Meteen naar de tekst springen
Benelux Film Distribution

INDEX >> RECENSIES >> THE NATIVITY STORY

THE NATIVITY STORY
Bakske vol met stro

onder middelmaat  

Kenny De Maertelaere | 24/12/2006


Share/Bookmark

En het was in het jaar 2006 dat een megalomane producent, omringd door onvoorstelbare rijkdom en gezeten tussen wulpse lichtekooien, tot de diabolische realisatie kwam dat hij zijn macht kon verruimen. Hij consulteerde zijn raadslieden en die adviseerden hem zijn plan ten uitvoer te brengen. The Passion of the Christ, de prequel was geboren…

Misschien hebben we een beetje teveel godsdienstlessen gehad of zijn we stiekem toch cynisch geworden maar we kunnen er niet onderuit: The Nativity Story voelt aan als een wel erg goedkoop middel om in deze tijd van het jaar de katholieke geldbeurzen aan te tasten. Net zoals Passion - het eerste teken aan de wand dat er wel degelijk iets schort aan de geestestoestand van Mel Gibson (niet dat we de man en zijn werk niet appreciëren, maar hij kan wel een betere PR-verantwoordelijke gebruiken) - is The Nativity Story een minder dan middelmatige adaptatie van een bijbelverhaal. Was The Passion of the Christ nog als een sensatiebeluste, bloeddorstige horrorfilm dan is Nativity een koudbloedige, steriele bedoening waarin zelfs de talentvolle cast verloren lijkt te lopen.

Het verhaal werd ons met de paplepel ingetogen. Maria krijgt van de aartsengel Gabriël te horen dat ze zonder het plezier van de fysieke liefde een kind zal baren. Dat kind zal de zoon van God zijn. Ondertussen bereiken verhalen over een verlosser ook het kasteel van koning Herodes en die is vastbesloten om een mogelijke rivaal uit te schakelen. Als een volkstelling de inwoners van de streek opdraagt om naar Jeruzalem af te zakken gaan Jozef en de hoogzwangere Maria samen op pad. Uiteindelijk zullen ze in Bethlehem de ouders worden van Jezus en krijgen ze bezoek in de vorm van schaapsherders en drie oude wijze mannen.

Omdat we onze vooroordelen over een film die duidelijk gemaakt werd in het licht (of de schaduw) van het oprukkende neoconservatisme (dat al lang de grenzen van Amerika overschreden heeft) zo goed mogelijk trachtten te verdrukken benaderden we The Nativity Story op dezelfde manier als we The Passion of the Christ voor het eerst onder ogen kregen: als een leek. We maakten onszelf wijs dat we de verhalen nog nooit gehoord hadden en dat we nieuwsgierig waren naar wat Gibson (of in dit geval; Catherine Hardwicke) ons met zijn/haar film wou vertellen. Het gevolg is dat beide verhalen, zowel de geboorte als de dood van Jezus, mythologisch zeker hun waarde hebben maar narratief, in deze moderne tijden, betekenen ze bitter weinig. Het probleem is dat The Nativity Story onmogelijk los van religie te bekijken is. Dit is een prent voor een publiek dat al een vaststaande mening over religie heeft en op critici en een harde kern filmliefhebbers na preken de makers voor de bekeerde. Dat is ook een van de redenen waarom Nativity flopte. Niemand maalt erom. De harde conservatieven in Amerika zien de filmwereld hoe dan ook als een duivels tuig en verwerpen elke poging tot bezinning die uit die hoek komt en Passion had enkele bijzonder bloederige scènes die van de film een controversieel curiosum maakten dat iedereen moest gezien hebben. The Nativity Story is naast The Passion of the Christ wat Narnia naast The Lord of the Rings is; een kindvriendelijk doorslagje.

