Meteen naar de tekst springen

INDEX >> RECENSIES >> THE FAN

THE FAN
The king of baseball

onder middelmaat  

Christophe Van Cauwenbergh | 31/03/1997


Share/Bookmark

Na een opvallend sterk dubbeljaar met Casino, Heat, Sleepers en Marvin's Room (een film die hier nog niet werd uitgebracht), krijgen we weer een iets of wat teleurstellende De Niro te zien.

De Niro speelt Gil Renard, een gescheiden man en belabberde vader wiens werk tevens op de helling staat. Hij is een verkoper van messen, die al zijn aandacht richt op zijn favoriete baseballploeg, de San Francisco Giants, en in het bijzonder op de nieuwste aanwinst van de Giants, Bobby Rayburn. Het wil niet echt vlotten in Bobby's nieuwe ploeg, vooral omdat sterspeler Juan Primo zijn rugnummer niet wil afstaan aan de bijgelovige Bobby. Ondertussen gaat het bij Gil van kattekwaad naar erger. Hij wil zijn idool uit de nood helpen, en doet het ondenkbare. De poppetjes gaan helemaal aan het dansen wanneer Bobby niet opgezet blijkt met Gils uitzinnige hulp.

Dit verhaal is gebaseerd op de gelijknamige roman van Peter Abrahams. Hoewel het aanvankelijk een redelijk origineel uitgangspunt lijkt, doet The Fan te snel een aantal belletjes rinkelen. Uitzinnige fans waren al vaker filmvoer, bijvoorbeeld in Rob Reiners Misery. Robert De Niro zelf speelde de rol al eens eerder als Rupert Pupkin in The King of Comedy. Ook echo's van Falling Down (ongewenste ex, mislukte carriere, noem maar op). Alsof dat allemaal nog niet volstaat, stelt De Niro enigszins teleur omdat zijn vertolking al te dicht aanleunt bij typetjes die hij al te vaak heeft gespeeld. Niet alleen trekjes van Rupert Pupkin, maar ook van Taxi Drivers Travis Bickle, Cape Fears Max Cady en This Boy's Lifes Dwight Hansen. Allen moegetergde, onbegrepen mislukkelingen die zowat ontploffen van opgekropte, ingehouden woede. Geen slechte De Niro, maar een te weinig originele.

De Niro wordt omringd door een schare bekende acteurs die een matige tot goeie vertolking ten beste beste geven. Zo is Wesley Snipes, nu niet meteen bekend om zijn acteertalent, nog verbazend geloofwaardig als Bobby Rayburn: eerst arrogante baseballpro, vervolgens meer ingetogen en volwassen. De rol van Ellen Barkin (ook al met De Niro te zien in This Boy's Life) als radiojournaliste is echter beschamend slecht uitgewerkt: een zwoele stem met een blond bosje haar. Benicio Del Toro ten slotte speelt de Latijns-Amerikaanse baseballheld Juan Primo. Del Toro is bekend als de mompelende, oneindig lange boef uit The Ususal Suspects.

The Fan werd geregisseerd door Tony Scott, en dat is er wel aan te zien: alles is zeer stilistisch in beeld gebracht, met veelvuldig gebruik van rookeffecten, vetraagde beelden en een flitsende montage. Sommige scènes zijn werkelijk poëzie met beelden (vooral de grote 'vriendendienst' van Bobby spingt in het oog). Maar uiteindelijk mag het allemaal niet baten: in se is The Fan een eindeloos langdradige film, die meer verveelt dan boeit.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Fox
STAY
Je bent niet wie je bent
>>>