Meteen naar de tekst springen
Foto: RCV/Miramax

INDEX >> RECENSIES >> KILL BILL: VOL. 2

KILL BILL: VOL. 2
Tarantino op hoog niveau

uitstekend  

Mattijs Grannetia | 18/04/2004


Share/Bookmark

Vijf maanden hebben we moeten wachten op de ontknoping van Quentin Tarantino's magnum opus Kill Bill. Wat konden we nog verwachten na de explosie van geweld en bloed die we in Volume 1 voor onze kiezen kregen? Meer van hetzelfde of een film die meer in de lijn ligt van het oudere werk van Tarantino? Het is Tarantino wonderwel gelukt om een gulden middenweg te vinden tussen deze twee uitersten en dat levert een film op die weinig mensen zal teleurstellen.

We hadden The Bride (Uma Thurman) in Volume 1 achtergelaten vlak nadat zij de linkerhand van Bill (David Carradine), Sofie Fatale (Julie Dreyfus), met een gewichtige boodschap op pad stuurde. Zij zou de rest van de schuldigen voor haar bijna-dood blijven achtervolgen totdat zij haar welverdiende wraak zou hebben gekregen. We pikken het verhaal op op het moment dat The Bride onderweg is naar de 'schuilplaats' van Bill en in flashbacks (weer in de vertrouwde hoofdstukstructuur van Volume 1) krijgen we te horen en te zien hoe het allemaal zover heeft kunnen komen in het leven van The Bride. Waarom geeft Bill de opdracht om The Bride uit de weg te ruimen? Wat is de rol van Elle Driver (Daryl Hannah) in dit alles? Waarom stapte The Bride uit het wereldje van Bill? En wat is de echte naam van The Bride? Al deze vragen worden op de virtuoze vertelmanier van Tarantino uiterst bevredigend beantwoord.

Het tempo dat van Volume 1 een zodanig onkarakteristieke Tarantino-film maakte, is in Volume 2 weer op de plank gezet, want Tarantino neemt ruim de tijd om zijn verhaal uitputtend te verklaren. Zo begint Volume 2 met een uitleg over wat er nu werkelijk gebeurde in die kapel midden in de woestijn. Lange gesprekken en statische shots zetten direct de toon neer voor dit deel en eindelijk krijgen we hier ook de eerste echte introductie van David Carradine's personage Bill: een vleesgeworden Duivel (vandaar de tekening van de duivel op de schede van Bill's zwaard) die geen menselijke bezorgdheid in zijn lichaam lijkt te hebben en geheel in zijn eigen wereld leeft. Deze diabolische persoonlijkheid wordt op een uiterst serene manier geïntroduceerd (in sfeervol John Ford zwart-wit) met fluitmuziek op de achtergrond. De kalmte en angstwekkende zelfverzekerdheid waarmee hij de daarop volgende acties onderneemt, is uitstekend neergezet door veteraan Carradine in een scène die direct de relatie definieert tussen The Bride en Bill. Een mooiere introductie kan een personage zich niet wensen.

Een veelgehoorde kritiek op Volume 1 was dat de film emotioneel weinig inhoud zou hebben en dat de structuur te gefragmenteerd zou zijn geweest. Daar is wel het een en ander voor te zeggen, maar toch maakte Tarantino van Volume 1 een tour-de-force zonder weerga. Voor degenen die al het bloed in Volume 1 een beetje overdreven vonden of daar gewoonweg niet tegen konden, kunnen bij Volume 2 gerust adem halen. Dit keer krijgt The Bride het voor elkaar om welgeteld niemand neer te halen met haar zwaard. Laten we maar zeggen dat ze daarvan genoeg heeft laten zien in Volume 1. Allereerst moet zij wel afrekenen met Budd, de aan lager wal geraakte broer van Bill. Michael Madsen greep met beide handen de kans aan om weer met Tarantino te werken twaalf jaar nadat hij Mr. Blonde speelde in Reservoir Dogs. Budd is een lafbek die The Bride drogeert en levend begraaft (in een scène die voor mensen met claustrofobie wellicht iets te intens zal zijn). Madsen maakt van Budd precies de figuur die de rol vereist: verachtelijk, lui en vreselijk onplezierig. Zijn confrontatie met Elle Driver (slechterik tegen slechterik, een heerlijke vinding van Tarantino) is er één voor de boeken in de lijn van Christopher Walken en Dennis Hopper in True Romance: grappig en krankzinnig. Toch is dit alles niets vergeleken met de explosieve confrontatie tussen The Bride en Elle Driver, dat zeker geldt als één van de hoogtepunten van Volume 2. De manier waarop Tarantino alle hoeken van een caravan gebruikt om een waanzinnig gevecht neer te zetten, is niets minder dan meesterlijk.

