Meteen naar de tekst springen
Savage Films (27)

INDEX >> FESTIVALS >>

INTERNATIONAAL KORTFILMFESTIVAL
Euforie is verslavend

 

Hans Dewijngaert | 07/01/2011


Share/Bookmark

Kortfilms vormen meestal een mooie graadmeter voor nieuw talent. Traditiegetrouw polst Moviegids de sfeer op het Internationaal Kortfilmfestival in Leuven. Geen volledig programma dit keer, maar een onbetrouwbare en willekeurige steekproef met een logischerwijs gemengd resultaat. Kort verslag van films kijken tussen Algemeen Beschaafd Gents en Antwerps.

Nicolas Daenens is geen nieuwe naam in het kortfilmcircuit. Hij leerde het klappen van de zweep als redacteur van Eyeworks, maakte de making of Ex-Drummer voor Koen Mortier en legde zich daarna toe op zijn eigen kortfilmcarrière. In 2005 won Het kortste eind de publieksprijs op Kort Geknipt. Met A Day in a Life scoorde hij pas goed. 27 werd gerealiseerd onder de vleugels van productiehuis Savage Film en met de steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds. In de film kuiert Titus De Voogdt door de Brusselse Nieuwstraat. Hij heeft het net uitgemaakt met zijn lief omdat hij vindt dat zij de frieten te dik gesneden heeft. Tijdens zijn wandeling becommentarieert hij wat hij ziet en wie hij tegenkomt: meestal mensen die iets van hem willen genre oud dametje en meisje van Greenpeace. Daenens schreef 27 met Titus De Voogdt in het achterhoofd en dat laat zich merken. Met zijn Gentse tongval komt de monologue intérieur nooit geforceerd over. Daenens zit De Voogdt met de steadycam dicht op de huid. De titel verwijst naar de leeftijd waarop Jim Morrison en Janis Joplin het leven lieten en hint naar een toch wel verrassende climax. Net als Michaël R. Roskam (Rundskop) wil Daenens graag de overstap maken naar het langspeelfilmwerk. 27 bewijst dat hij een ruwe cinema verite stijl in de vingers heeft.

Bluf is een grillige mixtuur van moraliserende drammerigheid en naïeve ambitie. De film werd gemaakt in opdracht van de Kansspelcommissie en moet jongeren van 14 tot 18 jaar wapenen tegen een gokverslaving. Niet moeilijk dus dat het opgeheven vingertje de hele tijd over de film zwaait die in een soort mozaïekvertelling het leven van vijf jongeren volgt. De vraag die de personages zich stellen is of je voor het geluk geboren kunt zijn of alles zomaar een gok is.

Jongeren neerpoten in hun natuurlijke habitat is altijd moeilijk. In Bluf levert het haast tenenkrommende scenes op in en rond de school (met Marieke Dilles als lerares Frans). De personages en situaties waarin die belanden zijn, zoals het blijkbaar hoort in didactische films, wandelende clichés, met de agressieve caféuitbater Bono (Jeroen Perceval) voorop. Anderzijds filmt regisseuse Cecilia Verheyden met een aantrekkelijke flair en filmt zij zich zwierig doorheen de doorzichtige vertelling. Verheyden werkt momenteel aan haar eerste langspeelfilmscenario Bastaards onder leiding van Rik D'Hiet (Zot Van A, Het Goddelijke Monster, Flikken). Hopelijk zonder inmenging van de Kansspelcommissie. We willen jongeren nu eenmaal niet wapenen tegen filmverslaving.

