Meteen naar de tekst springen
Independent

INDEX >> RECENSIES >> THE PAINTED VEIL

THE PAINTED VEIL
Closer in China

goed  

Maarten Breckx | 18/03/2007


Share/Bookmark

“When love and duty are one, grace is upon you.” Doorspekt met klassieke thema’s als schuld, liefde, volharding en verveling en een buitengewoon mooi muziekthema, leidt de vrij onbeschreven John Curran je in The Painted Veil naar ruwe romantiek op zijn best. 

Wanneer dokter/bacteriologist Walter Fane (een kaarsrechte maar uitstekende Edward Norton) op een pianofeestje de adembenemende Kitty (Naomi Watts) ontmoet, wordt hij halsoverkop verliefd. Kitty voelt zich niet meteen aangetrokken maar is de achterklap van familie over haar halsstarrige vrijgezellenleven grondig beu en trouwt met Fane. Samen reizen ze naar het verre en onder cholera en communistisch nationalisme lijdend China. Maar Walters stokstijve maniertjes en soberheid ergeren Kitty en drijven haar in de armen van de steenrijke Charlie Townsend (Leiv Schreiber als karikaturale minnaar). Fane reageert onwankelbaar en stelt haar voor de keuze: scheiden of meereizen naar een afgelegen stad die, bulkend onder cholera, snakt naar gespecialiseerde dokters.
 
Kitty besterft het er van de verveling en gaat bovendien gebukt onder een almaar toenemend gevoel van schuld. In de steek gelaten door haar minnaar, wordt ze weggeduwd in het kleinste hoekje van de driehoeksverhouding, twijfelend bovendien om haar leven te beëindigen. Fane vindt vreugde en voldoening in zijn zorgverstrekking en aarzelt niet om zijn kersverse maar ontrouwe echtgenote te pas en te onpas verbaal te verbrijzelen. Enkel de ietwat slonzige maar eerlijke Waddington biedt Kitty enig soelaas.
 
Pas wanneer ze het nut van haar leven hervindt bij een lokale zustergemeenschap, lijkt een gedaanteverwisseling zich bij haar op te dringen. Een verandering waarop haar echtgenoot hoopte toen hij haar voorstelde mee te reizen naar het velerlei gecompliceerde Chinese binnenland.
 
Regisseur John Curran is in het Hollywood van de nimmer tanende big budget regisseurs enerzijds en de durfalscenaristen aan de andere kant, een vrijwel onbeschreven blad. Maar hij weet enorm te verrassen met zijn eerste echt grote project, overigens geproducet door zijn twee hoofdacteurs. De rol van Kitty was aanvankelijk weggelegd voor de eeuwig stijve en koele Nicole Kidman maar Edward Norton stond erop dat Watts vorm zou geven aan de labiele Kitty.
 
De evolutie die de wantrouwige newly weds doormaken is op zijn zachtst gezegd complex en uitgebreid en vergt een passende manier van vertellen en ensceneren. Curran slaagt hierin wonderwel. In een eerste sequens dient hij zijn personages de ene mokerslag na de andere toe, om in een tweede deel de grenzen van het zeemzoeterige (het boottochtje!) af te tasten en zijn protagonisten voorgoed naar elkaar te laten toegroeien. Hij wordt hierin geassisteerd door een ronduit fabuleus muziekthema en uiteraard door het fabelachtige Chinese binnenland.
 
Sjouwend met gekrenkte ziel en gevoelens, ondergaan de hoofdpersonages elk hun metamorfose. Fane evolueert van een brave en stijve dokter tot een keiharde partner die zichzelf standvastig opoffert voor het goede, zijn geloof in ware liefde schijnbaar definitief verloren. Kitty echter, ondergaat haast een tegenovergestelde verandering, komende van het m’en foutistische pubermeisje zonder levensdoel. Waddington toont haar wat ware en onveranderlijke eenzaamheid en grauwheid echt is en de kloosterzusters laten haar levenswaarde en nut weer verschijnen. Al tonen deze personages aannemelijke oorzaken voor de verandering in het personage van Naomi Watts, het radicale in haar gedaanteverwisseling komt toch ietwat ongeloofwaardig over en vormt bijgevolg een kleine smet op het verder haast foutloos vertelde verhaal.
 
The Painted Veil is een romantisch pareltje, maar kent her en der haar ruwe kanten en boorden die doen terugdenken aan de iets hardere romantische drama’s à la Closer. De dialogen zijn vaak snoeihard en dolkomisch in plaats van melancholisch, verzorgd en preuts. Het kader, het op en top romantische Oosten uit de jaren ‘20, zou voor vele scenaristen nochtans een uitnodiging zijn om het script volgens laatst vernoemde kenmerken in elkaar te steken. Curran deed dit dus niet en laat zijn protagonisten voortdurend met elkaar in de clinch gaan. Dit heeft enkele onvergetelijke dialogen tot gevolg, boordevol pisnijdig sarcasme. Genieten en voor goed in het geheugen gegrift: een door cholera, verveling en echtscheidingsperikelen overvleugelde tête-à-tête, genieten maar.
 
Tegen een vage achtergrond van ziekte en geweld lijkt dit verhaaltje op het eerste gezicht de meligheid te overstijgen. Maar The Painted Veil overtreft de term romantisch drama door zijn nauwgezet oog voor detail. Ga dus zonder schroom plat voor de met een Golden Globe bekroonde muziekuitvoering, voor een in honderd verschillende groentinten geschoten China, voor de finesse van Edward Norton of de openheid van Naomi Watts en bovenal hun vlijmscherpe conversaties.
 


Titel: The Painted Veil
Genre: Drama
Duur: 2u05
Regisseur: John Curran
Acteurs: Edward Norton, Naomi Watts, Liev Schreiber, Toby Jones, Diana Rigg

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Fox
SUNSHINE
We all shine on
>>>