Tarantino had vooral emotioneel het een en ander goed te maken met Volume 2 en met de precisie van een lasergeleid projectiel doet hij dit dan ook. Van het claustrofobische hoofdstuk waarin Thurman levend wordt begraven, naar de explosieve afrekening tussen Hannah en Thurman en uiteindelijk naar de lange ontmoeting tussen The Bride, Bill en hun dochtertje weet Tarantino alle beloftes met overtuiging in te lossen. Het zal niemand lukken om even zijn of haar ogen van het scherm af te wenden, want Tarantino grijpt je vast en laat je pas lang na het beginnen van de (dubbele) aftiteling weer los. Toch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn in Volume 2: we zijn wel gewend van Tarantino dat hij altijd veel gespreksstof in petto heeft voor zijn karakters en dat hij dit vaak brengt in bedrieglijk geïmproviseerd lijkende scènes, maar in Volume 2 gaat hij af en toe toch echt te ver. De preek die de baas van Michael Madsen's personage geeft is behoorlijk aan de lange kant en voegt heel erg weinig toe aan het verhaal. Het is raar dat Tarantino dit niet zelf gezien heeft en de film niet hier en daar wat ingesnoerd heeft. Het is pas nadat Elle Driver bij Budd over de vloer is geweest dat Tarantino in Volume 2 geen fouten meer maakt en als een niet te stoppen vrachtwagen doorscheurt naar het einde. Ach, niemand is perfect, toch?

Loyaliteit en verraad liggen altijd al heel erg dicht bij elkaar in Tarantino's films. Bijvoorbeeld de rol van Tim Roth als undercoveragent in Reservoir Dogs: hij moest kiezen tussen zijn werk en zijn nieuwbakken 'vrienden' in de criminele sfeer. The Bride ziet zichzelf genoodzaakt om haar criminele verleden en Bill achter zich te laten. Zij ziet dit als een bevrijding, maar Bill voelt niets anders dan verraad en neemt een beslissing die hem duidelijk zwaar valt (zoals blijkt in Volume 2). Hieruit blijkt dat in de wereld van Tarantino niets is zoals het lijkt en dat zelfs criminelen die zo duivels lijken als Bill ook nog een glimp van medeleven hebben. Dit lukte Tarantino in Pulp Fiction ook al in het figuur van Jules (Samuel L. Jackson), die terloops ook nog Kung Fu, de oude televisieserie van David Carradine, als inspiratie had voor zijn breken met de criminele sector. Zo is er in Kill Bill tussen de regels door weer een grote dosis humaniteit te vinden en laat de film ons maar weer zien dat het rechte pad uiteindelijk wel het juiste is.

In Volume 1 zagen we Gordon Liu al als de leider van het leger van O-ren (Luvy Liu), de Crazy 88's en nu keert hij (net als acteur Michael Parks) terug als de leermeester van Bill en The Bride, Pei Mei. Pei Mei is net als Hattori Hanzo in Volume 1 een legendarisch personage uit de geschiedenis van de Aziatische cinema. In de oude Kung Fu films van de jaren zeventig was het een gewoonte om een trainingssequentie in te bouwen waarin de held zich voorbereidde op de grote strijd. Bijna in deze lijn gebruikt Tarantino deze verhaaltechniek om The Bride zich voor te laten bereiden op de grote strijd die nog ver voor haar ligt. Pei Mei staat centraal in deze sequentie en leert zo The Bride de kneepjes van het Kung Fu 'vak'. Deze training is opgenomen in dezelfde korrelige kwaliteit van de films waarop dit hoofdstuk is gebaseerd, met alle slechte zoom-ins en flauwe humor die daarbij horen. Alleen Tarantino lijkt hier tegenwoordig mee weg te kunnen komen. Dit is de ene helft van Volume 2, de andere helft is een ouderwetse western zoals we die van Sergio Leone gewend waren. De openingsscène tussen Bill en The Bride zou je bijna een kopie kunnen noemen van de slotscène in The Good, the Bad and the Ugly (maar dan met z'n tweeën natuurlijk) met alle close-ups die daar op hun beurt weer bijhoren. Het is dus niet zo gek dat we op de achtergrond flarden Ennio Morricone langs horen komen op de soundtrack. Hiermee zijn de verwijzingen naar vele films uit de jeugd van Tarantino nog niet van de lucht. Naar hartelust grijpt Tarantino ook in Volume 2 terug naar zijn favoriete films. Zo hangen er regelmatig posters van films uit de zeventiger jaren aan de muur (Mr. Majestyk van Charles Bronson bijvoorbeeld) en dupliceert hij losjes shots uit een klassieker als Seven Samurai van Kurosawa.

Tarantino heeft nog grootse plannen voor zijn Kill Bill-serie. Hij heeft al een Volume 3 in zijn hoofd rond het personage Nikki (de dochter van Vivica A. Fox' personage in Volume 1), maar daar zullen we naar verluidt nog een jaar of vijftien op moeten wachten. Verder is de kans groot dat er nog wat extra verhaalmateriaal zal verschijnen als verduidelijking rond het centrale verhaal van The Bride (Japanse tekenfilms zijn hierbij niet uitgesloten). Met het 133 minuten durende Volume 2 heeft Tarantino een uitstekende afsluiter geproduceerd dat heel erg weinig losse eindjes overlaat voor de toekomst. Des te spannender wordt het om uit te kijken wat Tarantino nog voor ons in petto heeft. Tarantino is met Kill Bill Vol. 2 voorgoed toegetreden tot de hoogste regionen van de moderne cinema tussen namen als Coppola, Scorsese en Spielberg. En dat met maar vier (of vijf) films op zijn repertoire. Absolute topklasse.

Foto: RCV/Miramax Foto: RCV/Miramax

Titel: Kill Bill: Vol. 2
Genre: Actie
Speelduur: 2u05
Regie: Quentin Tarantino
Acteurs: Uma Thurman, David Carradine, Sonny Chiba, Jeannie Epper, Daryl Hannah, Samuel L. Jackson, Lucy Liu, Michael Madsen

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: Universal Pictures
SHAKESPEARE IN LOVE
Good Will hunting for his muse
>>>