Meteen naar de tekst springen
Foto: BMG Ariola

INDEX >> ACHTERGRONDEN >> ZINGENDE ACTEURS EN ACTRICES

ZINGENDE ACTEURS EN ACTRICES
Later als ik groot ben...

 

Ann Leysen | 30/11/2003


Share/Bookmark

Is het een gave of is het niet meer dan een giftig geschenk: de wil om niet alleen jezelf te ontplooien als acteur of actrice, maar op de koop toe ook nog eens met de wereld te willen delen wat je met je stembanden kan. Of vice versa. Zangers en zangeressen op wie het witte doek zo'n grote aantrekkingskracht uitoefent dat ze even vergeten waar ze echt goed in (denken te) zijn... Zingen.

Als je er even goed over nadenkt, dan is het absoluut een trend die in de jaren '80 ingezet werd. Acteurs en actrices die hun kans wagen achter de microfoon en zo het beste van zichzelf geven. Iedereen heeft wel een hobby en het toeval wil dat half Hollywood er een amateuristische zangcarrière op na lijkt te houden. Om met dat verborgen talent echt iets te kunnen doen, moet je gewoon op het juiste moment op de juiste plaats zijn. De gelegenheid moet zich voordoen, ook voor acteurs en actrices. Dat de poorten van de grote platenfirma's heel wat vlugger voor hen opengaan dan voor de gewone mens in de straat, staat als een paal boven water. De keerzijde van de medaille is dat sommigen voor ze het goed en wel beseffen ook hun vingers verbranden. Toch is het de omgekeerde situatie die pas echt problematisch lijkt te zijn: zangers en zangeressen die denken dat ze kunnen acteren. Pas op, er zijn er wel een aantal die deze stelling bevestigen, maar je kan ze op één hand tellen. De meerderheid gaat roemloos ten onder in hun drang naar erkenning. Om echt een goed overzicht te krijgen van wie er met brio in slaagde (op welke manier ook) de ene professie te combineren met de andere, kunnen we best een opdeling maken.

