Meteen naar de tekst springen

INDEX >> RECENSIES >> VAMPIRE IN BROOKLYN

VAMPIRE IN BROOKLYN
Leeggezogen verhaaltje

onder middelmaat  

Lieve Verstraten | 26/01/1997


Share/Bookmark

Vampieren, de kinderen van Cain... Sinds eeuwen worden mensen bekoord door die mysterieuze schepsels. Helaas lopen er in Hollywood een paar spelbrekers rond die de intrigerende mystiek errond verpauperen tot goedkoop vertier. De indigestie na Mel Brooks' klucht Dead And Loving It is amper genezen of Wes Craven doet er nog een royale schep bovenop met deze Vampire In Brooklyn.

In essentie is het de dualiteit van verlokking en afgrijzen die de mythe steeds weer nieuw lezen inblaast. De fascinatie vindt haar voedingsbodem in de aspecten van het eeuwig leven en de verdorvenheid van het ras. Daar is dus nauwelijks iets van terug te vinden in het in-droevig slechte script dat door aspirant-zondagsschrijver Eddie Murphy, tesamen met broer en stiefvader, in elkaar geflanst werd.

De cocktail van humor, bloed en liefde die de affiche ons belooft blijkt uiteindelijk slechts een lichtjes herziene versie van Coming To America te zijn. Ditmaal geen prins, maar een vampier (Eddie Murphy) die naar het beloofde land trekt om er een bruid op te sporen. De uitverkorene is Angela Bassett, politieagente en tevens 'halfbloed' vampier. De vrouw is echter onwetend van haar duistere roots en raakt uiteindelijk verstrikt tussen de twee werelden. Hetgeen natuurlijk resulteert in een climax waarin ze de finale keuze moet maken.

Het hele verhaal, happy end incluis, is ontzettend cliché-geladen en opgeklopt. Het verdrinkt in de speciale effecten en oerdomme gags die vaak nog gepikt zijn ook. Murphy's knechtje wiens ledematen er op de meest onopportune momenten van af vallen, is bijvoorbeeld zo weggelopen uit Braindead. De grijns op de gezichten van de acteurs is trouwens tekenend voor de ernst waarmee de cast in de film gelooft.

Het vreemde is dat nu net Wes Craven dit allemaal op zijn archief krijgt. Hij is toch niet bepaald een doetje als het op regisseren van horror aankomt. Maar dat is misschien net het probleem: hij gaat de mist in omdat deze film het midden tracht te houden tussen horror en comedie. Craven zou beter bij de pure vorm van horror blijven. De humor is te weinig subtiel om grappig te zijn en te sterk aanwezig om de horror geloofwaardig te maken. Voor advies was Craven beter ten rade gegaan bij Roman Polanski. Die verwezenlijkte wél een geslaagde mix van horror en satire in zijn Bal Des Vampires.

Als er één winnaar is, dan is het ongetwijfeld Murphy. Niet Eddie, maar wel de grondlegger van de wet die zegt dat als iets nog erger kan mislopen, dat ook zal gebeuren. Behalve het feit dat de film, met een prijskaartje van twintig miljoen dollar een miskleun werd, hangt ook het dodelijke ongeval van Sonja Davis, de stand-in van Bassett, als het zwaard van Damocles boven het hoofd van Craven en wel in de vorm van een schadeclaim van vijftig miljoen dollar...

Hopelijk laat Craven in de toekomst zijn tanden weer meer zien want deze Vampire In Brooklyn verdient absoluut niet het eeuwige leven!

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Universal Pictures International
THE MUMMY: TOMB OF THE DRAGON EMPEROR
Versheidsdatum ruim overschreden
>>>