Meteen naar de tekst springen

INDEX >> FESTIVALS >>

MOOOV 2013 - DEEL 4
Kapper in de straten van Bogota

 

Matthias Van Wichelen | 10/05/2013


Share/Bookmark

Een film die zich afspeelt in Colombia draait in 95% van de gevallen om Amerikaanse gangsters die een gigantische lading drugs afhalen of in een haciënda bloederig afrekenen met hun onbetrouwbare, inhalige leveranciers. Vlug hoppen ze weer op hun watervliegtuig richting Miami. Een doorsnee Colombiaan is zelden te zien en films uit het Latijns-Amerikaanse land zijn een rariteit. Zelfs op filmfestivals blijven ze een unicum. Nu is er het  razend interessante La Playa DC dat internationaal bijval geniet. Daarin staan wel gewone Colombianen centraal.

Deel 4: La Playa DC

Het debuut van de in Canada opgeleide regisseur en scenarist Juan Andrés Arango registreert hoe drie donkere broers overleven in de straten van Bogotá. Uiteraard spelen drugs ook in deze film een rol. Het zou ongeloofwaardig zijn mochten die afwezig zijn.

Het verhaal volgt Tomás die zich ontfermt over zijn jongste broer Jairo en op zoek gaat naar zijn oudere broer Chaco. Zelf leeft hij in onmin met de nieuwe, blanke echtgenoot van zijn moeder. Die wil hem een luizenbaantje opdringen als bewaker in een winkelcentrum. Wanneer Jairo op een dag binnenstrompelt en bijna onmiddellijk de deur wordt gewezen besluit ook Tomás nooit meer een voet in het huis te zetten. Samen trekken ze naar Playa DC, een ruige wijk in de hoofdstad.

De 13-jarige Jairo heeft een drugverleden – en heden – en een openstaande rekening bij een kartel. De jongen heeft dringend geld nodig om extra problemen te voorkomen. Wanneer ze horen dat hun oudere broer Chaco noodgedwongen teruggekeerd is uit het buitenland gaan ze naar hem op zoek. Met zijn drieën moeten ze het wel kunnen redden.

Het ritme van de straat
Juan Andrés Arango hanteert een zeer realistische stijl  en geeft een opvallende rol aan de schetterende geluiden van de wijk. Zijn film is levendig, fris en scherp en buitengewoon natuurlijk. Met de camera losjes op de schouder volgt hij instinctief de actie, waar die zich ook voordoet, alsof er helemaal geen scenario is. De film ontwikkelt zich op het ritme van de straat met al zijn onverwachte gebeurtenissen, soms opvallend, grappig of intrigerend, even vaak triviaal alledaags. De personages sturen het scenario, niet omgekeerd.

Dat straatleven blijkt minder spannend en stoer dan we meestal te zien krijgen in gelijkaardige films. De drie jonge mannen overleven op hun eigen manier en daar komt maar weinig heldhaftige romantiek aan te pas. Zo maken ze geen gekke plannen om Jairo’s problemen op te lossen. Ze liggen er niet wakker van. Iedereen in de wijk heeft zijn of haar ellende en meestal waait het wel over. Soms ook niet.

Scherp blijven en de weinige kansen grijpen, is het enige dat hen kan helpen. Ze strijden dan ook niet tegen bendes en de politie maar tegen de gevolgen van de vierkant draaiende economie en het virulente racisme. Voor Tomás ligt de toekomst in een kapperszaak. Na een minimale investering – een krukje, een tondeuse en wat scheermesjes – scheert hij strakke patronen op de knikkers van zijn leeftijdsgenoten. Wanneer hij niet aan het werk is, houdt hij zijn broertje in de gaten. Zo goed en zo kwaad als dat kan.

Wroetend en strompelend
De losse structuur en het actiearme scenario waarbij het verhaal hapsnap verspringt, geven  de personages – en de kijker – heel veel ademruimte. Die vrijheid biedt de kans om Tomás’ psychologisch helemaal te doorgronden. La Playa DC is een coming-of-age film op zijn donkerst en grimmigst. Gewrongen tussen zijn verantwoordelijke rol als oudere broer en de nood zijn vleugels uit te slaan zoekt Tomás wroetend en strompelend zijn weg.

Bovendien schetst Arango helder de sociale dynamiek van een woelig stadsdeel en haar inwoners. Ze komen van overal. Velen komen uit de provincies waar ze de al jaren durende burgeroorlog ontvlucht zijn. Ontheemd en opeengepakt in Bogotá vormen ze een nieuwe bevolkingsgroep met eigen normen en waarden.

Het lijkt allemaal losjes uit de pols te komen maar de regisseur bouwt zijn rijke verhaal heel bedachtzaam en beheerst op. Hij haalt het maximale uit zijn onervaren acteurs en komt zo tot een puur en waarachtig drama. Bewust laat hij een aantal randjes onafgevijld waardoor zijn film wat geduld vraagt en vooral in het begin moeilijk te doorgronden is. Eens het verhaal zich voluit ontplooit is er geen houden meer aan.

La Playa DC is een knap, rauw debuut van een eigenzinnige filmmaker met een sterk ontwikkelde eigen beeldtaal. Als hij goed omringd wordt voor zijn volgende film gaat hij brokken maken.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: Lions Gate
THE COOLER
Liefde is een kaartspel
>>>