Laten we eerst eens een aantal acteurs en actrices onder de loep leggen die een stap in de onbekende muzikale wereld zetten. De vraag die we onszelf moeten stellen is: "Waarom?" Voor de fun? Voor hun rol in een film? Het is een onmiskenbaar argument om hun prestatie te evalueren. River Phoenix is een acteur die in het eerste rijtje thuishoort. Van kindsbeen af was hij iemand die dagdagelijks met muziek bezig was. Zijn gezinssituatie evolueerde ook zo dat hij samen met zijn zus Rain als Los Ninos Rubios Qui Canta wat centjes probeerde te verdienen in de straten van Carácas tot Los Angeles. Zijn wil om ook op muzikaal vlak te presteren, was dus geen beslissing die van vandaag op morgen genomen werd. Voor Phoenix was het ook een soort uitlaatklep, een manier om aan anderen te bewijzen dat hij getalenteerd was. Toen hij zijn buik vol had van het aantreden in commercials voor het aanprijzen van producten die hij zelf helemaal niet consumeerde en waar hij allesbehalve achterstond, had hij plots weer een zee van tijd. Uren, minuten en seconden die hij creatief benutte. Hij werkte samen met zijn zus aan nieuwe nummers en dook opnieuw op in de straten van Westwood. Met de jaren bleef muziek een centraal element in het leven van de veel te jong gestorven acteur. Zo kon je hem met zijn gitaar rond de schouder (samen met Wil Wheaton) zien in de videoclip van Ben E. King's Stand by Me, de titelsong van de gelijknamige film. Dat hij meer kon dan de snaren van zijn gitaar beroeren, merkte ook regisseur William Richtert op. Hij gaf River de kans de titelsong voor A Night in the Life of Jimmy Reardon te schrijven. River Phoenix nam pen en papier, schreef 'Heart to get' en nam het op als een zestien-track demo. Jammer genoeg werd het nummer niet opgenomen in de uiteindelijke film. De kans die Richtert River gegeven had, bleef echter niet onopgemerkt. De demo trok de aandacht van Chris Blackwell, dé topman van Island Records. Hij bood Phoenix een open contract aan, zonder verplichtingen van beide partijen. Feit was dat River op dat moment de kans kreeg om een band op te richten. De deal hield ook in dat er geld opgehoest zou worden voor de oefensessies van de groep en voor het opnemen van demo's. En als de muziek goed genoeg was voor de oren van Blackwell, dan zat de release van een album erin. Het was River's tante, Merle, die haar neef in contact bracht met Josh Greenbaum, op dat moment de drummer van Toy Soldier, een band uit Fort Lauderdale. De twee konden het prima met mekaar vinden. Ook Greenbaum was de zoon van hippies; hij had het overgrote deel van zijn jeugd doorgebracht in een commune in Woodstock. De band tussen de twee werd pas echt sterk toen River met zijn familie naar Gainesville, FL verhuisde en hij Josh uitnodigde bij hen in te trekken. De maanden die daarop volgden, stonden voor River en Josh volledig in het teken van de toen nog naamloze band. Onder het alziend oog van Kim Buie (die van Blackwell toezicht moest houden op het project) ging het duo op zoek naar muzikanten die hun band konden vervolledigen. Het waren Josh McKay, zus Rain en Kim Hankins die zich bij River en Josh voegden. McKay was een 22-jarige gitarist uit Denton, TX die vrijwel direct opging in de vreemde composities en teksten van de acteur. Met titels 'Aleka Dozy Encircles' en 'Mardi Gras in Dublin' kon je ook moeilijk alledaagse nummers verwachten. De band kreeg de naam Aleka's Attic mee. Het was River die aan de naam een hele mythologie zou vastknopen: "Aleka is a poet philosopher. The Attic is a meeting place where he lives and he has a secret society. They come and visit him and read his works. He then dies and they meet irregularly and continue the readings of his works, and from that learn their own, and become filled with this new passion for life. And they express it through music and form a band." 'Aleka Dozy Encircles' vertelt het sprookjesachtige verhaal van de band. Begin 1990 vloog Aleka's Attic naar Charlotte, NC om een nummer op te nemen voor "Tame Yourself". 'Across the Way' zou het eerste en enige nummer zijn dat tijdens zijn leven op cd verscheen. 'Too much Colors', een nummer dat opduikt in My Own Private Idaho blijft er eentje dat je enkel kan horen tijdens de film. Er werd nooit een soundtrack van deze klassieker van Gus Van Sant uitgebracht, met alle gevolgen van dien. River's laatste publieke optreden als zanger dateert van oktober 1992 toen hij in Gainesville het beste van zichzelf gaf op een bijeenkomst als steun voor de presidentiële campagne van Bill Clinton. Postuum verscheen Aleka's Attic's 'Note to a Friend' in 1996 op 'In Defense of Animals Volume 2', een benefiet compilatie onder het motto van Cesar Chavez: "Kindness and compassion towards all living things is a mark of a civilized society." Om het hoofdstuk River Phoenix af te sluiten moet er toch nog even gewezen worden op het feit dat hij in zijn professionele carrière als acteur ook zijn liefde voor muziek probeerde te integreren. Zo was de hoofdreden waarom hij zijn handtekening zette onder het contract van The Thing called Love het feit dat hij de kans kreeg een muzikant te vertolken. Het ging zelfs zo ver dat Phoenix enkele nummers schreef voor de film, liedjes die een big 'no-no' kregen van de Paramount-bonzen. Allemaal, buiten eentje: 'Lone Star State of Mine'.

