Het BIFFF: duidelijk een alternatief voor andere “stijve” filmfestivals. (The Troll Hunter (c) Magnet)

INDEX >> FESTIVALS >>

29e BIFFF
Mensen-op-de-vlucht

Kenny De Maertelaere | 02/05/2011

We konden het amper geloven maar dit jaar was de negentwintigste editie van het Brussels International Film Festival (kortweg BIFFF) wat meteen ook betekent dat het eigenzinnige festival van hetzelfde jaar is als ondergetekende.

Vreemd dus dat diezelfde ondergetekende nog nooit eerder naar het festival was geweest; zeker als je bedenkt dat de focus ligt op films waarin niet zozeer scherpe karaktertekeningen en uitgekiende scenario's maar wel afgehakte hoofden en uitzinnige zombies centraal staan.  

Het festival, dat dit jaar van 7 tot 19 april, plaatsvond in het Brusselse Tour & Taxis blinkt uit in gecontroleerde chaos. Voor wie er nog nooit eerder is geweest, lijkt het een pandemonium. Een van de zalen in het vreemde Tour & Taxis (een verzameling bouwwerken omsingeld door een stukje Brussel dat er in de late uren dreigend bijligt) wordt omgetoverd tot een verzamelplaats van gruwel en verderf.

Mensenmassa
We zagen er horror-geïnspireerde kunstwerken (sommige schilderijen en beeldhouwwerken lijken zo weggelopen uit The Dark Crystal van Jim Henson of de films van Guillermo del Toro), mannen als grote knaagdieren op stelten en vooral veel in lederen jacks gehulde mannen met baarden; wiens dieet van bier, vettig eten en gruwel zijn tol begon te eisen.

Voor de aanvang van de film – Troll Hunter (of Trolljegeren) – had zich een gigantische massa in de zaal verzameld. Als een gigantische, pulserende slang vormde zich een rij wachtenden voor de ingang van de bioscoopzaal. En toen het dan eindelijk zover was en de filmvertoning kon beginnen, was het alsof de dijken braken. De eens zo ordelijke, relatief rustige, aanschuivende mensenmassa knapte uit elkaar en iedereen racete naar de ingang. Wie wil weten hoe het voelt om eens in een “mensen-op-de-vlucht”-scène zoals je er zo vaak in rampenfilms ziet mee te spelen, weet volgend jaar waar naartoe.

Wie ooit al eens naar het Filmfestival van Gent is geweest, zal kunnen getuigen dat het er dan vrij beschaafd en vredelievend aan toegaat. De cinefielen nemen rustig plaats op de zitjes, keuvelen gezellig met elkaar tot de lichten doven en werpen afkeurende blikken naar de weinige onverlaten die het wagen een hapje of een drankje naar binnen te smokkelen.

Dan gaat het er bij BIFFF toch wel enigszins anders aan toe. Eens in de zaal ontspon er zich een heuse race om de beste stoel te bemachtigen. Er werd gelopen en geduwd en vooral veel plaatsen bewaard voor het dozijn vrienden dat nog achterwege was. Veel frustratie dus bij mensen die aan de zijkant moesten gaan zitten. En dat terwijl er nog plaatsen in het betere middenstuk vrij waren!

De uitzinnigheid van het publiek werkte gelukkig wel aanstekelijk. Toen een moderator op het podium verscheen, werd hij uitgejouwd en belachelijk gemaakt. De man had dan ook de ondankbare taak om bindtekstjes te brengen die ons naadloos naar de start van de film moesten leiden. Maar voor het zover was verscheen eerst de “special guest” van het festival op het toneel.

Idool
Een montage van eerder werk maakte al meteen duidelijk dat het om de Finse Hollywoodregisseur Renny Harlin ging, de man die met zijn piratenflop Cutthroat Island eigenhandig een filmstudio naar de vernieling hielp (hij is ook verantwoordelijk voor o.a. Die Hard 2, Clifhanger en het – moeten we stiekem bekennen – toch wel leuke The Long Kiss Goodnight).

Harlin bleek een relaxte kerel te zijn die zich niet liet intimideren dor het joelende publiek. Hij ontsnapte echter niet aan iets wat blijkbaar alle gasten van het BIFFF moeten doen: een liedje zingen. Hij koos voor een versie van het blues-deuntje dat Samuel L. Jackson herhaaldelijk zingt in The Long Kiss Goodnight en zong het op zo'n knullige, maar vooral spontane manier dat het eigenlijk best grappig werd.

Vervolgens werd ook de regisseur van Troll Hunter André Øvredal onderworpen aan het ritueel. Zijn geneurie van At The Hall Of The Mountain King van Edvard Grieg was een moment Idool-audities waardig (maar dan wel de audities in de voorronde die uitlachtelevisie opleveren).

Tijdens de film leerden we algauw dat het BIFFF-publiek niet meteen braaf naar de film blijft kijken. Schreeuwen, grappen en grollen vertellen die de hele zaal kan horen; en masse huilen naar het scherm als er een volle maan verschijnt, commentaar geven als er teveel tijd zit tussen actiescènes en/of gruwelijke moorden... het hoort er allemaal bij. En vreemd genoeg: in deze context klopt het.

BIFFF biedt duidelijk een alternatief voor andere “stijve” filmfestivals. Dat bewijst een blik op het festivalprogramma. Maar BIFFF is meer dan een paar obscure films over kannibalen en ander tuig. Het is een totaalervaring die de wenkbrauwen doet fronsen en de mondhoeken naar omhoog laat gaan. Het grote publiek waagt zich misschien nog niet aan deze nachten vol audiovisueel geweld (op en naast het scherm) maar wij houden alvast in onze agenda een gaatje vrij voor een deelname aan de dertigste editie in 2012!

Het 29ste Brusselse International Festival van de Fantastische Film vond dit jaar plaats van 7 t.e.m. 19 april. De Gouden Raaf ging naar de film I Saw the Devil van Ji-Woon Kim.