Meteen naar de tekst springen
A-Film

INDEX >> RECENSIES >> OFFSIDE

OFFSIDE
Ken Loach op zijn Iraans

goed  

Ingrid Dendievel | 21/01/2007


Share/Bookmark

Jafar Panahi’s films zijn in zijn thuisland Iran verboden, omdat hij de maatschappij er te veel in bekritiseert. Offside is hierop zeker geen uitzondering. Vrouwen mogen in het hedendaagse Iran blijkbaar voetbal spelen en naar de bioscoop gaan, maar in een stadion naar een voetbalmatch gaan kijken, dat mag dan weer niet. En zo beweert één van de personages in de film dat vrouwen de toegang tot een voetbalstadion wordt ontzegd, “omdat ze daar teveel in contact komen met onbekende mannen”. Deze en andere absurde situaties in de Iraanse maatschappij worden in Offside bitterzoet gehekeld.

Iran moet een belangrijke wedstrijd spelen tegen Bahrein; winnen ze, dan zijn ze meteen gekwalificeerd voor het Wereldkampioenschap voetbal. Een jong meisje, verkleed als jongen, doet verwoede pogingen om het bewuste stadion binnen te geraken, maar de zenuwen spelen haar parten en ze wordt uiteindelijk ontmaskerd. Ze wordt bovendien gearresteerd en even buiten het stadion gevangen gehouden. Daar krijgt ze overigens het gezelschap van enkele andere onfortuinlijke meiden. Tijdens de hele match doet elk van hen een poging om nog iets mee te pikken van de match of zelfs om te ontsnappen, en dit tot grote ergernis van hun bewakers.

In de loop van de film wordt duidelijk dat ieder van deze jonge vrouwen haar eigen redenen heeft om de bewuste voetbalwedstrijd bij te wonen. Er is bijvoorbeeld de “gewone” voetbalfan, maar even goed een rebel en zelfs een voetbalspeelster die de match wil analyseren om haar eigen speltechnieken bij te schaven. Ook de reacties op hun gevangenschap lopen uiteen. De ene legt zich gewillig bij haar situatie neer, een ander onderneemt een ontsnappingspoging en nog een andere probeert de bewakers zover te krijgen aan de gevangenen een beschrijving te geven van wat zich afspeelt op het voetbalveld. Ook deze bewakers reageren elk hun eigen manier: er is onverschilligheid, maar even goed sympathie en medelijden als een hardnekkig vasthouden aan de bestaande tradities en wetten.

Regisseur Panahi kan je qua stijl en thema’s nog het best vergelijken met Ken Loach. Beide zijn niet vies van een beetje maatschappijkritiek en durven misbruiken en scheefgelopen situaties aan de kaak te stellen. Om het realisme van hun films te verhogen doen de twee mannen beroep op amateuracteurs en dit overigens met veel succes. De films van Loach komen mede hierdoor soms erg rauw over en ook van Panahi’s werk kan je bezwaarlijk zeggen dat het opbeurend is.

Het valt dan ook zeer op dat Offside in vrij grote mate verschilt van Panahi’s vorige films. Zoals eerder gezegd worden nog een aantal onrechtvaardigheden bekritiseerd, maar deze keer gebeurt dit zowaar op humoristische wijze. Sommige scènes neigen zelfs een beetje naar het hilarische toe. Wanneer één van de meisjes bijvoorbeeld dringend naar het toilet moet, verplicht een bewaker haar om een geïmproviseerd masker te dragen en mag ze onder geen beding de graffiti lezen die op de muren van de mannentoiletten staan. Bovendien eindigt de film zowaar met een positieve noot: een volksfeest waaraan beide seksen deelnemen.

Het zal ondertussen wel duidelijk zijn dat Offside geen grote publiekslokker is. Er gebeuren geen spectaculaire dingen in de film en het trage ritme en de soms iets opdringerige boodschap zullen niet iedereen bekoren. Bovendien wordt het geduld van de kijker af en toe danig op de proef gesteld door de net iets te lang uitgesponnen discussies. Maar de pittige acteerprestaties van de jonge meiden en het teken van hoop op het einde maken veel goed.



Titel: Offside
Genre: Tragikomedie
Speelduur: 1u28
Regisseur: Jafar Panahi
Acteurs: Sima Mobarak Shahi, Safar Samandar, Shayesteh Irani, Ida Sadeghi, Golnaz Farmani, Mahnaz Zabihi en Azanin Sedighzadeh

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Foto: Warner Bros.
MYSTIC RIVER
River runs through it
>>>