Meteen naar de tekst springen

INDEX >> RECENSIES >> UNDERGROUND

UNDERGROUND
Oorlog is nooit een pretje

middelmatig  

Jo Anseeuw | 26/01/1997


Share/Bookmark

Underground, de slotfilm van het Internationaal Filmfestival van Vlaanderen, bewijst nog maar eens dat een Gouden Palmwinnaar (Cannes, 1995) wel vaker gemengde gevoelens opwekt. Zelf zijn we enigszins teleurgesteld over deze aanklacht tegen de oorlog in ex-Joegoslavië. Niet tegen de oorlog in het algemeen natuurlijk.

Deze prijswinnende film van Emir Kusturica begint in 1941 met het Duitse bombardement op Belgrado. Marko verbergt zijn naïeve en onstuimige vriend Blacky samen met een aantal vluchtelingen in de kelder van zijn grootvader waar ze wapens vervaardigen om het fascistisch bewind van de nazi's omver te werpen. Beide vrienden hebben ook een oogje op Natalija, een jonge actrice. Blacky weet haar met een gedurfde actie te schaken.

De tweede wereldoorlog is ten einde, maar Markov houdt zijn beschermelingen in de kelder via toneelaccessoires en geluidseffecten in de waan dat de oorlog nog steeds verder woedt. Zelf wordt hij er niet echt slechter van, en daarenboven heeft hij de schone Natalija voor zich alleen. Twintig jaar lang houdt hij die maskerade vol... De ultieme confrontatie komt pas in 1991.

Underground is geen eenvoudige film. De film is doorspekt met thema's zoals bedrog, communicatie, illusie, manipulatie, vriendschap en het is natuurlijk een aanklacht tegen de onzinnige oorlog die momenteel woedt in ex-Joegoslavië en in veel te veel andere landen.

Een zeer nobele film dus, maar toch waren we niet overtuigd. De vondst van de 'parallelle wereld' in de kelder is geniaal en tegelijk ook aangrijpend. En daar ligt volgens ons het probleem. De problematiek is op zich natuurlijk zeer zwaar en emotioneel geladen, maar Kusturica maakt de fout om er een mengeling van drama en komedie van te maken. Het zijn die grappig bedoelde elementen die ons toch wel stoorden en ons op de zenuwen begonnen te werken. Hij had het bij één genre moeten houden, en dit was in dit geval drama geweest.

Ook de muziek van Goran Bregovic kon ons niet bekoren. We werden er eerder zenuwachtig van, of was het juist de bedoeling van de regisseur om ons eerder ongemakkelijk te laten voelen tijdens deze film? Veel te vaak kregen we het gevoel dat een nietszeggende scène enkel werd gerokken om alle noten op de geluidsband te krijgen.

Waar we dan wel weer lovend over kunnen zijn is de produktie-design. Vooral de ondergrondse sets zijn heerlijk om naar te kijken, en deden ons vaak denken aan sfeervolle films zoals Delicatessen. Het verwonderde ons dan ook niet dat we in de persmap terugvonden dat we met dezelfde produktiedesigner te maken hadden. Ook de belichting, die verschillend is voor de scènes boven en onder de grond, zorgt voor een geslaagde sfeerschepping.

Jammer dus dat we dit festival niet konden afsluiten met een echt goede film, al zullen niet alle collega's het daarmee eens zijn.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

UIP
KING KONG
Beauty killed the beast
>>>