In de regiestoel treffen we de voormalige production designer Catherine Hardwicke aan en hoewel ze dappere pogingen onderneemt om het verhaal uit zijn bijbelse roots te tillen raakt ze verstrikt in filosofisch gewauwel en prentkaartsymboliek. Het is vreemd dat Hardwicke, die toch ervaring met tienerproblematiek heeft (ze realiseerde Thirteen en Lords of Dogtown), de vele kansen die ze krijgt (de film gaat tenslotte over een tienermoeder die beweert zwanger te zijn van een kind dat niet van haar man is) lijkt te negeren. Even lijkt ze dit onderwerp aan te kaarten maar nog voor het goed tot zijn recht kan komen is ze dit subplot alweer vergeten en concentreert de film zich opnieuw op de strikte tekst zoals die in het Nieuwe Testament te lezen valt. Omdat de schurk een in een kasteel verborgen koning is kent de film nauwelijks conflict (de scènes met de soldaten lijken er ondoordacht bijgegooid om te laten zien hoe gemeen de rijken zijn) en als scenarist Mike Rich niets beters kan verzinnen dan een slang in een beekje om spanning op te wekken dan is het moeilijk om de film een warm hart toe te dragen (en we weten best wel dat de slang een symbool voor satan is en dat de scène bedoeld is om herinneringen op te roepen aan Adam en Eva in Eden).

De cast heeft niets om mee te werken en dat is eraan te zien. De onbetwistbaar talentvolle Keisha Castle-Hughes (iedereen die Whale Rider zag zal het daarover eens zijn) is een intrigerende keuze voor de rol van Mary maar het probleem is dat haar personage inhoudsloos blijft. Eens op pad naar Bethlehem hoeft ze niets meer te doen dan op een ezel te zitten. Nergens voel je haar twijfel en onrust. Ze gelooft rotsvast in wat de engel haar verteld heeft. We begrijpen wel dat dit zo’n beetje het punt van haar personage is maar dat betekent niet dat het een boeiende persoonlijkheid is om dik anderhalf uur lang te volgen. Als haar man Jozef is Oscar Isaac de enige die min of meer de kans krijgt om een volwaardig personage neer te zetten. Het feit dat hij de liefde van iemand die aanvankelijk niet van hem houdt moet zien te winnen en zijn frustratie over het ongeboren kind dat niet van hem is maken hem menselijker dan alle andere, bijbelse praat spuwende personages samen. Ook zijn recht om haar te laten stenigen heeft de mogelijkheid om naar iets dat dieper gaat te leiden maar vooraleer de film inhoudelijk te duister wordt rukt Hardwicke ons meteen weer weg.

In de rol van Herodes zien we Ciarán Hinds, een man die na rollen in Road to Perdition, Munich en Miami Vice wat ons betreft weinig fout kan doen. Deze Ierse acteur is aan een opmars in Hollywood begonnen, duikt in de meest diverse films op en iedereen die hem als Caesar aan het werk zag in de schitterende HBO-serie Rome weet dat hij als geen ander een menselijke heerser neer kan zetten. Dat is ongetwijfeld ook de reden waarom hij in de rol van Herodes gecast werd maar ook hij krijgt bijzonder weinig kans om iets van het materiaal te maken. Hij doet zijn job maar blijft een bordkartonnen slechterik. Een subplot waarin een conflict tussen hem en zijn zoon centraal staat wordt meteen verworpen en wat overblijft is een rol die lijkt alsof al zijn scènes op minder dan een week ingeblikt werden.

Ook Shohreh Aghdashloo daagt op als een al even gezegend familielid van Mary en hoe ze sterk ze ook was in The House of Sand and Fog en later in het vierde seizoen van 24; in The Nativity Story is haar vertolking lachwekkend. De kwantiteit van haar werk is er met rollen in American Dreamz, The Lake House en X-Men: The Last Stand misschien wel op vooruitgegaan maar de kwaliteit laat het afweten. Hoe minder we schrijven over de drie wijzen en hoe ze als kibbelende komische sidekicks opgevoerd worden hoe beter.

De finale – de geboorte van Christus – is als de uitbeelding van een saai verhaal. De mooie prentjes (die zo zeemzoeterig zijn dat ze op kerstkaarten thuishoren) kunnen deze lege doos niet verhullen en als de zoveelste lichtstraal ergens binnenvalt als symbool voor een goddelijke aanwezigheid kunnen wij een geeuw amper onderdrukken.



Titel: The Nativity Story
Genre: drama
Speelduur: 1u41
Regisseur: Catherine Hardwicke
Acteurs: Keisha Castle-Hughes, Oscar Isaac, Ciarán Hinds, Shohreh Aghdashloo, Shaun Toub, Alexander Siddig, Nadim Sawalha, Eriq Ebouaney, Stefan Kalipha

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

UIP
WORLD TRADE CENTER
The Day the Earth Stood Still
>>>