Meteen naar de tekst springen
De Filmfreak

INDEX >> ACHTERGRONDEN >> LEGENDS OF ASIA >> ZERO WOMAN: RED HANDCUFFS

ZERO WOMAN: RED HANDCUFFS
Onevenwichtig seventies curiosum

 

Steve De Roover | 06/11/2005


Share/Bookmark

In tijden dat men in het filmische landschap zelden of nooit nog buiten de lijntjes durft kleuren, is het moeilijk te geloven dat een grote mainstream filmstudio als Toei ooit exploitatieve en excessief gewelddadige dingen produceerde zoals The Joy of Torture, Inferno of Torture, Yakuza’s Law en Zero Woman: Red Handcuffs. Zeker als je weet dat het meest schokkende en gewelddadige dat toen de bioscopen haalde, de zwart-witte zombieklassieker Night of the Living Dead was van George A. Romero. Dit zou bijna hetzelfde zijn als Warner Bros of 20th Century Fox een prent als Cannibal Holocaust zou produceren en verdelen. Legends Of Asia voert u nu mee naar deze ranzige jaren zeventig met Zero Woman: Red Handcuffs.

Zero Woman (Miki Sugimoto) - Rei voor de vrienden - is een speciaal getrainde undercover politieagente die op meestal onconventionele wijze de gevaarlijkste zaken tot een goed einde brengt. Wanneer Rei echter haar ijskoude kalmte verliest en een perverse Duitse seriemoordenaar in koelen bloede afmaakt is de maat vol voor haar oversten. Deze besluiten haar in de gevangenis te gooien, waar Rei terecht komt tussen de criminelen die ze zelf achter de tralies deed belanden. Het lijkt dat agente Zero voor de komende jaren zal moeten leren leven met de dagelijkse vernedering en martelingen van haar medebewoners, totdat de dochter van de hoogstaande politicus Nagumo (Tetsuro Tamba) wordt ontvoerd. Nagumo is als de dood voor slechte publiciteit en geeft de Japanse autoriteiten carte blanche om zijn dochter te vinden zonder dat de pers hier lucht van krijgt. Al snel komen de hoge omes van de Japanse politie uit bij Zero Woman, die in ruil voor een nieuwe start en een gaaf strafblad haar gangetje mag gaan op de booswichten die achter de laffe ontvoering zitten.

Geef toe, dit klinkt toch als lekker foute seventies “grindhouse” cinema - waar Quentin Tarantino zo vol van is - of niet? Het begint dan ook allemaal goed met de fraaie Miki Sugimoto, die alle aandacht naar zich toetrekt in de openingsscène. De toon is gezet met een orgasme van bloot, geweld, foute muziek (die overigens lijkt gestolen uit een jaren zeventig pornofilm!) en kitsch. Yukio Noda, die voordien al furore had gemaakt met de Furyo Bancho misdaadthrillers, laat het verhaal op een typische manier ontplooien. Veel achtergrond krijgen we echter niet en de personages worden, wanneer het goed uitkomt voor het verhaal, in de film gedropt. Dankzij enkele magistrale gewelduitbarstingen, mede gestuwd door de letterlijk spetterende make-up effecten, die bij momenten zelfs de meest getrainde horrorliefhebbers uit het lood zullen kunnen slaan, kan Zero Woman: Red Handcuffs (originele titel: Zeroka No Onna: Akai Wappa) nog blijven boeien. Maar na een tijdje heb je het allemaal gezien en begint de aandacht, door onder andere het gebrek aan achtergrond, af te nemen.

De scenarioschrijvers Fumio Konami en Hirô Matsuda vertikten het om de karakters enige menselijke warmte mee te geven. En het besef dat de agenten eigenlijk geen haar beter zijn dan de criminelen is in het begin misschien even een scherp en robuust kantje, maar daarna een finaal struikelblok wanneer je voor geen enkel personage sympathie kan opbrengen! Bovendien blijkt Zero Woman, met haar kitscherige rode outfit, badge en handboeien, maar een doods personages te zijn. Geef ondergetekende maar Lady Snowblood, One Eye uit Thriller: A Cruel Picture, The Bride uit de twee Kill Bill’s of zelfs de “granddaddy of revenge” Paul Kersey uit de beruchte Death Wish-franchise. Stuk voor stuk filmkarakters met een ziel en een persoonlijkheid. Hetzelfde kan je zeggen van de films, want Zero Woman: Red Handcuffs is ondanks zijn invloed in het genre en het succes (de prent werd midden jaren negentig gevolgd door maar liefst vijf video-sequels!) maar een onevenwichtig curiosum uit de ranzige jaren zeventig, een periode waar exploitation, bloot en extreem geweld gewoon mainstream waren.    

Regisseur:Yukio Noda
Cast:Miki Sugimoto, Tetsuro Tamba, Eiji Go, Hideo Murota, Yôko Mihara
Land van herkomst:Japan
Productiejaar: 1974
Filmlengte: 88 minuten
Adviesleeftijd: 16

Dit door De Filmfreak verdeelde schijfje van Japan-shock is eerlijk gezegd maar een middelmatige affaire. Hoewel het 2.35:1 beeld niet anamorfisch is uitgevoerd en zowel het beeld, als het geluid (Japans Dolby Digital Mono) enkele ouderdomsverschijnselen hebben zoals vuiltjes, printbeschadigingen en ruis, zijn beide voldoende voor een films als deze. Een groter probleem vormen de slordige Nederlandse ondertitels. Het gaat van simpele taalfouten en hier en daar Engelse zinnen, tot op cruciale momenten gewoonweg géén ondertitels en zelfs enkele keren niet synchroon lopen met de beelden. Kortom: een boeltje, iets wat met een minimale controle niet mogelijk was geweest. Qua bonusmateriaal moeten we het stellen met een fotogalerie van de Duitse uitgave.     

(Met dank aan De Filmfreak)

De volgende keer is het de beurt aan het nagelharde Koreaanse misdaadepos Dalkomhan Insaeng ofte A Bittersweet Life, van de gerenommeerde filmmaker Ji-woon Kim (The Foul King, A Tale of Two Sisters). Sayonara!

INFO]


In 'Legends Of Asia' neemt Steve De Roover u mee in de wondere wereld van de Aziatische cinema. Van de populaire Chinese cinema tot de eigenzinnige en dikwijls gewelddadige Japanse cinema, van de verbazingwekkende Koreaanse pareltjes tot de nog ontplooiende Thaise cinema. Voor zij die eens een stap in het donker willen zetten en voor de liefhebbers is er nu 'Legends Of Asia'.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

DISENGAGEMENT
Een ramp in de Gazastrook
>>>