere medewerkers aan de film zullen op café niet snel opscheppen over hun bijdrage aan deze flop. Gezien op het Europees Filmfestival van Brussel 2008
terug naar boven | afdrukken |
bewaren als pdf | e-mail als PDF | als favoriet bewaren
| Een probleem op deze pagina melden
| 
uitmuntend
uitstekend
goed
boven middelmaat
middelmatig
onder middelmaat
afrader
