En zo geschiedde. Burton, weirdo par excellence, maar wel succesregisseur van onder meer Batman en Batman Returns, kreeg voor zijn versie van het zelfde verhaaltje (gebaseerd op een beruchte reeks trading cards uit 1961) een budget dat ergens rond de 70 en de 80 miljoen dollar ligt. Een walgelijk bedrag dat er van ver niet in geslaagd is daar ook maar een fractie van terug te verdienen. Aan de rolbezetting zal het in elk geval niet liggen: Tim Burton strikte Jack Nicholson in een dubbelrol, Annette Bening, Glenn Close, Danny DeVito, Tom Jones, Michael J. Fox, Sarah Jessica Parker, Pierce Brosnan, Martin Short, Paul Winfield, Lukas Haas, Natalie Portman, Rod Steiger, Jim Brown, Pam Grier, Barbet Schroeder en Christina Applegate.
Zoveel namen had Burton namelijk nodig om zijn verhaal uit de doeken te doen zoals een traditionele rampenfilm: hoe meer karakters er worden geïntroduceerd, des te globaler lijkt de ramp in kwestie (en des te meer vedetten kun je op gruwelijke manieren om het leven brengen). De ramp in kwestie is natuurlijk die van de buitenaardse invasie, van groene marsmannetjes meer bepaald. Burton wilde met zijn film een parodie neerzetten op de goedkope en vaak bespottelijke invasiefilms van de jaren '50. Ironisch dat je zo'n monsterbedrag nodig hebt om een film te maken die even bespottelijk is.
Veel van het bedrag ging natuurlijk naar de speciale effecten van Industrial Light & Magic. Vrijwel alles gebeurde door middel van CGI, wat uiteindelijk soms wel knap is om te zien (bijvoorbeeld de scène met een gigantische Buzz Lightyear-achtige robot), maar anderzijds kom je de zaal uit met een wrang gevoel, omdat de marsmannetjes net speelgoedfiguurtjes zijn en omdat de UFO's identiek zijn aan hun fifties-voorgangers, maar dan zonder de draadjes. Daarvoor moet je het dus alvast niet doen.
De film is bij momenten grappig, maar niet zo vaak als Tim Burton zou willen. De meeste van de inside jokes verwijzen namelijk naar obscure films waar de gemiddelde bioscoopganger nog nooit heeft van gehoord. Voor de rest zijn veel van de grappen en grollen gewoon te debiel om nog maar een glimlach uit te lokken. Héél af en toe werkt de film op de lachspieren, en op die momenten wordt duidelijk dat Burton van zijn film beter soort van Gremlins had gemaakt. Let bijvoorbeeld op de scène waarin drie marsmannetjes kortstondig inspringen voor Tom Jones' achtergrondkoor. Maar dergelijke momenten zijn zeer schaars. Tussen wervelend en vervelend, meneer Burton, is er een wereld van verschil. Mars Attacks! is een walgelijke verspilling van geld en talent. Dan nog liever ID4.