Meteen naar de tekst springen

INDEX >> ACHTERGRONDEN >>

THE BATTERY
Filmen met een handvol zakgeld

 

Hans Dewijngaert | 13/06/2013


Share/Bookmark

Meer dan twee weken en zes mensen had Jeremy Gardner niet nodig om een zombiefilm te maken die grappiger, enger en echter is dan veel van zijn dure, grote broers. De film heet The Battery en wint op genrefestivals de ene belangrijke prijs na de andere: in Tours (Frankrijk), Edingburgh (Schotland), Fantaspoa (Brazilië) en Amsterdam (Nederland). Prijskaartje van de film: 6.000 dollar.

Jeremy Gardner maakte daarmee een film die zelfs nog goedkoper is dan El Mariachi (7.000 dollar) en The Blair Witch Project (25.000 dollar), twee schoolvoorbeelden van zuinig omgaan met zakgeld. Wie weinig geld wil uitgeven, heeft twee keuzes: of je beperkt je film tot één locatie, of je trekt de wijde wereld in op zoek naar gratis locaties.

Mooi decor
In het tweede geval kom je al snel bij een road movie uit. Verlaten wegen, weidse landschappen en groene bossen kosten je niets, maar staan garant voor mooie shots. Zo zitten er veel in The Battery. Flikkerende zon, indrukwekkende vergezichten, maar ook prachtige details van friemelende insecten of een mooi shot van een vlinder die fladdert rond een auto. Ze zijn nauwelijks te regisseren, maar vereisen een sterk vermogen tot observeren. De natuur is een mooi decor en het kost je niets. Er is nog een ander voordeel: je verwacht ze niet in zombiefilms die doorgaans platgebrande steden en rokerige skylines als decor hebben.

In het geval van The Battery trok regisseur/acteur Jeremy Gardner doorheen het platteland van Connecticut. Had hij een vaststaand plan? Een scenario? Een route? Misschien enkel een grove verhaallijn, waarin twee voormalige baseballspelers uit Pittsfield van de ene hut naar de andere trekken, op de vlucht voor zombies. Dat die gestaag de wereld aan het veroveren zijn blijkt niet zozeer uit hun aanwezigheid maar wel door de afwezigheid van mensen. Hun huizen, tuinen en berghokken staan leeg. Op de radio weerklinkt enkel ruis. De stilte is akelig maar ergens ook wel mooi.

De twee mannen hebben een basebalknuppel en een pistool. Meer is niet nodig om zich van de trage, maar lastig voorbij slenterende zombies te ontdoen. Eigenlijk is het vooral Ben (Gardner zelf) die de wapens hanteert. Al bij de eerste aanblik denk je: een natuurmens, een overlever, een holbewoner. Verwilderde haren, lange baard, killersinstinct in de ogen. Zo subtiel als een sloophamer. Waggelt er een zombie voorbij, dan hakt hij er met zijn knuppel zo ongenadig op in dat er niet veel meer dan moes overblijft. Het contrast met zijn reismakker Mickey (Adam Cronheim) kan niet groter zijn. Dat is een ingetogen kerel, de discman op de oren gelijmd, een romantische ziel die treurt om zijn overleden vriendin en hunkert naar een warm bed en een dak boven zijn hoofd.

Buddy movie
De boodschap van de film is duidelijk: meer nog dan een overlevingsstrijd tegen de zombies, moeten Ben en Mickey leren leven met elkaar. De catcher en de pitcher vormen een battery, om samen de slagman (batter) te verslaan. Baseball als metafoor voor het leven. Het is niet makkelijk om water en vuur met elkaar te verenigen. Ze kibbelen wat af. Er is onenigheid. Maar omdat ze op elkaar zijn aangewezen, is er – geheel volgens de regels van de buddy movie - ook wederzijds respect, al blijft dat vaak onuitgesproken. Kleine meevallers zorgen voor een energie-boost: een flesje water, een tube tandpasta, een duik in een fris meertje.

Het zit Ben en Mickey mee als ze een oude Volvo vinden. Op vier wielen verloopt hun tocht sneller en prettiger. Dat is natuurlijk maar schijn, want wat heb je aan snelheid als je in een post-apocalyptisch landschap eigenlijk niet weet waar je naartoe wilt? Dan vindt Mickey een walkietalkie en legt hij contact met een vrouw die zich in de zogenaamde Orchard bevindt. Het is het begin van veel ellende.

The Battery maakt handig gebruik van de voordelen van low-budget filmen. Op de zombies na, zijn er maar twee acteurs, waarvan de ene ook de regie voor zijn rekening nam. De locaties dienen zich vanzelf aan. Maar Gardner is ook gewoon een heel goed regisseur. Hij heeft oog voor mooie beelden en prachtige details. Dat kost alleen maar een hele hoop talent. Hij monteerde de boel gewoon op een Windows PC, maar plakte er wel een prachtige soundtrack onder.

Angst en bloed
Je zou kunnen zeggen dat er erg weinig gebeurt in The Battery. Twee mensen dolen rond, niet eens van punt A naar punt B, want ze hebben geen echt doel. De spanning komt toch nog wanneer ze, zonder sleutel, ingesloten geraken in hun auto en een horde zombies komt aandraven. Als hongerige wolven bespringen ze de auto. Ze ruiken angst en bloed en gaan niet weg. Op dat moment wordt de relatie tussen Ben en Mickey pas echt op de proef gesteld.

Met Warm Bodies kregen we dit jaar al een aardige nieuwe blik op het zombiegenre, maar The Battery is nog beter. De makers verkondigen trots dat ze op het voorbije Imagine Film Festival in de race om de Silver Scream Award Warm Bodies wisten te kloppen. De leuke zombie-romcom eindigde vierde met een publieksscore van 8.34. The Battery won met 8.56. Het is een hoopvolle gedachte dat films die zich richten op het kloppende hart van de mens hoger scoren dan films die focussen op de dode hersencellen van de zombie.

Officiële website: http://www.thebatterymovie.com/

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Lions Gate
SAW II
Survival of the fittest
>>>