Meteen naar de tekst springen

INDEX >> ACHTERGRONDEN >>

THEMA - IJZERSTERKE DEBUTEN
Las Acacias - Mensen veranderen, maar niet zo snel

 

Matthias Van Wichelen | 03/07/2012


Share/Bookmark

In 2011 won de Argentijnse road movie Las Acacias de Caméra d'Or in Cannes, de prijs voor het beste regiedebuut. De bekroning is een erkenning van filmmaker Pablo Giorgelli’s uitzonderlijke talent en een geweldige publicitaire boost voor dit cinefiele kleinood dat desondanks geen reguliere release kreeg in de lage landen. Zonde is dat.

Drie menselijke personages staan centraal: truckchauffeur Rubén (Germán de Silva), zijn Paraguyaanse passagier Jacinta (Hebe Duarte) en haar baby. Het vierde, vijfde en zesde - niet minder belangrijke - personage zijn de indrukwekkende vrachtwagen, de eindeloze weg tussen Asunción del Paraguay en Buenos Aires en de eenzaamheid die de personages verlamt.

Voor de boeg staat een rit van 1500 kilometer aan een gemiddelde snelheid van 70 per uur. Tegen betaling geeft Rubén Jacinta een lift. Hij doet de afstand toch en de stoel naast hem is leeg. De Argentijnse veertiger haalt acaciabomen op in Paraguay: afstompend werk dat middelmatig betaalt.

Het extra geld is zijn enige motivatie want het gezelschap boeit hem niet. Het langdurige isolement knaagde zijn sociale vaardigheden weg. Hij weet niet meer hoe je een praatje maakt, hoe je belangstelling toont (of minstens doet alsof), hoe je mens bent onder de mensen.

Een versnelling trager
Las Acacias is geen film voor de hyperkinetischen onder ons want Pablo Giorgelli vertelt zijn verhaal min of meer aan hetzelfde ritme als de reis. Wie een vergelijking wil: dit gaat nog een versnelling of twee trager dan Terence Davies’ The Deep Blue Sea en Sophia Coppola’s Somewhere. Vijfennegentig procent van de actie – nou ja – speelt zich af in de cabine van de truck.

Rubén zit achter het stuur en houdt zijn ogen strak op de weg ook al is die helemaal verlaten. Jacinta houdt haar dochtertje op de schoot, voedt haar, wiegt haar in slaap en sust haar als ze huilt. Kilometer na kilometer, zitten naast elkaar in absolute stilte. Ruben smoort onbewust iedere poging tot toenadering in de kiem. Zij staakt uiteindelijk haar pogingen en wacht tot ze in Argentinië aankomen.

Dat het ijs uiteindelijk zal breken, ligt voor de hand. Anders is er geen verhaal, geen conflict en geen film. In de traditie van de moderne Argentijnse auteursfilm is de plot ondergeschikt aan de ontwikkeling van de personages. Even traditioneel als de minimalistische verhaallijn is de dosering van de dialogen. Las Acacias is een film om naar te kijken, niet om naar te luisteren.

Subtiliteit ten top
De toenadering en menselijke warmte sijpelt de film binnen, zit zodanig vervat in details dat ze nauwelijks zichtbaar is. Toch is het proces onomkeerbaar ingezet. Er komen haarfijne scheurtjes in Rubéns harnas en Jacinta ontspant een beetje.

Medescenarist Salvador Roselli schreef ook Liverpool (2008) en Bombon: el Perro (2004), films waarin hij bewees hoe goed hij de eenzaat aanvoelt. Aan het eind van de film - ook het eind van de reis - stappen twee andere mensen uit de vrachtwagen. Rijker, meer ontspannen, hoopvoller dan 1500 kilometer terug en er is niet één moment waarvan achteraf te zeggen is: daar is het gebeurd, exact toen hebben ze elkaar gevonden.

Met een meesterlijke beheersing bewaart Giorgelli het fragiele evenwicht in zijn tedere film. Ondanks het beperkte aantal sobere decors houdt hij het visueel boeiend terwijl hij de nodige afstand houdt van zijn personages. Hij geeft hen ademruimte, hijgt hen niet opdringerig in de nek. Heerlijk ook dat hij het obligate schattige-baby-shot achterwege heeft gelaten. De ingetogen vertolkingen van Germán de Silva en debutante Hebe Duarte zijn ontwapenend eerlijk en sluiten naadloos aan bij het zachte low profile karakter van de film. Menselijker dan Rubén en Jacinto zie je ze niet vaak in de cinema.

