L: Honingbezorgen als beroep (c) Feelgood Ent.

INDEX >> ACHTERGRONDEN >>

THEMA - EEN GRIEKS DRAMA
L - Autorijden als levenswerk

Bob van der Sterre | 06/03/2012

L is geen film die makkelijke antwoorden geeft. Nog sterker: er zijn geen antwoorden. Het is een lesfilm. L is een film over leren, en een debuut ook nog, van Babis Makridis, die uit het reclamevak kwam rollen. De hoofdpersoon heeft ook veel te leren. Zoals: hoe is het leven buiten mijn auto?

Een man rijdt in zijn auto rond om van heinde en verre honing te halen voor zijn rijke opdrachtgever, een man van vijftig met narcolepsie. Hij moet dan wel zijn aanknopingszinnen goed zeggen want anders is hij zijn baantje kwijt. Hij leeft zo voor zijn werk dat hij nooit die auto verlaat. Zijn verjaardag viert hij in zijn auto, vrienden ontvangt hij in zijn auto. Er komt een kink in de kabel als zich een concurrent aandient.

Cinematografische Sahara
Net als Alps en Dogtooth is deze film meegeschreven door Efthimis Filippou – die een druk bestaan moet hebben momenteel. De toon is zo droog dat je je in een cinematografische Sahara waant. Ondanks het al speelse script van Filippou zijn veel teksten ter plekke geïmproviseerd. Regisseur Babis Makridis heeft tijdens de montage veel teksten vervangen door veelzeggende stiltes.

De film is duidelijk geen realistisch drama – want dan hadden we ons uren moeten vervelen met hoe de hoofdpersoon zijn angst voor de buitenwereld zou overwinnen. De film vermaakt juist dankzij compleet maffe gesprekken. Er is geen middenweg. Die absurde gesprekken spreken je aan of niet. Persoonlijk geniet ik zelf enorm van een motorcoureur die een langsrijdende automobilist in een monoloog verwijt ‘een professionele killer’ te zijn. Zo is er ook een man, een vriend, die leeft als een beer. Als een beer? Ja, als een beer. Dat was ooit de oude autorijder – totaal verwilderd zonder een auto, op zoek naar de honing die hij faalde te bezorgen.

Het zijn niet alleen de dialogen waar je van kunt genieten want L grossiert in stiltes. Er zijn diverse prachtige absurde schilderijtjes in beeld, herinnerend aan films als Aaltra of The Garden – ook films voor de liefhebbers van het pure, ongelengde absurdisme. Het zijn geen films voor mensen die graag een begrijpelijk verhaal gaan zien, wel verhalen voor mensen die juist wat variatie op het gemiddelde tot zich nemen.

Een zo’n beeldschilderijtje is het tafereel als de bestuurder aankomt bij zijn opdrachtgever. Auto staat stil, man ligt te slapen op zijn gazon met spuitende tuinslang in zijn hand. Geen tekst. Hierna geeft hij zijn bestuurder de opdracht om naar een of andere obscure locatie te gaan om daar de zeldzame pot honing te halen.

Ideemoeheid
L is een film die niet direct ter consumptie is, die je niet kunt ‘uitleggen’ of ‘verklaren’, maar die dankzij de absurde dialogen en monologen menigmaal een grijns op het gelaat geeft. Deze droogkomische ondertoon mis je vaak in arthousefilms. Regisseur Makridis: ‘Het is een roadmovie die niet beweegt.’

De film zit op een fraai humoristisch spoor maar krijgt jammer genoeg last van ideemoeheid aan het einde van de film – als je het gevoel krijgt dat de droge tafereeltjes een beetje te veel van het goede worden. Dan gaat alles, de droogheid, de stiltes, de herhaling, de rare dialogen tegen de film werken. En dat is ontzettend spijtig. De film had een swingende impuls kunnen gebruiken, of dertig minuten korter moeten duren.

Babis Makridis in een interview met het IFFR: ‘De L uit de titel komt van de L op lesauto’s. De hoofdpersoon van de film moet gedurende het verhaal iets leren, dus ik wilde dat alles in de film een bepaald leerproces weer zou geven. Zelfs de muziek: we gebruiken een aantal keer Beethovens Mondscheinsonate, maar dan in een vals gespeelde versie. Het is één van die stukken die je als eerste leert als je piano leert spelen – het is zeg maar pop-klassiek. Dus ik vroeg de pianist om het lomp en slecht te spelen, als iemand die het nog niet onder de knie heeft.’