Meteen naar de tekst springen
Foto: Buena Vista

INDEX >> RECENSIES >> TARZAN

TARZAN
Disney op eenzame hoogte

uitmuntend  

Hans Dewijngaert | 22/11/1999


Share/Bookmark

Waar het eindigen zal, weet niemand. Maar feit is dat Disney grenzen blijft verleggen. Met hun 37e avondvullende animatiefilm, de opvolger van Mulan, slingert de Grote Muis nog maar eens naar ongekende hoogtepunten. Zowel narratief, muzikaal als visueel is het met Tarzan weer smullen geblazen. Een feest voor groot en klein. Een zegen voor animatie en bioscoop.

Tot voor kort zag de toekomst van Tarzan er niet echt rooskleurig uit. Al opgedraafd in een goeie 75 films en tv-series, maar uitgemolken en leeggedraaid. Dat Johny Weismuller even snel langs lianen slingerde als hij de honderd meter zwom, kon natuurlijk niet blijven boeien en geen hond die nog warm liep voor pseudo-Tarzans als pakweg George of the Jungle, Jungle to Jungle of Greystoke the Legend of Tarzan. Neen, de aapmens van schrijver Edgar Rice Burroughs leek voorgoed uitge-ay-yi-ay-yi-ahhd. Tot de droomfabriek Disney zich ermee ging bemoeien en Tarzan, met 150 miljoen in de rug, nieuw leven inblies. Het succes was enorm: Tarzan opende in Amerika met 34 miljoen dollar en overtrof daarmee het succes van de vorige drie Disneys The Hunchback of Note Dame, Hercules en Mulan, en strandde op een opbrengst van 170 miljoen dollar. Niet de 313 miljoen die The Lion King destijds opbracht, maar toch.

Tarzan opent op zee. We zien hoe een koppel schipbreuk leidt en samen met hun jong zoontje aanspoelt op een verlaten eiland. Het koppel wordt er gedood door een panter en het kindje wordt gevonden door de zorgzame gorilla Kala (stem van Glenn Close), die zopas zelf haar baby-gorilla verloren heeft. Tegen de zin van haar man Kerchak (Lance Henriksen) brengt ze het kind, dat ze Tarzan noemt, groot. Alles lijkt goed te gaan, tot de rust in de jungle verstoord wordt door professor Porter (Nigel Hawthorne) en zijn dochter Jane (Minnie Driver), die op zoek zijn naar gorilla's. In hun kielzog brengen ze ook de jager Clayton (Brian Blessed) mee, die eerder kwade bedoelingen heeft. Plots komt Tarzan oog in oog te staan met medemensen en begint hij te twijfelen aan zijn eigen identiteit. En dat terwijl Clayton en de rest het op de dieren gemund hebben.

Bij Disney denkt men nu al een tijdje dat een winnende formule niet veranderd moet worden, en dus krijgen we in Tarzan alle klassieke succeselementen opnieuw voorgeschoteld. Tarzan groeit op met twee sidekicks (het jonge aapje Terk en de neurotische olifant Tantor), maar het gehalte aan serieux is toch groter dan in vorige films. Dit is niet de zelfzekere en stoere Tarzan op zoek naar een verloren stad vol goud, maar wel een twijfelend persoon op zoek naar zichzelf. Meer dan eens stelt Tarzan zich de vraag wie of wat hij nu eigenlijk is en waar hij bijhoort. Op het einde komt hij voor de onmogelijke keuze te staan en moet hij kiezen tussen de jungle of Jane. De uitkomst die Disney voorschotelt, levert hem het beste van de twee werelden op en is allesbehalve realistisch. Typisch Disney en een beetje overdreven dus. Verder zit er in Tarzan natuurlijk stof genoeg over volwassen-worden en het bij Disney zo geliefde vader-zoon-conflict. Thema's als verdraagzaamheid en tolerantie komen ook heel sterk op de voorgrond. Volgens Tarzan kunnen mens en dier best in één wereld samenleven. Waarom zouden mensen dat onderling dan ook niet kunnen?

Maar Disney moraliseert gelukkig niet al te veel en legt voldoende nadruk op de actie. Die verloopt in een werkelijk adembenemend en nooitgezien decor. De jungle is zo wijd en vol diepte, dat je werkelijk ogen te kort komt. Viel onze mond nog open van de balsequentie uit Beauty and the Beast, het is onwaarschijnlijk wat een evolutie de animatiewereld sindsdien doorgemaakt heeft. Voor Tarzan introduceerde Disney een techniek die bekend werd als Deep Canvas. Het laat toe om handgetekende tweedimensionele beelden laten op te draven in driedimensionele decors. De camera glijdt, draait en beweegt doorheen de settings dat het een lieve lust is. Dat moet ook wel om Tarzan op zijn rollercoastertrips langs de lianen te volgen. Zelden zat er zoveel tempo in een tekenfilm. Niks dan lof dus voor regisseurs Chris Buck en Kevin Lima, die op A Goofy Movie na, nog een leeg curriculum hadden. Bewonderenswaardig. Dat Bob Tzudiker en Noni White eerder ook al meeschreven aan The Lion King verbaasd dan weer niet.

Met Tarzan flirt Disney weer maar eens met de grenzen van perfectie. Een tekenfilm vol drama, humor en onbegrensde vitaliteit. Béter kan niet, denk je weer. Net zoals alle vorige keren. Tot de volgende parel uit de droomfabriek rolt wellicht. Gelukkig is een jaar zó voorbij.

Titel: Tarzan
Genre: Tekenfilm
Speelduur: 1u38
Regisseur: Kevin Lima en Chris Buck
Stemmen: Tony Goldwyn, Minnie Driver, Rosie O'Donnell, Wayne Knight, Glenn Close, Nigel Hawthorne, Lance Henriksen

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Lions Gate
SAW II
Survival of the fittest
>>>