Voor River Phoenix was muziek zijn passie. De lust van zijn leven. En eigenlijk geldt dat ook voor Keanu Reeves, co-star van Phoenix in I love you to Death en My Own Private Idaho. Ook hij was van jongs af aan begeesterd door muziek. Het enige verschil met Phoenix was dat Reeves er op een andere manier mee omsprong. River Phoenix' vrije tijd werd opgeslorpt door het schrijven van nieuwe nummers en het maken van mooie muziek terwijl Keanu Reeves' hobby maar uit één ding bestond: in het wilde weg op de basgitaar tokkelen. Feit was wel dat hij zijn enthousiasme voor het instrument tevens in Bill and Ted's Excellent Adventure kon laten blijken. Veel voorbereiding was er niet nodig, hij kon gewoon zichzelf zijn. Wyld Stallyns, de fictieve band in de film, moest zowat de slechtst klinkende muziek produceren die je je maar kon inbeelden. En dan te bedenken dat Reeves al heel wat vooruitgang geboekt had sinds Bill and Ted's Bogus Journey! Keanu Reeves' real life band Dogstar zag het levenslicht in 1993 toen de acteur in een supermarkt in Los Angeles collega Bob Mailhouse (uit Days of our Lives) tegen het lijf liep. De twee deelden een voorliefde voor hockey en muziek en brachten al vlug heel wat uren samen door. Reeves met de basgitaar over de schouder, Mailhouse op de drums. Later zou Gregg Miller, ook geen onbekende in de film- en televisiewereld, het duo vervoegen als zanger-gitarist. Het enige wat ontbrak was een groepsnaam. Mailhouse haalde zijn inspiratie bij Henry Miller: het werd Dogstar, naar Sirius, de helderste ster aan de hemel. De drie ontwikkelden hun eigen unieke muziekstijl die Keanu Reeves later zou omschrijven als 'folk-trash': muziek waarvan de invloed van garage bands zoals The Pixies afdruipt... Een rockjournalist omschreef de klanken van Dogstar nog het best: "It is not a good band. It's not a bad band. It's three friends making noise..." In 1994 arriveerde het laatste bandlid, gitarist Bret Domrose. Dat Keanu Reeves de band niet echt serieus nam, staat buiten kijf. "It's just some fun and free beer with friends. I still can't play what I want to hear. I'm not good enough yet. I'm still learning, but I'm working on it." zei hij. Feit was wel dat de kaartjes voor Dogstar-optredens de deur uitvlogen, wat in de zomer van 1995 zou resulteren in een Amerikaanse tour van 22 optredens. En er zou nog heel wat volgen. In september van dat jaar was het zelfs zover dat Dogstar het voorprogramma van Bon Jovi mocht verzorgen in Los Angeles. De enige die niet van de partij was, was Gregg Miller, die de groep de rug toegekeerd had na enkele 'artistieke' discussies. Oktober was de maand van de samenwerking met David Bowie in het Hollywood Palladium, november stond opnieuw synoniem voor Bon Jovi, met wie ze op een tiendaagse tournee gingen door Australië en Nieuw-Zeeland. Ook hier stond slechts één element centraal voor Keanu Reeves en Co: plezier maken tot in de vroege uurtjes. Eerst op het podium, nadien op het ijshockeyveld. Hij combineerde film probleemloos met zijn steeds groter wordende liefde voor muziek. Zo huurde hij tijdens de opnames van Chain Reaction in Chicago een ruimte in een pakhuis zodat hij met de band zou kunnen repeteren op de momenten dat hij niet op de set verwacht werd. 1996 was opnieuw een belangrijk jaar voor Dogstar. De band ging op een internationale tournee van vijf weken, bracht 'Quattro Fromaggi' uit (een EP met vier nummers) en timmerde hard aan een album, 'Our Little Visionary'. In 2000 volgde 'Happy Ending'. Toch lijkt het vuur dat ooit zo hevig brandde, nu wel gedoofd. Er wordt met geen woord meer over Dogstar gerept in de pers en hun cd's opsporen lijkt wel zoeken naar een speld in een hooiberg. Keanu Reeves kennende zal het hem worst wezen of hij nu succes heeft met Dogstar of niet. Het is en blijft jammen voor zijn plezier, daar is iedereen het wel over eens.

