INDEX >> RECENSIES >> MATILDA

MATILDA
De gouden raad van nonkel Dahl

Jo Anseeuw | 26/01/1997

Kinderfilms hebben vaak de onhebbelijke neiging om zeer naief en stereotiep over te komen, en vaak zijn ze bevolkt met een troep vreselijke etters die continu lopen te schreeuwen. Het is dan ook een verademing om als een volwassene naar Matilda te kijken, want voor één keer krijgen we een aantal normale (kinder-)karakters. Slim zonder daarom een etter te zijn. Lief, zonder daarom melig te zijn.

Aan de basis van deze leuke kinderfilm ligt het gelijknamig boek van Roald Dahl. Daarin volgen we Matilda, een meer dan verstandig kind dat het ongeluk heeft om in de vreselijke familie Wormwood te zijn geboren. Haar vader is een verkoper van tweedehands auto's (en tegelijkertijd ook bedrieger), haar moeder is een opgezette trut, en haar broer is een regelrechte etter. Ze zijn rijk, maar totaal asociaal, en samen zitten ze iedere dag gekluisterd aan de televisie. Je zou voor minder afstompen, en Matilda is wegens haar hunker naar kennis dan ook een mislukkeling in de familie Wormwood.

Matilda laat het echter niet aan haar hart komen, en wanneer ze de bibliotheek ontdekt kan ze haar plezier ophalen in de vele boeken die ze uitleent. Vermits haar ouders totaal vergeten zijn hoe oud Matilda is mag ze niet naar school, tot Mr. Wormwood voor haar een strenge privé-school weet te vinden waar ze wel komaf zullen maken met de 'betweterige' Matilda.

De school wordt geleid door Mevr. Trunchbull, die eigenlijk niet van kinderen houdt, en er zo haar eigen manieren op nahoudt om ze te straffen. Maar gelukkig krijgt Matilda les van de zeer aardige lerares Jenny, die echter ook met een vreselijk geheim rondloopt. Zij is de enige die de echte capaciteiten van Matilda leert kennen, en al snel sluiten ze vriendschap. Maar dat is buiten Mevr. Trunchbull en haar ouders gerekend.

Matilda is een rasechte kinderfilm, waarin kinderen genomen worden zoals ze zijn: als kinderen. En niettegenstaande de volwassen hoofdzakelijk zeer karikaturaal getekend zijn is er toch een vorm van herkenning. De familie die de ganse dag voor de televisie gekluisterd zit, zonder aandacht te schenken aan de kinderen, en geen interesse hebben in kennis en initiatief (tenzij het geld opbrengt natuurlijk). Klinkt bekend? Of de school met de vreselijke directrice, maar de lieve juffrouw. Voor kinderen zal het wel zo vreemd niet zijn.

Regisseur en producent Danny DeVito neemt zelf de rol van rasslechte vader op zich, en toont meteen dat hij, midden in Hollywood, tegen de stroom in durft te varen (hij produceerde ook niet voor niets Pulp Fiction...) door een intelligente kinderfilm af te leveren. Toegegeven, bepaalde aspecten zijn overdreven, zoals de telekinetische gaven, maar zijn dat juist niet die zaken waar kinderen van durven dromen? Geen jubelend einde ook, maar eigenlijk wel een intrieste bevestiging van het slechte ouderschap van het koppel Wormwood.

Rhea Perlman (in het echte leven ook bekend als Mevr. DeVito) zet een prachtige karikaturale Mevr. Wormwood neer, maar het is toch Mara Wilson die met de eer gaat lopen als Matilda. Al is Pam Perris ook niet te versmaden als de kogelstotende Mevr. Trunchbull.

Sommige mensen gaan misschien wel problemen hebben met het 'opstandig' karakter van de kinderen tegenoverstaande de slechte volwassenen, maar dat hoort een kind nu eenmaal te zijn. Het is dat, of rondschreeuwende etters...