Meteen naar de tekst springen

INDEX >> ACHTERGRONDEN >>

THEMA - REIS ROND DE WERELD
Fable of the Fish - Magisch-realisme

 

Matthias Van Wichelen | 11/05/2012


Share/Bookmark

Aanvankelijk presenteert Fable of the Fish zich als een hyperrealistisch, sociaal drama. Gaandeweg ontwikkelt de Filipijnse film zich echter tot een speelse en fantasierijke film die blijft verrassen zonder aan natuurlijkheid en drive in te boeten.

Centraal staan Lina en Miguel, een kinderloos echtpaar van een jaar of veertig dat de provincie verlaat om het geluk te zoeken in hoofdstad Manilla. In een land waar de vraag naar geluk vele malen groter is dan het aanbod, levert ieder zijn eigen strijd. Eerst overleven, dan leven.

Het stel komt terecht in een vochtig krot aan de rand van een vuilnisbelt. Zijn job in een ijsfabriek hypothekeert Miguels gezondheid zodat er niets anders opzit dan de vuilnisbelt af te struinen op zoek naar iets waardevols. Dan neemt hun leven wonderbaarlijke wendingen. Tegen alle verwachtingen in raakt Lina zwanger: het begin van een nieuw leven waarin de onverwachte gebeurtenissen zich in sneltreinvaart opvolgen.

Consequent en eigenzinnig
Godzijdank is Adolfo Boronaga Alix Jr. een uitstekende en enthousiaste regisseur die zijn materiaal stevig onder controle houdt. Er beweegt nogal wat en sommige plotwendingen zijn behoorlijk grotesk. Een minder consequente filmmaker had het verhaal gegarandeerd laten ontsporen.

Verklappen wat er gebeurt, is misdadig want uitgerekend de enorme verrassing maakt (of kraakt) de film. Alix duwt de realiteit naar het tweede plan en gaat resoluut de magisch-realistische en satirische toer op. Die wisseling in thematiek, ritme en toon jaagt de helft van het publiek de gordijnen in. Wie afhaakt, pikt later niet meer aan want de breuk in het verhaal wordt alleen maar groter.

Fable of the Fish weigert de verwachtingen in te lossen die horen bij een film over arme Aziaten. In Europa bestaat een relatief groot en trouw publiek voor wereldcinema. Het verwacht rauwe, onversneden miserie en ellende. Het krijgt humor met een hoog what-the-fuck-gehalte.

Niet iedereen houdt van zo veel verrassing. Toegegeven: er zitten rare kronkels in het verhaal en het is niet vanzelfsprekend om er altijd vlotjes in mee te gaan, maar – en het is een belangrijke maar – de schwung, warmte, ritme en poëzie van de film vlakken de meeste oneffenheden uit.

Ferme dialogen
Opvallend sterk zijn de sobere vertolkingen van de ervaren Cherry Pie Picache (Lina) en Bembol Roco (Miguel). Ze spelen hun personages op de enige mogelijke manier: met het volste geloof in de fabelachtige gebeurtenissen die hen overkomen. Hoe moeten de kijkers er in geloven als ze dat zelf niet doen?

Picache en Roco doen nog meer dan dat. Ze geven grandioos gestalte aan een tobbend echtpaar met herkenbare, alledaagse relatie- en andere problemen. Hij drinkt en kijkt naar andere vrouwen. Zij klaagt en zaagt. Samen tellen ze hoe weinig geld ze hebben. Niets uitzonderlijks. De panache waarmee ze hun ruzies uitvechten en het sardonische genoegen dat ze in hun venijnige dialogen leggen, maakt hen alleen maar menselijker en echter. Die herkenbaarheid creëert het draagvlak voor de fabel. Het geluk is haar (en hem) gegund.

De bijrollen worden ingevuld door amateurs die zichzelf spelen op bestaande locaties. Het felle contrast tussen de penibele levensomstandigheden op de achtergrond en het sprookjesachtige verhaal op de voorgrond zorgt voor een wrange humoristische spanning. Lachen met de naïviteit en het gehannes van sukkelaars is niet netjes. Strafbaar is het evenmin en er zitten pareltjes in van soms absurde, soms satirische humor die zelfs de somberste kniesoor vrolijk stemmen.

Een onverwoestbare, totaal onmisbare klassieker is Fable of the Fish nu ook weer niet. Wel is het een bewonderenswaardig moedige en goed geslaagde poging - vooral de vertolkingen en de dialogen - om een andersoortig verhaal te vertellen op manier die we niet gewoon zijn van films uit die niet zo bloeiende cinemaregio.

Wie gezegend is met een gezonde fantasie en een open geest, beleeft negentig minuten plezier aan een scherpe vinnige film met een poëtische touch die gebaseerd is op waargebeurde feiten uit de jaren tachtig van de vorige eeuw. Of hoe de waarheid vaak vreemder is dan fictie.

THEMA - REIS ROND DE WERELD
Planeet Cinema richt de blik van oost naar west en van noord naar zuid: films uit alle uithoeken van de wereld. 

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: HBO
AMERICAN SPLENDOR
Het normale leven
>>>