Meteen naar de tekst springen
Foto: UIP

INDEX >> RECENSIES >> TEA WITH MUSSOLINI

TEA WITH MUSSOLINI
Alles behalve een gezellig theekransje

middelmatig  

Lieve Joosen | 14/11/1999


Share/Bookmark

Tea with Mussolini is in de eerste plaats een autobiografie. Franco Zeffirelli grasduint in zijn eigen verleden, in de jeugdjaren die hij beleefde in Firenze, tegen de achtergrond van de opkomst en de val van het fascisme. De kleine Luca Innocenti in de film, is de Franco van toen en we volgen hem in zijn groei naar volwassenheid.

De kleine Luca is een buitenechtelijk kind en zijn vader, een rijk Italiaans koopman, heeft meer oog voor vrouwelijke schoonheden dan voor zijn eigen zoon. Om Luca uit het weeshuis te houden, ontfermt de secretaresse Mary Wallace (Joan Plowright), een Britse inwijkelinge, zich over hem. Samen met haar Britse vriendinnen, de Scorpioni, die hun naam danken aan hun scherpe uitspraken, houdt zij de jonge Innocenti in de gaten en leidt zij hem doorheen momenten van leut en verdriet, om hem te laten opgroeien tot een echte gentleman. Deze Britse ladies zijn verknocht aan de zonnige, kunstminnende wereldstad die ze zelf als thuishaven gekozen hebben. De aanwezigheid van de Amerikaanse archeologe Georgie (Lily Tomlin) en de terugkeer van de pronkerige kunstverzamelaar Elsa Morganthal (Cher) is de conservatieve Britten vaak een doorn in het oog, al blijven ze op elkaar aangewezen.

Op de achtergrond groeit de dreiging van een nieuwe oorlog, zij het dat de dames zich van geen kwaad bewust zijn wanneer op een dag de Italiaanse fascisten hun tea-time verstoren. Met de naïviteit van een kind geloven de dames dat Mussolini hen niet in de steek zal laten, tot de werkelijke deportatie zich aanmeldt. Luca, intussen een flinke knaap geworden, moet met lede ogen aanzien, hoe zijn vroegere 'familiekring' in afzondering wordt gebracht. In deze woelige tijden leert hij eveneens dat haat en liefde heel dicht bij elkaar liggen. Maar zoals het spreekwoord zegt: 'In tijden van nood leert men zijn vrienden kennen.'

Een typische oorlogsfilm is Tea with Mussolini zeker niet geworden. De toeschouwer wordt enkel geconfronteerd met de gruwel van WO II wanneer de dames weggehaald worden terwijl ze gezellig genieten van hun afternoon tea in de Galleria degli Uffizi. Centraal staat de ontwikkeling van Luca en de nostalgie rond het Firenze van voor de oorlog. De speciale sfeer van het excentrieke Britse leventje van alledag en de Italiaanse landschappen doen je het koude Belgische leven snel vergeten. Zeffirelli en co-auteur John Mortimer zijn er in geslaagd om ieder personage apart gestalte te geven en de actrices van dienst zorgen ervoor dat de personages op een schitterende manier belichaamd worden. Ook de acteerprestatie van de kleine, vertederende Luca zal allicht menig hart stelen. Vooral Cher, die een rijke Amerikaanse vertolkt, een rol die haar op het lijf geschreven lijkt, bewijst nog maar eens haar kwaliteiten als top-actrice.

Tea with Mussolini is de dertiende film van Zeffirelli, in een carrière die al ongeveer vijftig jaar duurt en waarin hij film combineerde met opera, theater en tv. Velen herinneren zich ongetwijfeld nog zijn prachtige verfilming van Romeo and Julia en The Taming of the Shrew. Net als in zijn Hamlet (met Mel Gibson in de hoofdrol), heeft hij voor het camerawerk een beroep gedaan op David Watkin, die onder meer ooit een oscar won voor Out of Africa. Tea with Mussolini is dan wel geen kaskraker, wie het niet zo begrepen heeft op massaproducties en van film meer verwacht dan passief wegdromen, komt hier ruim aan zijn trekken.

Titel: Tea With Mussolini
Genre: drama
Speelduur: 1u57
Regisseur: Franco Zeffirelli
Acteurs: Cher, Judi Dench, Joan Plowright, Maggie Smith, Lily Tomlin

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Independent
THE HOAX
Leugens als waarheid
>>>