Meteen naar de tekst springen
Sony

INDEX >> RECENSIES >> UNDERWORLD: EVOLUTION

UNDERWORLD: EVOLUTION
Geen evolutie

slecht  

Mattijs Grannetia | 02/04/2006


Share/Bookmark

In 2003 verraste regisseur-schrijver Len Wiseman vriend en vijand met zijn regiedebuut Underworld, een verrassend interessante horrorthriller met een beeldschone hoofdrolspeelster en een plot waar zelfs de meest sceptische kijker iets mee kon. Door het succes van Underworld, zowel in de bioscoop als op dvd, begonnen de vervolgkriebels bij productiemaatschappij Lakeshore Entertainment hevig op te laaien. Wiseman werd op het matje geroepen en gevraagd om direct te beginnen aan een tweede deel in wat uiteindelijk een trilogie moet gaan worden. Drie jaar na de release van Underworld is het vervolg er dan, getiteld Underworld: Evolution, maar of het echt een evolutie is valt nog maar te bezien.

In Underworld: Evolution pikken we de draad op waar we deze losgelaten hebben in het eerste deel. Selene (Kate Beckinsale) heeft de oppervampier Viktor een kopje kleiner gemaakt en denkt dat de rivaliteit tussen de weerwolven en de vampiers nu eindelijk ten einde is. Ze is wel nog steeds op de vlucht omdat ze zich tegen haar eigen soort heeft gekeerd. Samen met de bastaard Michael Corvin (Scott Speedman) gaat ze op zoek naar de vader aller vampiers, Marcus Corvinus (Corvin, Corvinus, voelen we hem aankomen?), om hem om vergiffenis te vragen. Marcus is echter niet van plan om Selene te vergeven... sterker nog: hij wil haar doden om bij zijn tweelingbroer, William de vader aller weerwolven, terecht te komen.

Je weet dat een regisseur geen vertrouwen heeft in zijn publiek wanneer hij eerst een half uur nodig heeft om het verhaal dat hij in de eerste film heeft verteld nog eens over te doen om maar duidelijk te maken hoe de zaken er ook al weer voor stonden. Dat was misschien nog niet eens zo erg geweest wanneer de daaropvolgende film een interessante voortzetting zou zijn geweest van de eerste film. Underworld was ondanks de nodige tekortkomingen een uitstekende film over de futiliteit van oorlog en het vechten voor een zaak waarvan je niet eens de achtergrond weet. Underworld: Evolution gooit dat alles overboord en ontpopt zich als een domme actiefilm waar kraak noch smaak aan zit. Alles is vlak en doorzichtig. Er is geen schijntje diepgang te bespeuren in de voorheen ook al niet al te snuggere personages.

Hoofdrolspeelster Kate Beckinsale ontpopte zich in Underworld tot een echte actieheldin, compleet met wapens en strak latex pak. Ze was de klassieke schoonheid die ook nog eens iemand flink in elkaar kon slaan. In Underworld: Evolution is helaas niets terug te vinden van die getormenteerde huurmoordenares die ons intrigeerde in het eerste deel. Beckinsale is in het tweede deel niet meer dan een porseleinen pop die met een vacante blik richting de camera alleen maar mooi mag zijn. Dat Beckinsale mooi op film is gezet valt te begrijpen. Ze is een mooie dame en als de regisseur dan ook nog eens je echtgenoot is (de romance begon op de set van Underworld) mag je verwachten dat de film op dat vak wel in orde zal zijn.

Als je als actrice dan ook nog iets in het script kan vinden waar je ook daadwerkelijk iets mee kan, is dat natuurlijk mooi meegenomen. Helaas. Underworld: Evolution heeft niets voor Beckinsale in petto om haar personage extra diepte mee te geven. Een paar flashbacks om haar jeugd te laten zien zijn zeker niet genoeg. Er mankeert ook wel het een en ander aan de andere rollen: de grote boosdoeners, Marcus en William, hadden griezelig moeten zijn, maar krijgen het niet voor elkaar om zelfs maar een enkele haar rechtop te doen staan. De acteertalenten van Derek Jacobi en Bill Nighy worden vrijwel niet gebruikt en Scott Speedman is in de rol van de Grote Belofte voor de toekomst van de weerwolven en vampiers werkelijk te belachelijk voor woorden.

Een van de serieuze mankementen aan het eerste deel was de aankleding. Alles leek direct overgenomen uit The Matrix en voor Underworld: Evolution hebben de ontwerpers weer niet heel erg ver gezocht. Het stadse imago van de eerste film wordt in deel twee ingewisseld voor het ruige achterland met bergweggetjes en oude vervallen kastelen. Dat moet voor Beckinsale wel een vreemde gewaarwording zijn geweest, want alles lijkt direct overgenomen uit Van Helsing, een andere stompzinnige film waarin Beckinsale een hoofdrol speelde. Voeg daarbij nog wat overgebleven kostuums uit The Matrix en je hebt wederom een film die een eigen gezicht ontbeert. Als we kijken naar Underworld: Evolution in zijn totaliteit kunnen we concluderen dat er slechter geacteerd wordt, het verhaal minder interessant geworden is en het aangezicht nog even weinig eigen karakter heeft. Dat is geen evolutie, maar het tegenovergestelde.

Sony Sony Sony


Titel: Underworld: Evolution
Genre: Actie / Fantasie
Speelduur: 1u50
Regisseur: Len Wiseman
Acteurs: Kate Beckinsale, Scott Speedman, Tony Curran, Bill Nighy, Derek Jacobi, Shane Brolly, Michael Sheen

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: Warner Bros
RED PLANET
Mars Lite
>>>