Meteen naar de tekst springen
Fighting Fish (Foto: UIP)

INDEX >> FESTIVALS >> 33STE INTERNATIONALE FILMFESTIVAL IN ROTTERDAM

33STE INTERNATIONALE FILMFESTIVAL IN ROTTERDAM
Dagboek, deel 1

 

Mattijs Grannetia | 25/01/2004


Share/Bookmark

In Rotterdam loopt van 21 januari tot 1 februari het 33e Internationale Filmfestival. Ruim 800 films - uiteenlopend van 1 minuut tot 6 uur - rollen in die periode over het witte doek. Movie's medewerker Mattijs Grannetia probeert het dolle circus in zijn dagboek bij te houden. Deze week deel 1.

Van onze medewerker op het festival

21/1/2004 - Het IFFR is van start gegaan. Net teruggekomen uit Rotterdam om de eerste sfeerproeven te doen. De receptie is inmiddels afgelopen en onder luid Japans tromgeroffel zijn de genodigden de zalen van Pathé Schouwburgplein binnengevoerd voor een voorstelling van Zatôichi, de nieuwste film van Takeshi Kitano. Na deze voorstelling zullen de gasten nog tot in de kleine uurtjes kunnen vertoeven op het openingsfeest. In De Doelen is het ondertussen nog steeds druk. Niet meer de drukte die we zaterdag zagen in de verkoophal, maar toch nog genoeg mensen voor de loketten om het personeel van het festival bezig te houden. Veel, heel erg veel, voorstellingen zijn al uitverkocht en het beloofd dan ook erg druk te worden van de week.

22/1/2004 - Hoewel het publiek tot het begin van de middag moet wachten voor hun eerste film, gaat voor de pers het feest al om kwart over tien van start met onder andere de eerste Nederlandse martial arts film Fighting Fish. Jammer genoeg is het een beroemde film geworden en kon het festival niet slechter beginnen. Een voorteken was eigenlijk al dat de print brak bij aanvang. Kennelijk had de film zelf er ook geen zin meer in en nu begrijp ik waarom. Gelukkig echter kon ik daarna bijna direct door met de nieuwe film van Takeshi Kitano, Zatoichi. Een leuke en vooral swingende kijk op het aloude samuraigenre dat al sinds jaar en dag in Japan de boventoon voert. Deze film spoelde een klein beetje de wrange smaak van die andere film uit mijn mond en was ik erg dankbaar voor. Geen meesterwerk, maar zeker de moeite van het kijken waard na de teleurstellende werken van Kitano de laatste jaren.

Ook de andere films van dag 1 waren goed: The School of Rock, een zeer aangename feel- good movie met een hilarische Jack Black in de hoofdrol en American Splendor, de alom bejubelde biografische film over het leven van stripschrijver en professionele pessimist Harvey Pekar. De ster van Splendor is Paul Giamatti en Splendor verveelt dan ook geen seconde. Een absolute aanrader. Onderweg naar huis heb ik ook nog even de eerste Late Night Show van Wilfried de Jong bijgewoond. Gasten in zijn talkshow waren onder andere Chantal Janzen, Kim Ho Kim en Jamel Aattache, die na de officiële première van hun film Fighting Fish hier ook nog even hun opwachting kwamen maken. Zij leken er in ieder geval wel van overtuigd dat de film wel deugde, maar dat krijg je al gauw als je een film aan het promoten ben. Leuk detail dat Chantal Janzen prijsgaf dat bij de opnamen van De Dominee de productie regelmatig meldingen heeft gekregen uit de onderwereld dat sommige feiten uit het leven van Klaas B. maar beter verdraaid konden worden, anders... Naast deze personen was ook de Chinese regisseur (het was tenslotte Chinees nieuwjaar) Yuan Zhang aanwezig om over zijn film Green Tea te praten.

23/1/2004 - Begin van dag twee. Na gisteren dus vier films gezien te hebben is de honger nog steeds niet gestild en om eerlijk te zijn is het juist erger geworden. Ik heb nog zeven dagen te gaan met een gemiddelde van vier films per dag, dat zou dus uitkomen op 32 films in totaal. Na een moeizame opstartperiode met wat indommelen tot gevolg ben ik toch nog door twee films heen gekomen. De eerste was The Fog of War van Errol Morris (wel bekend van The Thin Blue Line), een intelligente documentaire over het werk en leven van Robert S. McNamara. Hij legt hierin zijn ziel bloot aan Morris en Morris krijgt hem zelfs zover om toe te geven dat er grove fouten zijn gemaakt gedurende de tijd dat hij Minister van Defensie was tijdens de ambten van Kennedy en Johnson. Intrigerend materiaal dat zeker voor de geschiedenisliefhebber een must is.