Er zijn nog wel enkele andere acteurs die ons met hun muzikaal talent kennis hebben laten maken, en niet via hun films. Een van de meest succesvolle muzikale avonturen in de jaren '80 was dat van Don Johnson. Zijn twee albums, 'Heartbeat' en 'Let it Roll' verkochten als zoete broodjes. Veel was op dat moment te danken aan zijn rol van Sonny Crockett, de immer sexy politieagent die de misdaad in Miami bestreed in zijn pastelkleurige outfits. Er werd door de CBS/Epic ook handig ingespeeld op zijn sterrenstatus. De gatefold LP 'Heartbeart' werd voorzien van een rode sticker waarop in witte letters "Don Johnson The Star of Miami Vice" prijkte. Laten we eerlijk zijn, de man heeft er ook de stem voor om zijn kans als zanger te wagen... Ook al zijn zijn meest gekende nummers 'Heartbeat', 'Voice on a Hotline', 'Heartache Away' en 'Tell it like it is', er staan op de twee albums nog enkele andere prachtige songs. Net als Don Johnson, profiteerde ook Bruce Willis in de jaren '80 van zijn bekendheid om zijn stem te vereeuwigen op vinyl. 'The Return of Bruno', zijn eerste plaat was vrij succesvol, al moest die het wel hebben van covers zoals 'Under the Boardwalk' en 'Respect Yourself'. De opvolger 'If it don't kill you, It just makes you stonger' was heel wat minder.

De meest recente wanna be moet zeker Kate Winslet zijn. Misschien was het wel om er weer een beetje bovenop te komen. Eerst bijna het tijdelijke voor het eeuwige moeten ruilen toen de Titanic ten onder ging, dan een huwelijk dat maar een kort leven beschoren was,... Het zat haar niet mee. 'What if' was een liedje dat wel werd gesmaakt door het grote publiek. Hoeveel noten er met wat snufjes bijgewerkt werden is waarschijnlijk classified info; toch klinkt het allemaal heel naturel. De enige actrice die er recent glansrijk in geslaagd is een stevige muzikale carrière uit te bouwen, is Jennifer Lopez. "Don't be fooled by the rocks that I've got. I'm still Jenny from the block." zingt ze... Geloof er maar niets van. Naar het schijnt is ze een regelrechte bitch, een reputatie die ze vooral verkreeg toen ze in principe nog niet al te veel bewezen had. Een rolletje in de televisieserie Second Chances was het enige dat er voor haar aanvankelijk te rapen viel. Tot Emilio Estefan, echtegenoot van Madame Miami Sound Machine, haar ontdekte en haar omtoverde tot een regelrechte vamp. Haar nummers mochten er ook zijn: 'If you had my Love', 'Let's get Loud',...

Willen maar niet kunnen, zo heb je er ook. Het absolute dieptepunt in het rijtje acteurs die graag een plaatje uit wilden brengen, is zonder twijfel Philip Michael Thomas, de wederhelft van Don Johnson in Miami Vice. Wat Sonny Crockett kan, kan Ricardo Tubbs ook, moet hij gedacht hebben... Niet dus. Wie zijn LP's 'Living the Book of my Life' en 'Somebody' in huis heeft, verdient de 'Ik-ben-de-grootste-Philip-Michael-Thom as-fan-aller-tijden'-medaille. Alstublieft. En dan heb je er nog één, David Hasselhoff, al moet het gezegd zijn dat een positieve of negatieve evaluatie van zijn korte zangcarrière vooral geografisch bepaald is. U weet het misschien niet, maar in Duitsland waren ze destijds helemaal weg van hem. Het hoempapanummer 'I've been looking for Freedom' scheerde er hoge toppen. De rest van Europa was er niet zo gek van. Zij hielden het bij Michael Knight. Gelijk hadden ze!

Naast de hele resem acteurs en actrices die los van hun filmcarrière een single of album uitbrachten, zijn er ook die de kans schoon zagen om via hun acteerwerk de wereld kennis te laten maken met hun zangtalent. Patrick Swayze is de acteur die we in deze categorie op nummer één zetten. John Travolta en Olivia Newton John hadden het hem al eens voorgedaan, maar dat is een heel ander verhaal. Swayze kreeg het maar even voor mekaar om met drie nummers op twee soundtracks te prijken. Het grootste commercieel succes was weggelegd voor 'She's like the Wind', een zemelzoet nummer dat niet misstond op de soundtrack van Dirty Dancing. In 1989 was het tweemaal raak op de soundtrack van Roadhouse, al had hij met 'Raisin' Heaven (in Hell Tonight)' en 'Cliff's Edge' niet het verhoopte succes.

