Meteen naar de tekst springen

INDEX >> RECENSIES >> FACE

FACE
Satijnen geweld

goed  

Hans Dewijngaert | 13/09/1998


Share/Bookmark

Britse films: ze zijn meestal hard, realistisch, vol misère en spelen zich af in de achterbuurten van een stoffig en smerig Londen. Zo ook Face, een koud, nuchter maar ook liefdevol gangsterportret van Antonia Bird.

Antonia Bird kennen we vooral van de redelijk controversiële film Priest uit 1994, het verhaal van een homofiele priester die zichzelf en ook God in vraag stelt. Daarvoor had Bird voornamelijk tv-series op haar naam staan, waaronder ook enkele afleveringen van Inspector Morse uit 1987. Bij het grote publiek verwierf ze relatieve bekendheid door het in Hollywood gefilmde Mad Love, waarin Chris O'Donnell en Drew Barrymore als Matt en Casey op de loop gingen voor hun vreemde liefde en vooral voor zichzelf.

Met Face keert Bird terug naar Engeland, meer bepaald naar het ruwe gangstermilieu van Londen. Paradoxaal genoeg maakt ze een schitterende mengeling van harde realiteit en dromerige surrealiteit. Je moet een vrouw zijn om zoveel geweld met zoveel gevoel te kunnen afwisselen. Dat maakt van Face een imponerend filmisch portret, waarin Bird zonder schroom speelt met Tarantino en Scorsese. Het enige verschil is dat haar personages staan als een huis. Voor elk geweerschot dat er valt, toont ze ook de menselijke gevolgen en dat is ongelooflijk knap.

We volgen het doen en laten van Ray, een voormalige linkse rakker die zich sinds enige tijd bekwaamd heeft in gewapende overvallen. Die organiseert hij samen met een groep vrienden, onder meer met Dave, Julian en Stevie. Op een dag overvallen ze de kluis van een bank. De overval zelf gaat goed, maar later blijkt dat hun buit gestolen werd. Iedereen die meewerkte aan de overval is nu een verdachte en de vriendschap onder de kameraden wordt danig op de proef gesteld.

Om die vriendschap (en de relativiteit ervan), draait de hele film. Cynisch, omdat het vriendschap is onder criminelen. Robert lijkt de verstandigste van de groep, terwijl Julian verbaal het sterkst uit de hoek komt. Stevie is niet van de slimste. Om uit de werkelijkheid te ontsnappen, leest hij sciencefiction-verhalen. Het is bevreemdend te zien hoe Ray het ene moment zijn schattige vriendin Sarah knuffelt en vervolgens aan de overval begint. Hard, meedogenloos, zonder medelijden.

Face is typisch zo'n film die je niet voor je plezier gaat bekijken en die achteraf nog in je hoofd blijft rondtollen. Robert Carlyle is zo'n beetje de troetelacteur van Antonia Bird. Hij speelde eerder al mee in Safe ('93) en Priest ('94) en is binnenkort ook nog te zien in Ravenous. In Face speelt hij de sterren van de hemel als Ray. Hij is een mens van vlees en bloed, kwestbaar, vol twijfel. Zijn vriendin Sarah (Christine Tremarco) is een engel, maar zal zij zich kunnen verzoenen met het leven dat Ray leidt? Het is één van de vele vragen waar Bird gedurende bijna twee uur antwoord op geeft. Keihard, deze Face, maar omsponnen met een vreemdsoortig waas van satijnen vriendschap en liefde.

Titel: Face
Genre: Drama
Duur: 1u50
Regisseur: Antonia Bird
Acteurs: Robert Carlyle, Ray Winstone, Steve Sweeney, Gerry Conlon, Leon Black, David Boateng, Lena Headey, Eddie Nestor, Steven Waddington, Christine Tremarco, Andrew Tiernan, Sue Johnston, Damon Albarn, Philip Davis

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Paramount Vantage
THERE WILL BE BLOOD
Olie boren als milkshake drinken
>>>