De afstudeerfilm Vijftien van Samuel – what’s in a name – Fuller aan het Rits is een tot in de details uitgebalanceerde mijmering van een meisje op zoek naar zichzelf. Dat thema is al tot in den treure uitgewerkt en uitgemolken en ook Fuller voegt narratief niets nieuws toe, maar de cineast is visueel knap op dreef. Zijn oog voor een uitgekiende kadrering en een verzorgde fotografie zijn een verademing in een kortfilmwereld waar alles sneller en snediger moet. Fuller gaat voor poëzie zonder klefheid, voor schoonheid zonder kitscherigheid en voor traagheid zonder verveling. Erg knap is bijvoorbeeld de scene waarin vader en dochter, op het dak van hun appartementsgebouw, ouderwets lekker tegen een jockary kloppen. Het is een beeld dat op het einde van de film nog eens terugkomt, maar je voelt dat er iets veranderd is in hun levens. Mooie rol van de altijd geweldige Geert Van Rampelberg als vader en Paulien Mathues als het dolende meisje. Een klein meesterwerk is dit coming of age filmpje net niet, maar Samuel Fuller doet zijn naam alle eer aan.

“Rome werd niet in één dag gebouwd,” zo verzekert de psycholoog aan één van de patiënten in St-James Informary. Hetzelfde kan beweerd worden over een goede kortfilm. Dat is St-James Informary helaas niet. De film is niet meer dan een niet zo boeiend verslag van het leven van vier patiënten die op de een of andere manier een bizarre fascinatie of angst hebben voor de dood. Lucy zet keer op keer haar eigen zelfmoord in scène door zogezegd een overdosis pillen te slikken; Anna deelt haar bed graag letterlijk met een skelet; Lars communiceert met zijn overleden moeder en Bjorn durft het bed niet te verlaten omdat hij vreest elk moment te kunnen sterven. Tsja, treurnis alom, maar je weet niet goed welke toon Leni Huyghe wil aanslaan. De psycholoog wil, ergens in de Ardennen, de patiënten door middel van een vreemd ritueel helpen, maar dat lijkt uiteindelijk niet te lukken. Einde film. Jammer, want de production value van St-James Infirmary ziet er best goed uit. Alleen gaat de urgentie van deze vertelling volledig aan ons voorbij. Zoveel moeite, denken we dan, maar waarom?

Er hangt een heel griezelig, onheilspellend sfeertje over Links-Rechts, de sfeervolle woordeloze vingeroefening van Caviar-huisregisseur Tom Willems. Met extreme close-ups en vertraagde beelden volgt hij de handbewegingen van een baby, jongen en man. Het gezicht krijgen we nooit te zien. Alleen: de linkerhand lijkt jaloers op de rechter, al 35 jaar lang. En dus besluit die hand na al die tijd om wraak te nemen. Wie een geoefend reclamefilmer is, weet wel hoe hij in weinig tijd en zonder dialoog een verhaal tot ontwikkeling kan brengen. Willems doet dat prikkelend, spannend, sfeervol en onheilspellend. Knap.

Stijn Guillaume (Narafi) is met het juiste scenario tot mooie dingen in staat (zie: Yellow) maar een flauw, zwak verhaal kan ook hij niet ombuigen tot een interessante, boeiende film. In Past Continuous schoffelt Gerda Marchant als oude vrouw door haar huis met een koptelefoon op die voortdurend Engelse zinnetjes laat horen, die door haar slaafs herhaald worden. Fien hoopt, nogal ongeloofwaardig, nog altijd op de spectaculaire terugkeer van haar Britse minnaar die twintig jaar geleden spoorloos verdween. Die achtergrond wordt de kijker grotendeels aangereikt door een postbode die haar aanmaningen brengt omdat ze de rekeningen van haar huis niet meer kan betalen. Narratief rijdt de film zich dus nogal snel klem. Alsof ze in een nieuw deel van Home Alone is beland, zien we Fien daarna als een omaversie van Macauly Culkin in de weer om potentiële kopers van het huis af te schrikken. Het einde van het verhaal is zo melig als een oude appel. "Sorry, it's time to say goodbye now.” Guillaume is een mooifilmer met veel gevoel voor kleur en sfeer. Eerst maar weer een interessant scenario vinden.

