Meteen naar de tekst springen
Sony Pictures

INDEX >> RECENSIES >> TERMINATOR SALVATION

TERMINATOR SALVATION
We want Arnie back!

onder middelmaat  

Geert Verheyen | 18/06/2009


Share/Bookmark

Het is weer bijna zomer en kenmerkend voor deze periode zijn de grote films die in de zalen terechtkomen, de publiekstrekkers. Wolverine hebben we al gehad, Harry Potter en Ice Age zijn op komst, maar een andere langverwachte film is het vierde deel in de Terminator-reeks. Zes jaar na Terminator 3: Rise of the Machines heeft Terminator Salvation ons bereikt.

De veranderingen die voor dit vierde deel werden doorgevoerd waren behoorlijk ingrijpend. De als vanouds steeds aanwezige Arnold Schwarzenegger moest noodgedwongen vervangen worden wegens zijn verplichtingen als gouverneur van Californië, een loodzware taak die op de schouders van Christian Bale terecht komt. Verder vond er ook een regisseurswissel plaats. McG is nu de grote baas, een hippe naam (bij gebrek aan een betere benaming) die we vooral kennen van de twee Charlie’s Angels-stinkers.

Dit vierde deel begint wanneer de lang aangekondigde oorlog tussen mens en machine reeds in het voordeel van de machine beslecht is. We bevinden ons in het jaar 2018 en de wereld geeft een dode en verlaten indruk. De weinige mensen die nog over zijn worden opgespoord door de machines en vervolgens lekker opgeblazen. De meeste overblijvenden hebben zich gegroepeerd in het Verzet, waaronder ook John Connor. Connor is de uitverkorene, diegene die de wereld van de machines zal moeten redden, maar niet iedereen erkent zijn gezag. Hij is op zoek naar Kyle Reese, een tiener die hij naar het verleden moet sturen om zijn vader te worden (ja, aan complexiteit ontbreekt het de Terminator-films alvast niet). Reese ontmoet een zekere Marcus Wright, een vreemdeling die niet lijkt te weten wat er aan de hand is in de wereld, en samen gaan ze op zoek naar John Connor om zich bij het Verzet aan te sluiten.

Wie de vorige drie films gezien heeft, had alvast verwachtingen: een spectaculaire film die zichzelf niet al te serieus neemt. Deze vierde film kan niet voldoen aan beide verwachtingen. Spectaculair is de film zeker, misschien zelfs een beetje té. De eerste drie kwartier van de film wordt gevuld door het op de vlucht gaan voor en het vernietigen van allerlei verschillende machines. Soms leunt Terminator Salvation zelfs meer aan bij een nieuwe Power Rangers-film dan bij de nieuwe Terminator. Of wat dacht je van een gigantische robot die zichzelf, wanneer die dat nodig acht, in een vliegtuig kan veranderen en zelfs Terminatormotoren uit zijn onderste ledematen tevoorschijn kan laten komen? Juist ja. Na drie kwartier van dit soort scènes snakken we dan ook echt naar een rustpunt, al was het maar twee seconden. Het tweede helft van de film is evenwichtiger en spannender en richt zich geheel op een infiltratieoperatie in Skynet. Nog steeds spectaculair genoeg, maar wel stukken aangenamer om naar te kijken.

Ook de zekere zweem van ironie die over de vorige Terminator-films hing en voor een zeer groot deel te wijten was aan de oneliners, de houtige bewegingen en het ridicule accent van Arnold Schwarzeneger is in dit deel nergens terug te vinden. Christian Bale is een acteur die altijd al op ons respect heeft kunnen rekenen, maar hier neemt hij zichzelf te serieus, net als de gehele film trouwens. De twee momenten die de kijker toch nog een blik op het verleden gunnen maken de heimwee naar vroeger alleen maar groter. De eerste keer betreft het een belachelijk en totaal overbodig rolletje van Arnold Schwarzenegger als robot, de tweede keer debiteert John Connor de onsterfelijke oneliner “ I’ll be back “, maar deze verliest al zijn kracht en humor uit diens mond en was beter achterwege gebleven.

Maar het grootste punt van kritiek is misschien nog wel dat we niet te zien krijgen waar we al sinds de release van The Terminator in 1984 op wachten: de oorlog tussen mens en machine. Het einde van Terminator 3 luidde het begin van deze oorlog in en deed de fans reikhalzend uitkijken naar het volgende deel. Vreemd genoeg pikte dit deel pas in wanneer het grootste deel van de langverwachte oorlog al achter de rug was…

Weinig positiefs te melden dus: Terminator Selvation is het hele eerste deel van de film te heftig en te druk en neemt zichzelf als film veel te serieus waardoor de humor die rond deze reeks hing volledig verdwenen is. Het verlangen naar het Terminator-verleden zal bij velen toenemen. Misschien is dit nog wel eens het moment om de drie eerder verschenen films uit de dvd-kast te halen.


Titel: Terminator Salvation
Genre: Actie
Speelduur: 1u55
Regisseur: McG
Acteurs: Christian Bale, Sam Worthington, Moon Bloodgood, Anton Yelchin

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Universal Pictures International
THE SPIDERWICK CHRONICLES
Lekker griezelig
>>>