Meteen naar de tekst springen
RCV

INDEX >> RECENSIES >> THE DARK

THE DARK
Verspilling van tijd en moeite

afrader  

Mattijs Grannetia | 02/04/2006


Share/Bookmark

In een laatste poging om haar huwelijk te redden reist Adelle (Maria Bello) samen met haar dochter Sarah (Sophie Stuckey) naar Wales om daar haar vervreemde echtgenoot (Sean Bean) tegemoet te treden. De relatie tussen de twee volwassenen verloopt stroef en ze moeten eigenlijk een punt zetten achter de relatie, maar voor hun dochter willen ze nog een poging wagen. De omgeving is voor de New Yorkse Adelle weinig inspirerend: een klein huisje boven op een steile klif ergens aan de onheilspellende Britse rotskust. Haar ergste nachtmerrie wordt waarheid wanneer Sarah in het water valt en meegenomen wordt door de stroming. Ze komt niet meer boven. Terwijl vader James met een groep mensen op het water gaat zoeken naar het kind, begint Adelle te vermoeden dat er meer in het spel is dan alleen maar een verdrinkingsincident.

Scenarist Stephen Massicotte (Ginger Snaps Back: The Beginning) heeft geprobeerd om Simon Maginn's roman Sheep (een veel betere en enigmatische titel dan The Dark) om te vormen tot een film vol mysterie en folklore. Er wordt gesproken over Anwynn - het hiernamaals - en de mogelijkheid dat doden terug kunnen komen zolang er een levende voor hem of haar in de plaats komt. Die levende is dus de kleine Sarah en wat voor haar terugkomt is een klein meisje met de naam Ebrill (Abigail Stone). Zeer toepasselijk komt zij tevoorschijn wanneer Adelle een bezoek brengt aan het nabijgelegen verlaten abattoir. Het is de taak van Adelle om Sarah weer terug te brengen en Ebrill terug te schoppen naar de hemel of hel of waar ze ook vandaan komt. De afwikkeling die hiervoor bedacht is zit vol met wazige denkbeelden waar geen touw aan vast te knopen valt.

The Dark is een thriller van het meest doorzichtige soort. Een met clichés doorspekt stuk formulewerk waar kraak noch smaak aan zit. De muziek is opdringerig op momenten dat de afwezigheid van muziek de film alleen maar zou versterken. De wendingen in de plot zijn zo vergezocht dat de gemiddelde kijker aan het einde van de film met meer vragen blijft zitten dan dat er iets uitgelegd wordt over het relaas van Adelle en haar familie. Daar bovenop komen bepaalde keuzes van regisseur John Fawcett - eerder verantwoordelijk voor de in alles superieure tienerthriller Ginger Snaps (2000) - ronduit vreemd over. Waarom vallen, bijvoorbeeld, de suïcidale gelovigen in het water en niet op de rotsen? In het water hebben die mensen toch een veel betere overlevingskans. Dat is niet helemaal volgens de spelregels van zelfmoord. Waar is de logica?

In de eerste helft van The Dark zijn het vooral de overduidelijke pogingen om de kijker te laten schrikken die vervelend worden. We kunnen tot op de seconde nauwkeurig bepalen waar een schrikmoment zich voor zal doen: de camera beweegt zich plotseling langzaam door de slecht verlichte gangen, de belichting wordt duister met veel schaduwen en de strijkers in het orkest beginnen op te zwellen om uit te monden in een schrikeffect. Niet echt innovatief. Halverwege de film draait The Dark om en begint aan een reis die veel, heel erg veel lijkt op Gore Verbinski's The Ring. Een angstaanjagend meisje terroriseert het gezin van Adelle en Adelle moet uit zien te vinden welke duistere geschiedenis hieraan ten grondslag ligt. Natuurlijk doet zij haar research in een bibliotheek compleet met microficheprojector (waar anders). Als je geen fantasie hebt moet je maar als schrijver teruggrijpen naar de geijkte verhaalelementen.

Er schort een heleboel aan The Dark en toch valt er ook het een en ander te benoemen waardoor deze film niet een complete flop is. Bello en Bean zijn allebei uitstekende acteurs en laten hier zien dat zij ook zonder een competente regisseur prima werk kunnen afleveren. De fotografie van Christian Sebaldt (Resident Evil: Apocalypse) is regelmatig behoorlijk creepy. Wie had ooit gedacht dat schapen gedrenkt in bloed met oplichtende ogen op een trap angstaanjagend konden zijn? Sebaldt krijgt het voor elkaar, maar heeft wel af en toe moeite om de camera stil te houden. Kijkers met zeeziekte opgepast. Het is zonde dat The Dark te lijden heeft onder een hevige dosis besluiteloosheid en fantasieloosheid van regisseur Fawcett. In de handen van een sterker in de schoenen staande regisseur had deze film een stijlvolle en intrigerende horrorthriller kunnen zijn. Nu is The Dark vooral een verspilling van tijd en moeite.

  RCV RCV RCV RCV


Titel: The Dark
Genre: Thriller
Speelduur: 1u33
Regisseur: John Fawcett
Acteurs: Sean Bean, Maria Bello, Richard Elfyn, Maurice Roëves, Abigail Stone, Sophie Stuckey

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: Warner Bros
HARRY POTTER AND THE PHILOSOPHER'S STONE
Magie op het grote scherm
>>>