CAMPING COSMOS " /> Planeet Cinema - <span style="color:black;background-color:#ffff66"><span style="color:black;background-color:#99ff99">CAMPING</span></span> <span style="color:black;background-color:#A0FFFF"><span style="color:black;background-color:#ff9999">COSMOS</span></span> Meteen naar de tekst springen

INDEX >> RECENSIES >> CAMPING COSMOS

CAMPING COSMOS
Le cinema est un anus artificiel

slecht  

Steven Van den Brande  /  Kaat Van Wonterghem | 26/01/1997


Share/Bookmark

Neen, deze film is niet wat men ervan beweert. Sinds Cannes kreeg hij nogal unaniem en eenzijdig het pippi-, kakka- en stront-moppen-label opgekleefd. En toegegeven... deze opvolger over het (seks)leven van Jan Bucquoy mag dan op sommige momenten inderdaad even al te gortig uit de hoek komen, het verhaal en de manier waarop de eeuwige rebel uit Harelbeke het ons brengt blijft in de lijn van de Sturm-und-Drang-cinema.

In vergelijking met La vie sexuelle des Belges kan men Camping Cosmos even goed omschrijven als La vie culturelle des Belges. In het midden van de jaren '80 speelt Bucquoy (nog steeds Jean-Henri Compere) op deze camping te Westende de culturele animator, die naast het hele universum aan Belgitudes (frieten, seks, voetbal) welke de campinggangers rijk zijn, ook nog Cultuur met een grote C tracht bij te brengen aan deze mensen. Maar wat blijkt... Bertolt Brecht of Dadaistisch theater zijn niet echt spek voor de bek van het campingvolkje. Uiteindelijk gooit hij het over een andere boeg. Brood en spelen (de bokswedstrijd De Kerpel versus Coopmans) maken het voor hem mogelijk zijn uiterst links gedachtengoed aan de man te brengen.

Wat dit filmevenement zo ontoegankelijk en deels zo humoristisch maakt, is dat tussen de surrealistische collage van enkele kusttoeristen op de camping door, subtiele artistieke boodschappen (L'Art est mort Vive l'art, maar ook Les irs sont reels en de Magritte-achtige verwijzing naar het Dadaistische pissijn van Duchamps met de woorden Ceci n'est pas un objet d' art) en linkse randbemerkingen op de maatschappij in het algemeen en op de Belgitudes in het bijzonder worden gespuid. Bucquoy verspringt bij het geven van deze kritiek pijlsnel van het ene personage naar het andere waardoor de kijker meer dan aandachtig moet zijn. Dat in tegenstelling tot het eerste deel van wat een trilogie moet worden. Eveneens vervelend zijn de momenten waarop je als kijker het gevoel overvalt een buitenstaander te zijn. Sommige shots lijken eerder een therapeutische werking te hebben voor de regisseur alleen ofwel kunnen ze slechts gevat worden door de bekritiseerde partij.

En dan zijn er nog de cameos. Sommige figuren zeggen iets (Marcel van Tilt als scheidsrechter in de bokswedstrijd en Jan Decleir als homo die zijn vriend komt opzoeken), anderen zijn hun tong kwijt (Herman Brusselmans als Hell's Angel) of kunnen slechts de belachelijke woorden Un, deux, trois, houla, houp uitstoten (Arno als redder). Verder kun je wel even grijnzen met Le pede de Laken en de lustverwekkende sprookjes de la Reine Fabiola (version Opus Dei). Last but not least krijgen we natuurlijk de dikke tetten (om in de vocabulaire te blijven van de overige filmcritici) die uiteindelijk na veel omzwervingen klaarkomen bij een lustige vertelling uit een Kuifjesstrip. Kuifje zelf speelt trouwens ook mee... maar deze versie moet u zelf gaan bekijken.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: RCV
MEAN CREEK
Niets is wat het lijk(t)
>>>