Er waren nog wel een aantal andere acteurs die van de gelegenheid profiteerden. Michael J. Fox pikte zijn graantje mee in Light of Day. De film was niet je dat en onder ons gezegd, 'You got no Place to go' is ook niet wat het moet zijn. Het ligt niet zozeer aan Fox' stem dan wel aan het lied op zich, namelijk de tekst en het tempo. Wie echt wel in het juiste project verzeild raakte, was Val Kilmer. Zijn eerste film, Top Secret!, was meteen een schot in de roos. Maar ook tijdens de opnames van The Doors bleek zijn stem zo goed en zuiver te zijn dat er geopteerd werd deze digitaal te mixen met de stem van Jim Morrison. Wat de dames betreft: de enige noemenswaardige actrice hier is Nicole Kidman. Ze was geweldig in Moulin Rouge, zowel als actrice als zangeres. Zelfs haar post-Moulin duet met Robbie Williams 'Something Stupid' was de moeite. Wie weet wat er ons nog allemaal te wachten staat nu ze haar dagen en nachten in het aangenaam gezelschap van Lenny Kravitz doorbrengt...

Info

Michael J. Fox
Light of Day
1990 Sony - 'You got no Place to go'

David Hasselhoff
Looking for Freedom
1999 BMG.

Don Johnson
Heartbeat
P 1986 CBS Inc./ EPIC R. Printed in Holland. EPC 450103 1. CB 291. 58. LC 0199. 01- 450103-20.

Let it roll
1989 Sony.

Nicole Kidman
Come What May
2001 Universal.

One Day I'll fly Away
2002 Universal International.

Something Stupid
2001 EMI.

Val Kilmer
Songs from the Original Motion Picture Soundtrack Top Secret!
Passport Records, marketed by JEM Records, Inc. South Plainfield, NJ Reseda, CA. Printed in U.S.A. 1984 Paramount Pictures Corporation. All recordings produced by Mike Moran. Performed by Val Kilmer. LP PB 3603

The Doors Original Soundtrack Recording
1991 WEA International.

Jennifer Lopez
On the 6
1999 Sony.

This is Me... Then
2002 Sony.

The Reel Me
2003 Sony.

River Phoenix
Tame Yourself
P&C 1191 Rhino Records, Inc. RNA R 2-70772 - 'Across the Way' (4:57)

In Defense of Animals Volume 2
P C 1996 Caroline Records, Inc. Manufactured, marketed and distributed by Caroline Records. CAR 7536-2 - 'Note to a Friend'

Keanu Reeves
Quattro Formaggi
1996 Volcano.

Our Little Visionary
1997 Volcano.

Happy Ending
2000 Ultimatum.

Patrick Swayze
Original Soundtrack From The Vestron Motion Picture Dirty Dancing
P 1987 BMG Music. Distribué en Europe par BMG Ariola. Printed in Holland. BL86408. LC 316 - 'She's like the Wind'

Road House The Original Motion Picture Soundtrack
C 1989 United Artists Pictures, Inc. Distribué en Europe par BMG Ariola. Printed in Germany by TOPAC. 209 948. LC3484 - 'Raising Heaven (in Hell Tonight)' / 'Cliff's Edge'

Philip Michael Thomas
Living the Book of my Life
1985 Atlantic.

Somebody
1988 Spaceship.

John Travolta
The Original Soundtrack from the Motion Picture Grease
P C 1978 RSO Records, Inc. Manufactured and Marketed by RSO Records, Inc. RS-2-4002. Also available on 8 Track, 8T-2-4002 and Cassette, CT-2-4002.

Bruce Willis
The Return of Bruno
P + C 1987 Motown Record Corporation. Distributed in Europe by RCA/Ariola-Ariola/RCA. Printed in Germany. 1/87/S ZL72571 LC0881

If It don't kill you, It just makes you stronger
1989 Motown/PGD.

Kate Winslet
What If
2001 EMI International

Foto: Ultimatum

Tien jaar geleden, op 31 oktober 1993, overleed River Phoenix in Hollywood. In november blikt Movie wekelijks met enkele artikels terug op zijn carrière.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

1MoreFilm
THE BOW
Echte Ki-duk Kim
>>>