Humor is een lastig te bespelen genre, maar Arne Focketyn zit het in de genen. Niet moeilijk als je papa Frank Focketyn heet en je als kind al meespeelde in Vaneigens. Maar Arne timmert aan zijn eigen weg als acteur, schrijver en regisseur. Voor zijn afstudeerproject aan het Rits balanceert hij op een slappe koord met een scenario over een rijke, excentrieke zakenman die aan zijn twee zonen de opdracht geeft om zijn dood in scene te zetten. In plaats van voluit voor een morbide, zwarte komedie te gaan, blijft de toon van First Things First grotendeels luchtig en wuft. Het stekelige ontbreekt en dat is een beetje jammer. Gelukkig kan Focketyn met Lucas Van Den Eynde, Stijn Van Opstal en Bert Haelvoet rekenen op een geweldige cast die de film minstens twee treden hoger tilt. Tip van de dag: ontdek de camero van vader Frank in de kerk.

Geert Verbanck schreef het scenario voor Tanghi Argentini, de bejubelde kortfilm van Guido Thys, maar zijn bijdrage aan Dansen met Travolta is minder overtuigend, want minder origineel. Het 25-jarige danstalent Heleen (Laura Vanborm) wil meedoen aan een danswedstrijd die georganiseerd wordt door John Travolta himself, maar moet daarvoor een liaison dangereuse aangaan met haar ravissante ex-(dans)partner (Arend Pinoy). Een gladde dansvloer dus, die helaas bevolkt wordt door stereotypen: de twijfelende dansster, een ex-minnaar, een jaloerse sloef (Bert Haelvoet) en dansvriendinnetjes (waaronder Charlotte Vandermeersch) die in dit korte tijdsbestek helemaal niet uit de verf komen. De emoties laaien hoog op en de afloop is, nou ja, voorspelbaar. Gelukkig houdt regisseuse Lenny Van Wesemael (Dans met mij, L'origine du monde) er op de tonen van Lady Linn & her Magnificent Seven de pas in, zodat Dansen met Travolta tenminste vrolijk in het rond swingt. Licht verteerbare kost, kundig gemaakt, maar onder de vleugels van productiehuis Menuet (De helaasheid der dingen, Code 37) mag de lat misschien toch iets hoger.

De afstudeerfilm Hitomi van Manu De Smet (Rits) speelt met culturele clichés. Als de knappe Japanse studente Hitomi zomaar een café komt binnengewaaid, is de jonge twintiger Tom helemaal verkocht. De Japanse cultuur fascineert hem en hij ziet zijn kans om het meisje te overdonderen met rijst, kimono’s, kaligrafie, Kurosawa, bonsaiboompjes en zwaardgevechten. Helaas: zij eet liever cornflakes, drinkt bier en loop rond in jeans. De tegenstelling voelt in het begin geforceerd aan en lijkt niet te werken, tot het tweetal, samen met Toms beste vriend, in een karaokebar belandt en de sfeer omslaat. De scene is grappig en pijnlijk tegelijk en toont een regisseur die weet wat hij wil. Hitomi is niet evenwichtig genoeg, maar heeft het voordeel van de twijfel: de film wordt met de minuut beter.

Robin Pront scoorde hoge ogen op het IKL 2008 met de geschifte gansterfilm Plan B. Zijn nieuwe film Injury Time is een bikkelharde mokerslag die het publiek geen seconde rust gunt. Hippe titels, holderdebolder montage en een verhaal dat focust op wraak en geweld. We volgen drie Antwerp supporters die verzeild zijn geraakt in Wallonië. Wanneer een van hen wordt afgeranseld, wil de andere koste wat het kost wraak nemen, want “die Walen zijn leep”. De groezelige, donkere fotografie, het marginale milieu, de drassige bossen, het accent van Matthias Schoenaerts: je wordt er allemaal niet vrolijk van. Meer zelfs: je gaat een beetje ongemakkelijk op je stoeltje schuiven. Pront is een halve Tarantino en een halve Du Welz die zijn kijkers meeneemt op een calvaire waar ze liever van thuisgebleven waren.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

Fox
THE AMITYVILLE HORROR
Zoals het klokje thuis tikt...
>>>