Meteen naar de tekst springen
KFD

INDEX >> RECENSIES >> DOSSIER K

DOSSIER K
Verheyen pikt de draad weer op

goed  

Steven Ceuterick | 07/12/2009


Share/Bookmark

We hebben er exact zes jaar op moeten wachten en sedert deze week draait hij eindelijk in de bioscopen: Dossier K, de langverwachte opvolger van De Zaak Alzheimer. Via recensies uit verschillende andere media de voorbije dagen sijpelde vooral positief nieuws door. Toch is enige nuancering zeker en vast op zijn plaats.

Toegegeven: het was een meer dan aangename verrassing in het najaar van 2003, die Zaak Alzheimer: een frisse regie, originele fotografie, een uitmuntende cast maar bovenal een ijzersterk verhaal, met dank aan romanschrijver Jef Geeraerts. Een goeie mond-aan-mond reclame deed de rest en liet de film uiteindelijk met een dikke 750.000 bezoekers op de (toen nog) vierde plaats belanden in het lijstje van meest succesvolle Belgische films. Vrij snel was er al sprake van een opvolger, maar toen regisseur Erik Van Looy het te druk kreeg met zijn presentatiewerk voor Woestijnvis en de opnames van Loft, gaf hij het regisseursstokje voor Dossier K met veel plezier door aan ouwe rot in het vak Jan Verheyen en bleef zijn bijdrage aan Dossier K beperkt tot co-scenarist. Eigenlijk verdient Verheyen alleen daarvoor al een medaille voor moed en zelfopoffering. Want hoe je het draait of keert, deze film zal altijd vergeleken worden met zijn voorganger en de kans dat deze laatste als winnaar uit de vergelijking komt, is meer dan reëel.

Dossier K is net zoals Alzheimer ook gebaseerd op een boek van Jef Geerarts en start met de brutale moord op een topfiguur van de Albanese maffia in het hartje van de Antwerpse haven. Speurders Eric Vincke en Freddy Verstuyft hopen dat het om een éénmalige actie gaat, maar zijn er zich van bewust dat, volgens de eeuwenoude wetten van de Albanese maffia, bloed moet worden gewroken met bloed en het is dan ook maar een kwestie van tijd voor er meer slachtoffers vallen. Bovendien kunnen ze zich ook niet van de indruk ontdoen dat er meer aan de hand is en dat bepaalde potjes wel eens bewust gesloten blijven onder de invloed van de hogere magistratuur. Wanneer dit een rechtstreeks gevolg heeft op het Antwerpse team van de federale recherche, stevent het verhaal dan ook op een gewelddadige climax af.

Verheyen wil ons graag doen geloven dat hij met Dossier K de draad oppikt waar Erik Van Looy hem met de Zaak Alzheimer liet liggen en het is dan ook een blij weerzien met veel oude bekenden: Koen De Bouw en Werner De Smedt keren terug als het Antwerpse speurdersduo Vincke en Verstuyft en acteren alsof ze nooit zijn weggeweest. In tegenstelling tot Alzheimer maken we ook kennis met de minder goeie kant van Vincke na een dramatisch incident halverwege de film. Inspecteur Linda De Leenheer (gespeeld door Hilde De Baerdemaeker, die in 2002 haar filmdebuut maakte onder Verheyen in diens thriller Alias) krijgt in vergelijking met Alzheimer een prominentere rol toebedeeld en speelt een sleutelrol in een cruciale sequentie. Ook de tijd heeft niet stilgestaan: de Rijkswacht uit 1995 (het jaar waarin Alzheimer zich afspeelde) is, netjes zoals in de realiteit, opgegaan in de eenheidspolitie en ex-Rijkswacht commissaris De Keyser (rol van Filip Peeters) staat nu aan het hoofd van de cel georganiseerde misdaad onder leiding van procureur Bracke (Jappe Claes). Hun beider verstandhouding met Vincke en, vooral, Verstuyft is er in die jaren echter niet op verbeterd. De bijrol van het personage Tom Coemans (in Alzheimer nog vakkundig gespeeld door ouwe rot Geert Van Rampelbergh) is niet meer van de partij en vervangen door de jonge Greg Timmermans, die we nog kennen uit Meisjes en vooral Ben X. Jammer genoeg krijgt hij onvoldoende kans om weerwerk te bieden aan de gevestigde waarden.

De zwakste schakel in Dossier K is jammer genoeg de 25-jarigige Blerim Destani in de rol van slechterik van dienst Nazim Tahir. Dat heeft niets te maken met het duidelijk aanwezige potentieel maar uiteraard alles met zijn voorganger Jan Decleir, wiens acteerprestaties in Alzheimer niet te evenaren zijn, laat staan te overtreffen. De psychologische gelijkenis tussen Decleirs Angelo Ledda en Vincke, die Alzheimer nét dat tikje extra gaf, zou ook moeten aanwezig zijn in Dossier K, maar komt niet goed uit de verf. Destani staat trouwens niet alleen want zowat iedereen die in Dossier K een iets of wat slecht karakter heeft (R. Kan Albay als hoofd van de clan waartoe ook Nazim behoort en Fatos Fryeziu als huurdoder Pjetr Gaba), moet het onderspit delven voor de goeden en zijn in wezen niets meer dan bordkartonnen karakters. Ook de al eerder vermelde Filip Peeters en Jappe Claes hebben we al sterker weten spelen. We vermelden voor de volledigheid ook nog de bijrol van Marieke Dilles als Naomi Waldack, het liefje van Nazim. In enkele interviews voor de première liet Jan Verheyen overigens weten dat een initieel gefilmde vrijscène tussen Dilles en Destani uiteindelijk de final cut niet heeft gehaald, wegens geen toegevoegde waarde aan het verhaal. Na het zien van de film kunnen we de regisseur en producenten hier alleen maar dankbaar voor zijn.

Voor de rest is Verheyen niet te beroerd om zijn eigen touch te geven aan Dossier K – eerlijkheidshalve hadden we ook niet anders verwacht – en dat is duidelijk te zien: de film oogt vlot en commercieel (al hadden wij het liever iets subtieler gehad), verveelt geen seconde en staat bol van de actie: het moet van C'est arrivé près de chez vous geleden zijn dat er nog zoveel doden zijn gevallen in een Belgische prent. Maar of dat we, zoals Erik Van Looy in de persmap beweert, binnenkort met z’n allen De Zaak Alzheimer vergeten zijn, durven we eerlijk gezegd te betwijfelen.

Lees ook het interview met Jan Verheyen en het uitgebreide setbezoek dat Moviegids tijdens de opnames had.

Titel: Dossier K
Genre: politiefilm
Regie: Jan Verheyen
Acteurs: Koen De Bouw, Werner De Smedt, Hilde De Baerdemaeker, Blerim Destani, R. Kan Albay, Filip Peeters, Jappe Claes, Marieke Dilles, Greg Timmermans

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: Albatros Film
BALZAC ET LA PETITE TAILLEUSE CHINOISE
Ma en Luo in het zomerkamp
>>>