Daarna was het de beurt aan Rick van Curtiss Clayton, de huiseditor van Gus van Sant, hoewel hij niet meegewerkt heeft aan publieksfavoriet Elephant. Om eerlijk te zijn had ik weinig verwachtingen bij deze film, behalve dan datgene ik had gelezen in het programma, dus een teleurstelling kan je mijn gevoel bij het verlaten van de zaal niet echt noemen. Het had alleen allemaal wat beter kunnen zijn. Clayton levert een sterk staaltjes editing af in Rick en Pullman laat zien dat hij meer in zijn mars heeft dan alleen maar president van Amerika in Indepedence Day. Jammer alleen dat Clayton het regisseursvak nog niet goed genoeg onder de knie heeft.

Later op de dag was er de eerste aflevering van de In-Person interviews van Tony Rayns, dit keer met Takeshi Kitano in de hoofdrol. Rayns opende met een aantal vragen over Zaoichi en over zijn televisie werk in Japan. Rayns had zelfs een zeldzaam stukje televisie (voor het westen tenminste) waarin Kitano het karakter Zatoichi op de hak neemt. Kitano was behoorlijk beschaamd toen hij dit werkje van tien jaar geleden onder ogen kreeg. Ook had Rayns een videoclip bij zich van de dochter van Kitano, die hij zelfs had geregisseerd. Grappig om te zien allemaal. Tussen de vragen die het publiek mochten stellen, was ook een vraag over zijn reactie op Kill Bill Vol. 1. Zijn antwoord daarop was dat hij zo zijn verwachtingen had en dat hij tijdens het kijken van Kill Bill deze verwachtingen vernietigd zag worden omdat de film die ruimschoots overtrof. Hij had erg genoten van de film (tegen andere berichten in dat hij de film niks zou hebben gevonden) en zei zelfs Tarantino te bewonderen voor de overdonderende manier waarop hij Kill Bill heeft geschoten.

Vibrator is de nieuwe film van Hiroki Ryuichi. De zaal zat voor deze prent zat het eerst echt zowat vol, waarschijnlijk omdat veel collega persmuskieten nu pas aankomen, dat belooft dus nog wat voor de komende tijd. Vechten voor een plaatsje straks. Maar Vibrator dus: een film over een vrouw die niet lekker in haar vel zit. Ze is alleen met haar eetstoornissen, drankgebruik en haar kat. Ze ontmoet een vrachtwagenchauffeur die haar wel mee wil nemen op zijn rit langs diverse Japanse steden. Opeens belandt ze in een echte road-movie die af en toe grenst aan soft-porno. Hij leert haar weer van zichzelf houden, al gaat dat niet zonder slag of stoot. Ryuichi heeft een mooie film gemaakt, dat is zonder meer waar. De hoofdrolspeelster is uitstekend en haar tegenspeler (de grote ster uit Ichi the Killer) is even standvastig als altijd. Ryuichi gunt ons een kijkje achter de schermen van een vrouw in de knoop en een kant van Japan die we niet dagelijks te zien krijgen in films. Een aanrader als je het geduld kan opbrengen.

Beat, de première dan. Daar was het tijd voor. De "grote" premiere van de David Verbeek film over een jongeman die last heeft van een burn-out. Deze film is gemaakt voor het adembenemende bedrag van vijfhonderd euro. Hoewel dat er af en toe wel aan af te zien is, hebben de leden van het team achter Beat een goede, solide film neergezet waar uiteraard wel het een en ander op aan te merken valt. Ze hebben er in ieder geval een geldig excuus voor. In de gaten houden voor de toekomst dus.

Zoals waarschijnlijk elke avond de komende week eindigde de avond ook dit keer met de Late Show van Wilfried de Jong. Dit keer was pornoster Rocco Siffredi te gast en praate hij over zijn rol in Anatomie de l'Enfer. Hij legde ook nog het een en ander over de pornoindustrie bloot (gelukkig niet letterlijk). De eerder genoemde David Verbeek was samen met de ster uit zijn film Ian Bok. Verbeek kwam met de wijze woorden naar voren dat hij na de première toch nog heel wat had willen veranderen aan zijn film en die instelling moedigen we natuurlijk met z'n allen aan (als anderen dat nou ook zouden doen). Tussendoor kwam ook nog regisseur Richard Sandler aan het woord over zijn korte film East Village Lowdown. Sandler werd ook nog even ondervraagd door de Jong over de stand van zaken in de Verenigde Staten en daaruit bleek dat we hier te maken hadden met een behoorlijk democratische Amerikaan. Zo zien we dat natuurlijk graag in deze barre tijden.