Allerkleinste emotie
Het scenario laat hen ook volledig zichzelf zijn: eenvoudig en imperfect, geraakt door het leven: een vent alleen en een vrouw aan het begin van een nieuw leven. Ze bloeien heel zachtjes open, stellen zich voorzichtig open voor elkaar. Er waait een briesje van verandering door de cabine, ternauwernood voelbaar maar niettemin aanwezig. De personages zijn zo herkenbaar en realistisch neergezet dat de allerkleinste emotie de grootst mogelijke impact heeft.

De road movie is een genre met eigen geplogenheden: ontmoetingen met weirdo’s, adembenemende vergezichten, grove humor, een resem tegenslagen, erotische spanning en onverwacht spectaculaire onthullingen over de reizigers. Giorgelli kent die conventies natuurlijk ook. Hij negeert ze om een van de meest onconventionele road movies ooit te maken.

Hij laat voelen hoe lang 1500 kilometer wel duurt, hoe vermoeiend en oncomfortabel zo’n reis is en hoe absurd weinig er gebeurt al die tijd. Zijn frisse, hartverwarmende kijk op zijn personages tovert de trage trip om in een fijnzinnige filmervaring die uitblinkt in subtiliteit en fijngevoeligheid.

Lees ook:

THEMA – IJZERSTERKE DEBUTEN
Planeet Cinema bespreekt in dit thema zes ijzersterke debuten van de afgelopen twee jaar.

PLANEET CINEMA

Planeet Cinema is een online filmmagazine. We bekijken films zonder grenzen: oud of nieuw, populair of obscuur.

We geven graag nieuw schrijftalent de kans om online te publiceren.

Planeet Cinema beschikt over een uitgebreid archief van meer dan 6.000 artikelen sinds 1993.

 

HOME
RECENSIES
ACHTERGRONDEN
FESTIVALS
KLASSIEKERS

Twitter Facebook

 

THEMA

THEMA - UIT DE KUNST
Vrouw in een mannenwereld


Met de hulp van een historica draaide de Franse regisseur Bruno Nuytten in 1988 een biopic over een van Frankrijks meest bekende vrouwelijke kunstenaars uit de negentiende eeuw. De gelijknamige film vertelt haar tragische levensverhaal begeleid door de dramatische muziek voor hoofdzakelijk strijkers van componist Gabriel Yared.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
De beeldhouwer die niet wou schilderen


Quizvraagje voor bij de barbecue: wat hebben Mozes, Johannes de Doper, Marcus Antonius, Henry VIII, Michelangelo en God de Vader zelve gemeenschappelijk? Antwoord: ze werden allemaal op film vereeuwigd door Charlton Heston.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Het spanningsveld van de kunstenaar


Een kunstschilder die in de tweede helft van de negentiende eeuw in het zog van het impressionisme op de kunstscène verschijnt, is Auguste Renoir. Deze Fransman die ongeveer 6000 schilderijen maakte, is echter niet de enige kunstenaar die Gilles Bourdos met de film Renoir in de verf zet.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Genialiteit ondergedompeld in miserie


Quoth the raven: ‘nevermore’. Edgar Allan Poe schreef de beroemde dichtregel in 1845, en sindsdien heeft zijn raaf de populaire cultuur niet meer verlaten. Als zelfs The Simpsons je gedicht opnemen in hun Treehouse of Horrorreeks, weet je dat je het als dichter gemaakt hebt.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Pop-art tot de tiende macht


Thierry Guetta is een Fransman die in Los Angeles een tweedehands kledingzaak heeft. Via via ontmoet hij een street art-kunstenaar en hij – notoir allesfilmer – springt bij en filmt alles. Meer street art-kunstenaars laten zich filmen. Een idee voor een documentaire is geboren. Maar er is iets loos. Guetta zal niet rusten voor hij alle kunstenaars heeft gefilmd. Hij ontmoet er veel. Maar er ontbreekt er een: Banksy, die intussen wereldberoemd is geworden met zijn ironische street art.

>>>

THEMA - UIT DE KUNST
Wie is er bang van Alfred Hitchcock?


In 2012, meer dan 30 jaar na zijn dood, verschenen er plots twee films over het leven van Alfred Hitchcock. Het mag een wonder zijn dat het zolang geduurd heeft. Hitchcock was een mysterieus man en een gedroomd object voor een biopic.

>>>

UIT HET ARCHIEF

A-Film Distribution
DER BAADER MEINHOF KOMPLEX
Het rock-‘n-roll-gehalte van terrorisme
>>>