Lust and Revenge start met de introductie van het goeddraaiende bedrijf van de veteraan-ondernemer George Oliphant. Eigenlijk gaan de zaken te goed en dreigt de firma in de toekomst teveel belastingen te moeten betalen. De oplossing van dit fiscale probleem kan maar gebeuren door het investeren in het artistieke milieu. De voorkeur gaat vooral uit naar de aanmaak van een beeldhouwwerk dat 100 procent aftrekbaar is. Geld is voor de steenrijke manager Oliphant geen enkel probleem maar wel wie hij zal kiezen voor het uitvoeren van de opdracht.
De dochter van de grote baas, Georgina, kent wel een paar mensen uit de kunstsector en vrij snel krijgt ze de volmacht om het volledige project in goede banen te leiden. Haar keuze voor de aanmaak van het sculptuur valt op de non-conformistische artiste Lilly. Natuurlijk heeft ze een levensecht voorbeeld nodig om het geheel een realistisch tintje te geven. Op dat moment komt de werkloze man Karl-Heinz ten tonele. Echt enthousiast over zijn nieuwste job als model is hij niet, maar het aantrekkelijke financiële aanbod neemt alle twijfel weg. De negatieve afwijzende houding van zijn vrouw Cecilia raakt hem in het geheel niet. Met de jaren is hun huwelijk gedegradeerd tot een puur symbolisch samenleven waarbij elke vorm van intimiteit taboe is. Dit maakt Karel Heinz tot een gewillige prooi voor de avances van zijn sensuele opdrachtgeefster Georgina.
Het gegeven van afwezigheid van seks binnen een relatie tussen man en vrouw is iets dat frequent terugkeerd in het werk van Cox. In Man of Flowers uit '83 is het hoofdpersonage een wereldvreemde man die seksueel bevredigd wordt door het wekelijkse stripnummertje van een schildersmodel. Ze is zijn enige contact met de buitenwereld. De rest van zijn tijd besteedt hij aandacht aan zijn zeldzame collectie bloemen en kunstwerken. De problematiek van communicatiestoornissen komt ook ter sprake in de film Lust and Revenge. De vrouw van Heinz is lid van een sekte waardoor haar sociaal isolement steeds groter wordt. Zelfs met haar nuchtere wederhelft kan ze niet meer normaal praten. De personages van Paul Cox zijn echter geen statische creaties. Het valt wel op dat de omschakeling naar een ander gedragspatroon telkens plaatsheeft bij de vrouwelijke figuren. Vrouwen zijn nooit willoze wezens maar beschikken over een grote dosis aanpassingsvermogen. In Lust and Revenge blijkt het vooral Cecilia te zijn die zich los kan maken van haar vroegere leven. Zonder enige aarzeling kiest ze voor een eigen toekomst, weg van de sekte en het verstikkende huwelijk.
De film Lust and Revenge haalt zelden of nooit het niveau van de vroegere realisaties van Cox. Alle verhaalelementen die betrekking hebben op cultuur komen déjà-vu over. Je kunt niet eeuwig schilderijen of beeldhouwwerken gebruiken als een basis voor een langspeelfilm. De fans van de hardwerkende en onafhankelijke werkende Cox zullen niets nieuws ontdekken in Lust and Revenge; het is teveel een compilatie uit het beste van zijn vroegere oeuvre.