24/1/2004 - Iets later dan gepland toch nog aangekomen in Rotterdam, treinen schijnen af en toe vertraging te hebben. De film die vandaag als eerste aan de beurt was, War, bleek een totaal andere film dan ik in mijn gedachten had. In plaats van een documentaire over een streek in Amerika was het een non-narratieve poëtische vertelling. Het duurde even tot het tot mij doordrong dat het hier ging om een film zonder begin, eind of middenstuk, maar toen dat eenmaal ingezonken was, kon ik mijn pret niet op. Wat een fantastische beelden van een postapocalyptische wereld die door industrie geregeerd wordt. Prachtig, prachtig, prachtig. Het deed mij denken aan de oude films van Benuel en Dali, diezelfde gefilmde kwaliteit, bizarre gebeurtenissen en fantastische omgevingen. War zal wel nooit in de Nederlandse bioscopen gedistribueerd gaan worden, want daar is deze film veel te speciaal voor, maar wat een belevenis. Mocht iemand nog naar Rotterdam komen zonder een plan-de-campagne, zoek deze film op!

Later op de avond was de fantastische film van Kim Ki-Duk, Spring Summer etc aan de beurt. Een prachtig drama dat zich afspeelt op het midden van het meer. Minimale dialogen, slimme humor en prachtige beelden in deze topfilm. Toen ik dacht dat het niet mooier kon, begon Last Life in the Universe van Pen-ek Ratanaruang. Deze Thais/Japanse coproductie vertelt het verhaal van de schuchtere Kenji en de iets meer flamboyante Noi, die door een noodlottig ongeluk met elkaar in contact komen en elkaar vervolgens uit een isolement trekken. Naast het feit dat de rollen prachtig gespeeld worden en dat het script intelligent en grappig is, is de ster van deze film ook cinematograaf Christopher Doyle. Elk shot in deze film is perfect uitgelijnd en superbe neergezet. Het tempo van de film is perfect en heeft veel weg van Lost in Translation.

Zero Day is een film die je gerust een andere kijk kunt noemen op hetzelfde onderwerp waar Gus Van Sant nu hoge ogen mee gooit: schoolgeweld. Zero Day is echter door regisseur Coccio gebracht als een videodagboek waarin we twee jongens volgen die een schoolmoordpartij gedurende een jaar voorbereiden. Op zich een intrigerend idee, zeker wanneer de jongens besluiten om al hun videospelletjes, cd's, dvd's en boeken te verbranden om zo te voorkomen dat iedereen daar de schuld aan gaat geven zoals bijvoorbeeld in Columbine. Zero Day is een prima film met een aantal kleine foutjes (waaronder een veel te lang einde en een vreselijke epiloog).

Wat is er nou leuker dan een film kijken en op dezelfde dag een van de filmmakers aan het woord te horen over diezelfde film? Dat gebeurde mij vandaag met cinematograaf Christopher Doyle, want hij was te gast bij De Jong. Naast dat hij compleet van lotje getikt is en voortdurend De Jong in de zeik zette (daar moet je goed je best voor doen) had hij ook nog een paar rake opmerkingen tussendoor. Zoals toen hij gevraagd werd naar het gebruik van CGI in films. 'Ik ben er niet tegen, maar te vaak raken wij als cinematografen dan de film kwijt en komt die bij de computerartiesten te liggen waardoor er een film ontstaat die niet een geheel vormt,' aldus Doyle. Hij heeft ook nog eens gelijk, want de enige twee scènes die een buitenbeentje vormen in Last Life in the Universe zijn de twee scènes waarin CGI gebruikt is. Verder kwamen nog de hoofdrolspeelster en regisseuse van Depuis q'Otar est Partie aan het woord en werd de oude actrice hartelijk toegezongen door het hele publiek omdat ze vandaag jarig was.

Volgende week deel 2.

American Splendor (Foto: Paradiso) Foto: (International Film Festival Rotterdam)

Het 33e International Film Festival Rotterdam loopt van 21 januari tot 1 februari 2004.Alle informatie via www.filmfestivalrotterdam.com

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: Universal
SEABISCUIT
The american dream
>>>